Pages

Tuesday, December 22, 2015

சிம்ம சொப்பனமான பாடலும், சிம்புவும்...!


எவ்வளவோ திறமைகள் தன்னிடம் இருந்தும், திடமான குடும்பப் பின்னணி இருந்தும் விளையாட்டுத்தனத்தால் சரியான சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிம்புவைப் பார்த்தால் பாவமாய்த்தானிருக்கிறது. தெருவில் நடந்து சென்றால் வீதிக்கு நாலு பேரின் வாயிலிருந்தாவது சிம்பு பிரயோகம் செய்த வார்த்தை வந்து வெளியே விழும்தான்,, என்னதான் மேல் தட்டு வர்க்கமென்றும், நடுத்தர வர்க்கமென்றும் எக்ஸ்ட்ரா டீசண்ட்டாய் பொதுவெளியில் வெள்ளைச் சட்டை போட்டு திரியும் மனிதர்களும் கூட கோபம் கொப்பளித்தால் உடனே உச்சரிக்க கூடிய வார்த்தைதான் என்றாலும்...

ஒரு திரைப்படக் கலைஞராய் பொதுவெளியில் எல்லோரும் அறிந்தவராய் இருக்கும் சிம்பு விளையாட்டாய் பாடி வீட்டுக்குள் பத்திரமாய் வைத்திருந்த பாடலை காக்கா தூக்கிக் கொண்டு வந்து இணையத்தில் போட்டு விட்டது என்று சொல்லும் கதை கேட்பதற்கு நன்றாய்த்தானிருக்கிறது.  விளையாட்டுத்தனமாய் பாடியது வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்திருந்தால் இந்த விபரீத வினை அவருக்கு வந்திருக்கவே வந்திருக்காதுதான் என்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அவர் வீட்டுக்குல்ளேயே அந்தப் பாடல் இருந்திருந்தால் அதைப்பற்றி பேச என்ன இருக்கிறது மக்களுக்கு...? சிம்புவின் பாட்டாச்சு அவர் வீடாச்சு அதைக் கேட்கும் அவரது உறவுகளாச்சு என்று வழக்கப்படி தன் தொடர் வேலைகளைப் பார்க்க ஓடிக் கொண்டிருந்திருப்பார்கள்  மக்களும். 

அவர்களுக்கா வேலை வெட்டி இல்லை...?

நேரமிருந்தால் சமூக இணைவு தளங்களுக்குள் எப்போதாவது எட்டிப் பாருங்கள் இணையம் வாழ் தமிழ்ச் சொந்தங்கள் எவ்வளவு அவசரமாய் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்   என்று? தினம் தினம் எதோ ஒன்று நிகழ்ந்து விடுகிறது. தெருவில் யாரோ இருவர் அடித்துக் கொள்ள நம் மண்டையா அதில் உடையப்போகிறது? எவன் மண்டையோ எங்கோ உடைந்தால் சரிதான் என்ற சமூக பக்குவத்தோடு வெகு சிரத்தையான பாதுகாப்புணர்வோடு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு எம்பி, எம்பி இவர்கள் கம்பு சுற்றும் லாவகத்தை பார்க்கவேண்டும் நீங்கள். அன்றாட இணைய உலாவிகள் சராசரியாய் தங்களுக்கு எத்தனை லைக்குகள் எட்டிப்பார்க்கின்றன என்ற தொடுபதத்தில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருக்கும் சமூகப் பிரக்ஞை, சமூகப் பிரக்ஞையையே தொழிலாய் செய்து கொண்டிருக்கும் மனுஷ்யபுத்திரர்களுக்கும்,     சாருக்களுக்கும் எவ்வளவு இருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்...

அள்ள அள்ளக் குறையாத வைரம் போல நித்தம் நித்தம் நிகழும் சமூக நிகழ்வுகள்தான் இவர்களுக்கு தீனியே. எது நடந்தாலும் அதில் தன் கருத்தை சொல்லியே தீர்வது என்ற தீர்மானத்தோடுதான் இவர்களெல்லாம் பிறந்திருப்பார்கள் போலும்...? அடித்துப் பெய்த மழையில் ஆதரவாய் நின்ற மனிதர்களைப் பற்றி சொல்லிச் சிலாகித்துக் கொண்டிருந்த எல்லோரும் சடாரென்று தாவிக்குதித்து சிம்புவின் சொம்பு பாட்டை எடுத்துக் கொண்டு ஆளுக்கொரு ஆலமரமாய் பார்த்து தேடி அமர்ந்து ஆளுக்கொரு கவுலி வெற்றிலையை வாங்கிப் போட்டு குதப்பியபடி நாட்டாமையாய் நர்த்தனம் ஆடத் தொடங்கிய பொழுதில் வெளுக்க ஆரம்பித்திருந்தது சென்னையின் வானம். 

சிம்புவைப் பற்றி வந்த நிறைய விமர்சனங்களையும் கண்டனக்கட்டுரைகளையும் படித்து கடந்து கொண்டிருந்த நான் களுக்கென்று சிரித்தே விட்டேன் நவீன புத்தபிரான் சாருநிவேதாவின் வெருண்ட கோபக்கட்டுரையைக் கண்டு. அவர் வயது வந்தவர்களுக்காக மட்டும் ஆபாசங்களை எழுதித்தள்ளுவாராம் அதனால் சமூகத்தில் ஒரு பாதிப்பும் வராதாம், அவர் வயது வந்தவர்களைப் பார்த்து ஆபாச விமர்சனங்களை வைப்பாராம் அதனால் சமூகம் இன்னும் நன்றாய் வளர்ந்து மேலேறி வருமாம்.... அய்யோ பாவம் அவரால் சிம்புவின் பாடலைக் கேட்டுவிட்டு தாங்க முடியவில்லையாம், அவருக்கு கோபம் கோபமாய் வந்ததெல்லாம் சரிதான் என்றாலும் அவர் வீசிய கல்லில் பாவம் டன் கணக்கில் இருந்ததைத்தான் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

சிம்புவாகட்டும், சாருவாகட்டும் தத்தமது வெளி என்று ஏதேதோ ஒன்றை தாங்களாகவே வரையறை செய்து வைத்துக் கொண்டு நீதிகளை தங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் கட்டும் நாயைப் போல பாவிக்கும் பாங்கினை நினைத்தால் உவ்வ்வ்வே என்று குமட்டிக் கொண்டுதான் வருகிறதெனக்கு. சிம்பு விவகாரத்தில் சிம்புவை விட நான் நினைத்துப் பரிதாபப்படுவது அவரது அப்பா டி.ஆரைத்தான். பாவம் மனுஷன் தனி மனிதனாய் நின்று பெரிய பெரிய  ஜாம்பவான்களை எல்லாம் எதிர்த்து நின்று இசையமைத்து, பாட்டெழுதி, கதையெழுதி அதில் கண்ணியமாய் நடித்து, இயக்கி அப்ப்பப்பா....இன்றைக்கு வளர்ந்து நிற்கும் தலை, தளபதி ரசிகர்களின் காலத்தில் அவர் காமெடியனாய் பார்க்கப்பட்டாலும்...

உளமறிந்த பின்தானோ அவளை நான் நினைத்தது
உறவுறுவாள் என தானோ மனதை நான் கொடுத்தது
உயிரிழந்த கருவைக் கொண்டு கவிதை நான் வடிப்பது
ஒருதலையாய் காதலிலே எத்தனை நாள் வாழ்வது....

என்றெல்லாம் பாடி எழுதி கண்ணியமாய் நேற்று வரை மகன் செய்த தவறுக்கு தாய்க்குலங்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டு காணொளியில் கண் கலங்குகிறார் அவர். தகப்பனின் உழைப்பால் கிடைத்த புகழையும், அவரால் கிடைத்த மரியாதையையும், கற்றறிந்த  கலையையும் எந்த அளவுக்கு தவறாக கையாண்டிருகிறோம் என்பதை சிம்பு உணரவேண்டும். பெண்களைப் பற்றி விமர்சித்து எப்போதும் தன்னை ஒரு ப்ளேபாய் ரேஞ்சுக்கு கற்பனை செய்து கொள்ளும் சிம்புவின் தாறுமாறான எண்ணங்களுக்கும் தான் தோன்றித்தனத்திற்கும் காலம் சரியான கடிவாளத்தைப் போட்டிருக்கிறதுதானென்றாலும்....

இதையெல்லாம் கடந்து வந்த பின்னர் தெளிவான மனிதராய் தன் தந்தையை போல தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு என்று சிம்பு இருந்தால் சரிதான்...!



தேவா சுப்பையா...





Tuesday, December 15, 2015

அது அங்கேதானிருக்கிறது...!


எழுதுவதென்பது எதுவுமில்லை. அது தன்னைத் தானே வெறுமையாக்கிக் கொள்ளல். கருத்துக்களை விட்டு வெளியே வரும் ஒரு யுத்தி. யாருமற்ற பெருவெளியில் தன் காலடி ஓசையை மட்டும் கேட்டபடி நடக்கும் பிரக்ஞை நிலை. கோட்பாடுகளில்லா ஒரு தவம். இதுதான் இன்னதுதானென்று ஒரு நாளும் வரையறுத்துக் கொள்ள முடியாத வரையறுத்து சொல்ல முடியாத சூன்யம்.

இருத்தல் மட்டுமே சத்தியமென்பதை உணர்ந்தபடி ஒன்றுமில்லாததை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேனே இப்போது, அதை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்களே, இல்லாமல் இருக்கும் காலத்தைப் போன்று அசைவற்றுப் போய் அதை
தான் எழுத்து அதிகபட்சமாய் செய்ய முயலும் அல்லது முடியும்.

ஏதோ ஒன்றை சொல்ல முயலும் எல்லா முயற்சிகளையும் அறுத்தெறிந்து விட்டு ஒரு முற்று புள்ளியோடு முடிந்து போகும் எழுத்துக்கள் எல்லாம் நிஜத்தில் அதோடு முடிந்து போய்விட்டதென்றுதானா நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்...?

எங்கிருந்ததோ அது...
அது அங்கேதான் இருக்கிறது இன்னும்
எப்போதுமிருந்தது போலவே
அது இங்கும்தானிருக்கிறது
என்றறியும் போது பிறக்கும்
தெளிவினைத்தான் காலம் காலமாக
சித்தார்த்தர்களுக்கு
எடுத்தியம்பிக் கொண்டிருக்கின்றன
போதிமரங்கள்...,
போதும் போதுமெனுமளவிற்கு
கனவுகளை உங்கள் பைகளில் நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள்
வழிநெடுகிலும்...
அது மட்டும்தான் உங்களுக்குத்
துணையாயிருக்கப் போகிறது...!




தேவா சுப்பையா...







Saturday, December 12, 2015

மெலுகா - சிவா த வாரியர் 0.1


காட்டெருமைகளின் எலும்பில் பக்குவமான சிறு குழல்களை எடுத்துதான் இந்த புகைக்கும் குழல்களை உருவாக்குகிறார்கள். புகையிலை நிரப்பப்பட்ட குழலை எடுத்து மெல்ல உறிஞ்சினேன். ஆழமாக நுரையீரலைத் தொட்டுப் பரவி இரத்த் திசுக்களில் பரவிய அந்த சிறு போதை மூளைக்குள் சென்று மனதை மெல்ல மெல்ல அடக்கியது. இதமான காற்றில்  நடனமாடிக் கொண்டிருந்த மானசோரவர் ஏரியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கவலைகள் ஏதுமின்றி பிராயத்தில் நடக்க ஆரம்பித்திருந்த சிறு பிள்ளை நீரைக் கண்டவுடன் கால் பதித்து ஆடும் நர்த்தனத்தைப் போல அது மிதந்து ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இன்னதுதானென்று தெரியாத ஒரு சோர்வும் கவலையும் என்னை ஆட்கொள்ளும் போதெல்லாம் இப்போது நினைவுக்கு கொண்டு வர முயன்று கொண்டிருக்கிறேனே என் பால்யப் பிராயம் அதைத்தான் மீட்டெடுத்துக் கொண்டு வந்து மீண்டும் உற்சாகத்தை எனக்குள் உயிர்ப்பித்துக் கொள்வேன்....

மாலைச் சூரியன் வேறொரு திசையில் உந்தி எழுவதற்காக மெல்ல மெல்ல என் தேசத்தின் பனிப்பிரதேசத்து மலைகளுக்குள் விழுந்து கொண்டிருந்தான். செஞ்சிவப்பான வானம் மானசோரவரில் விழுந்து கிடந்ததைப் பார்த்த பொழுது யாரோ தாம்பூலத்தை மென்று துப்பியிருந்தது போலவே எனக்குத் தோன்றியது. மஞ்சள் சூரியன் தூரத்தில்  நிதர்சனமின்றி நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றி உனக்கென்ன தெரியும் என்பது போல என்னை பார்த்து புன்னகைத்தபடியே மெல்ல மெல்ல விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தான்.

பால்யம்தான் எவ்வளவு அழகானது? சிறு பிள்ளையாய் இருந்த போது இந்த மானசரோவர் கரையில் கற்களை விட்டெறிந்து யார் எறிந்த கல்லினால் அதிக அலைகள் உருவாகின்றன என்றெல்லாம் விளையாடிச் சிரித்திருக்கிறோம். என் உடம்பு முழுதும் போரில் ஏற்பட்ட காயங்களின் தழும்புகள் இருந்தன. அந்தத் தழும்புகளை சூரியனின் செங்கதிர்கள் தொட்டு தடவ, மெலிதாய் வீசிய தென்றல் காற்று என்னையும் அந்த பிராந்தியம் முழுதையும் குளிர வைத்துக் கொண்டிருந்தது.

நான் ஷிவா...என்னை ருத்ரன் என்றும் என் மக்கள் அழைப்பதுண்டு. என் மக்களை இந்த காட்டுமிராண்டித்தனமான பாக்கிரதி கூட்டத்திடம் இருந்து காப்பதற்கே என் நேரம் எல்லாம் சரியாய்ப் போய் விடுகிறது, பிறகெப்படி இந்த வாழ்க்கையின் ஆழத்திற்குள் நான் சென்று விடை தெரியாத கேள்விகளுக்கு பதிலைப் பெறுவது...?

சற்று தூரத்தில் இருந்த எம் கூடாரத்தின் நுழை வாயிலில் பத்ரா பாதுகாவலனாய் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் நின்று கொண்டிருந்த இரண்டு காவலர்கள் ஏதோ கனவில் உறங்கிக் கொண்டிருக்க நான் பத்ராவை  பார்த்து புருவம் உயர்த்தினேன். பத்ரா என் முகமாற்றத்தைப் புரிந்தவனாய் அவனுக்கு பின்னால் திரும்பிப்பார்த்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த காவலர்களை எட்டி உதைத்து அவர்களை கவனமாயிருக்க சொன்னான்.

நான் மீண்டும் மானசரோவர் ஏரியை நோக்கி முகம் திருப்பிக் கொண்டேன்.

இந்தக் ஏரிக்கரையில்தான்  என் வாழ்க்கை துவங்கியது. யாதென்றும் இன்னதென்றும், விளங்கிக் கொள்ள முடியாத புதிரோடு நகரும் இந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆயிரம் கேள்விகள் என்னுள் எழுந்ததும் இந்த ஏரியின் கரையில்தான். புற்றீசல்கள் போல மனிதர்கள் பிறப்பதும் பின் மறைவதுமென தொடர்ச்சியாய் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்க அசையாமல் நிற்கும் இந்த காலத்தை எப்படி நான் வெல்வது...? உண்ணவும், உடுக்கவும், இனப்பெருக்கம் செய்யவும் என்று மனிதர்கள் எல்லோரும் ஏதேதோ ஒரு அவசரத்தில் ஓடிக் கொண்டிருக்க எனக்கும் இந்த காலத்திற்கும் இருக்கும் தொடர்பின் முதல் முடிச்சை எப்போது தொட்டவிழ்ப்பது நான். இடைவிடாத போர்கள், போர்கள், உயிர்காத்துக் கொள்ள உயிர்களை கொல்ல திட்டங்கள் என்று எங்கே சென்று கொண்டிருக்கிறது என் வாழ்க்கை...?

யோசித்தபடியே எனது இடது பக்கம் திரும்பினேன்.  அங்கிருக்கும் கூடாரத்தில்தான் அன்னிய தேசத்தவர் இருவரயும்  தங்க வைத்திருக்கிறேன். இருபது காவலர்கள் அந்த கூடாரத்தைக் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பாகிரிதிகளாலும் இன்ன பிற மலைவாழ் இனக்குழுக்களாலும் எப்போதும் உங்களுக்கும் உங்கள் மக்களுக்கும் ஆபத்து இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. நீங்கள் ஏன் இந்த மலைகளுக்கு அப்பால் பெருஞ்சமவளிப் பகுதியிலிருக்கும் மெலுகாவிற்கு வரக்கூடாது என்று அவர்கள் என்னிடம் கேட்டதில் ஒரு நியாயம் இருப்பதாய்த்தான் எனக்கு தோன்றுகிறது...

மீண்டும் ஆழமாய் புகைத்தபடியே.....யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்...


...will continue....



தேவா சுப்பையா...