Pages

Monday, November 23, 2015

காதல் நர்த்தனம்...!


காதல் கவிதையென்று
அவள் எழுதிக் கொடுத்த காகிதத்திலிருந்து
ஒவ்வொரு சொல்லாய்
பெயர்த்தெடுத்து உடைத்துப் பார்க்கிறேன்
அது கண்ணீராலும் வலியாலும்
நிரம்பிக் கிடக்கிறது..
காதல் கவிதையென்று சொன்னாயே...
என்றவளிடம் கேட்டதற்கு
கண்ணீரும் வலியும் இல்லாமல்
காதல் என்ன வேண்டிக்கிடக்கிறது
உனக்கு காதல்...என்று
கோபமாய் முகம் திருப்பிக் கொண்ட
அந்தக் கணதில்
காகிதத்திலிருந்து எழுந்து...
நர்த்தனமாடத் தொடங்கி இருந்தது
காதல்..!



தேவா சுப்பையா...

கனவுகள் வாங்குவன்...!


கனவுகள் நன்றாயிருக்கின்றன
நிஜத்தினை விட என்றெண்ணிதான்
கனவுகளை சீசாக்களில் பிடித்து
வளர்க்கத் தொடங்கினேன்...
முந்தா நாள் கண்ட அந்த கனவினையும்
சேர்த்து ஆயிற்று மொத்தம்
லட்சத்து நாற்பதாயிரம்
எதார்த்தங்கள் கோரப்பற்களால்
உயிர் குடிக்க முற்படும்போதும்
நிகழ்காலம் துரோகக் கத்தியை
கூர் தீட்டி வன்மம் கொள்ளும் போதும்
யோசித்துபார்க்கவே முடியாத
அபத்தங்கள் மூச்சைப் பிடித்து
கழுத்தை நெரிக்கும் போதும்
ஒவ்வொரு சீசாக்களாய் திறந்து
என் கனவுகள் விடுவித்து
அவை சொல்லும் கதைகளை
கேட்டுக்  கேட்டு என்னை
மீட்டெடுத்துக் கொள்வதுமுண்டு...
நாளையும்  எனக்கு வேறொரு
கனவு வரும்....
என்ற கனவோடுதான்
நித்தம் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்
இந்த நிதர்சனமற்ற
அரக்க வாழ்க்கையொடு...!



தேவா சுப்பையா...





மழை என்னவோ மழைதான்...


மழை பெய்த நாளின்
அடுத்த நாளில் ஓய்ந்து கிடக்கும்
வானம் தெருவெங்கும்
தேங்கிக் கிடக்கும் நீரில் விழுந்து கிடக்கிறது
முட்டிக்கால் வரை தூக்கிச் சுருட்டிய
உடைகளோடு வானத்தின் மீதேறி மிதித்து
நடந்து செல்கிறார்கள் மனிதர்கள்
மழையை சபித்தபடி...,
வீட்டுக்கூரையையும் தெருவையும்
நனைத்தவிட்டு கணுக்கால் வரை
தேங்கிக் கிடக்கும் மழையிடம்
யாதொரு பிணக்குமில்லை அவர்களுக்கு,
மழைக்கும் தெரிவதில்லை
தான் வாசல் வரை மட்டும்
வந்து செல்லக் கூடிய விருந்தாளி என்று,
இது புரியாமலேயே
விரும்புகிறார்கள் மனிதர்களென்று
வீட்டு அடுக்களை வரை எட்டிப்பார்த்துவிட்டு
மனிதர்களின் சலிப்பினையும் வெறுப்பினையும்
பரிசாய் வாங்கிக் கொண்டு
கோடையில் கொளுத்தும் வெயிலில்
மீண்டும் என்னைத் தேடுவீர்கள்தானே...
அப்போது பார்த்துக் கொள்கிறேன்
கடிந்தபடியே
உறிஞ்சும் வரை மெளனமாய்
படுத்துக் கிடக்கிறது பூமி மீது...
அடித்துப் பெய்தாலும் அழித்துக் கொன்றாலும்
மழை என்னவோ மழைதான்...
அதற்கென்ன மனதா இருக்கிறது...
ஆனால் மனிதர்கள்தான்....




தேவா சுப்பையா...









Saturday, November 21, 2015

துளசி...!


துளசியும் நானும் காதலித்தோம்
திருமணம் செய்து கொண்டோம்
எங்களுக்குப் பிள்ளைகள் பிறந்தன
ஒரு நாள் எதிர்பாராமல்
வழியில் சந்தித்தும் கொண்டோம்
அவள் கணவனுக்கு என்னை அறிமுகம்
செய்தது போலே
நானும் என் மனைவியை அவளுக்கு
அறிமுகம் செய்து வைத்தேன்...
பின் விடைபெற்றுக் கொண்ட
அந்த நாளின் மதியத்தில்
துளசி என்னிடம் தொலைபேசியில்
இன்னும்தான் உன்னை காதலிக்கிறேன் என்றாள்...
நானும்தான் காதலிக்கிறேன்
என்று சொல்லாமல் அலைபேசியை வைத்தது
என்னமோ இன்னமும் வலித்துத் தொலைக்கிறது...!



தேவா சுப்பையா..






Thursday, November 19, 2015

சப்தத்தின் மெளனம்...!


மழை வரும் போலிருக்கிறதே என்று யோசித்தபடியே ஜன்னலை நன்றாக திறந்து வைத்தேன். வீட்டில் அமர்ந்து வேலை செய்வதில் இருக்கும் சுகமே தனிதான். ஒய்வாய் இருப்பது போலவும் தோன்றும் வேலை செய்வது போலவும் தோன்றும் ஒரு அற்புதமான காம்போ அது. வருங்காலங்களில் யாரும் அலுவலகம் சென்று வேலை செய்யும் ஒரு செக்கு மாட்டு வாழ்வு இருக்காது என்று யோசிதுக் கொண்டிருந்த போதே 

மேசை மீதிருந்த காபியில் ஆவி பறந்து  என்னை எடுத்து குடிக்கிறாயா என்று செல்லமாய் மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது. சிறு சாரல் மழையும், சூடான காபியும் என்னை சொடக்குப் போட்டு இந்த பூமி விட்டு வேறு கிரகம் நாம் செல்ல வேண்டாமா என்று கேள்வி கேட்க.... பார்த்திக் கொண்டிருந்த வேலையைப் பாதியிலேயே நிறுத்தி விட்டு... லேப் டாப்பை மூடி வைத்தேன்....

ஏண்டா மழை பெய்ற மாதிரி இருக்கு இப்போ வண்டிய எடுத்துக்கிட்டு எங்க கிளம்பிட்ட பத்தாக் குறைக்கு கேமரா வேற எடுத்துட்டுப் போற....?

வாசலில் நின்று அன்பைக் கண்டிப்பாய் மாற்ற முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்த அம்மாவைப் பார்துப் புன்னகைத்தபடியே...மழை பெய்யப் போகுதும்மா அதான் கிளம்புறேன் என்று நான் சொன்னதைக் கேட்டு தலையிலடித்தபடியே சரி போறதுதான் போற  தலையை கவர் பண்ணிக்கபா என்று சொன்னபடியே அம்மா உள்ளே சென்று விட்டாள்...

நான் கவனமாய் கேமராவை பாலித்தின் கவரில் சுற்றி பத்திரப்படுத்திக் கொண்டேன், தலைக்குத்தான் ஹெல்மெட் இருக்கிறதே...

குளிர்ந்த காற்றோடு சேர்ந்து சில்லென்ன மழைத்துளிகளை முகத்தில் தெளித்துக் கொண்டிருந்தது வானம். மப்பும் மந்தாரமுமாய் அலைந்த மேகங்களை கலைத்து கலைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த காற்று இஷ்டத்திற்கு என் முடியை கலைக்க முடியாமல் பொய்யாய் கோபித்துக் கொள்ளும் காதலியைப் போல பட்டும் பாடாமலும் ஹெல்மட்டுக்கு நடுவே கொஞ்சமாய் தெரிந்த என் முகத்தை தடவிச் சென்று கொண்டிருந்தது. கியர் மாற்றி ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கினேன். நகரத்தின் நெரிசல் மெல்ல வழுக்கிப் பின் சென்று விட போக்கு வரத்து நெரிசலில்லாத சென்னையின் ஒரு புறநகர்ப்பகுதியில் உறுமியபடி விரைந்து கொண்டிருந்தது என் இருசக்கர வாகனம். 

தூரத்தில் ஆள் அரவமில்லாத கிட்டத்தட்ட கைவிடப்பட நிலையில் இருந்த அந்த பேருந்து நிலையம் என்னை என்னவோ செய்தது தெரிந்து தன்னிச்சையாய் என் வாகனம் அந்த பேருந்து நிலையம் நோக்கி வழுக்க ஆரம்பித்தது. புதியாய் கட்டியும் கட்டப்படாமலும் ஓ..வென்று திறந்த வெளியில் பரந்து கிடந்த அந்த பேருந்து நிலையத்திற்குள் அவ்வப்போது புறநகர் பேருந்துகள் வந்து சென்ற தடம் தெரிந்தது. அமானுஷ்யமாய் தெரிந்த அந்த கட்டிடத்தின் ஒரு ஓரமாய் யாரோ ஒருவர் லுங்கி உடுத்தியபடி எங்கோ வெறித்தபடி அமர்ந்திருந்தார். ஏதாவது அவரிடம் சென்று பேசலமா என்று யோசித்தபடியே வண்டியை ஒரு ஓரமாய் நிறுத்தி ஸ்டாண்ட் போட்டேன்.

அவர் ஏன் அங்கே அமர்ந்திருக்கிறார்? பயணியைப் போலவும் தெரியவில்லை அந்த ஏரியாவாசியாகவும் தெரியவில்லை. ஒருவேளை என்னைப் போலவே மழைச் சூழலை அனுபவிக்க அமர்ந்திர்க்கும் இன்னொரு ஏகாந்த வாசியா? மெல்ல அவரிடம் சென்றேன் காலை மடக்கி கொண்டு யாரடா நீ கற்பனைக் கிரகத்துக்குள் வந்த வேற்றுக் கிரகவாசி என்பது போல பார்த்தார்....எனக்கு அந்த தனிமையும் சூழலும் உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்ய, மெல்ல என் கேமராவை எடுத்து பிரிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆளில்லாத இந்த பேருந்து நிலையத்திற்குள் அதிரடியாய் வந்து ஏதோ ஒன்றை எடுக்கிறானே என்ற மில்லியன் டாலர் கேள்வி அவர் முகத்தில் கேள்வியாய் மாறி நெற்றிச் சுருக்கமாய் விழுந்தது....

கேமராவை பார்த்தவுடன் பளீச் சென்று கரை படித்த பற்கள் மூலம் தன் வெள்ளந்தியான மனதை மெல்ல மெல்லத் திறந்தார் அந்த நடுத்தரவயது மனிதர். தன்னைத் தானே புகைப்படத்தில், கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொள்வது மனிதர்களுக்கு அத்தனை ப்ரியமான விசயம். எங்கோ யாரோ ஏதோ ஒரு கூட்டத்தில் புகைப்படம் எடுத்தாலும் மீண்டும் அந்த புகைப்படத்தை நாம் பார்ப்போமா இல்லையா என்பது உறுதியாய் தெரியாவிட்டாலும் கூட தங்களை சரி செய்து கொண்டு ஆர்வமாய் கேமராவைப் பார்ப்பதெப்படி? எப்படி நிகழ்கிறது இந்த ஆச்சர்யம் என்று நான் பலமுறை யோசித்ததுண்டு...

கொஞ்சம் உங்களை போட்டோ எடுத்துக்கலாமா என்ற என்  மிக மிருதுவான அறிமுகத்தை மலர்ச்சியாய் ஏற்றுக் கொண்டு சிரித்தபடியே போஸ் கொடுத்த அவரை க்ளிக்கி விட்டு டிஜிட்டல் இமேஜை அவரிடம் காட்டிய போது சந்தோஷமாய் அதைப் பார்த்து சிரித்தார். மழைக்கு ஒதுங்க வந்தவன் யாரென்றே அறியாத மனிதனைப் புகைப்படம் பிடிக்கிறானே என்று யோசித்திருக்காலாம் இல்லையேல் திருத்தமாய் தன்னை முதன் முதலாய் பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டு இருக்கலாம் இது இரண்டுமே இல்லையென்றாலும் கூட சட்டென்று தனக்கு கிடைத்த அங்கீகாரத்தை ஏற்று மகிழ்ந்திருக்கலாம். மனித மனம் ஏங்குவதெல்லாம் இரண்டே இரண்டு விசயத்துக்கு மட்டுதான், அதுதான் எல்லா மனிதத்தேவைகளின் அடிப்படையாயும் இருக்கிறது. அன்பு, அனுசரனை இந்த இரண்டையும் தேடித்தான் மனிதன் தனக்குத் தெரிந்த எல்லா வழிகளுக்குள்ளும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான். முழுமையான அன்பும் அனுசரனையும் கிடைத்தவனுக்குத் தெரியும் இந்த உலகில் வேறொன்றும் முக்கியமில்லை என்று....

நன்றி சொல்லி விட்டு மழைச்சாரலை வாங்கியபடியே என் பைக்கில் வந்து அமர்ந்தேன்.

என் முன் நெற்றியில் விழு மழையே...
கன்னத்தி தவழ்ந்து....
என் உதடுகளை முத்தமிடு....
கண்ணீரை மட்டுமே உற்பத்தி செய்யும்
என் விழிகளுக்குள்
சந்தோஷத்தின் திரவமாய் நீ இறங்கு
என் கண்ணீரினைச் சுத்தம் செய்...
கன்னம் கழுத்து வழியே சென்று
உடலைத் தழுவு...
என் ஆருயிர் மழையே
இவ்வுலகிலகின் பேருயிர் மழையே..
வா....கரைந்து போக நான் தயார்...
என்னை காதல் செய்ய நீ தயாரா...?

ஆகாயத்தை அண்ணாந்து பார்த்தேன். ஹெல்மெட் இல்லாத என் தலையை பொய்க்கோபம் கலைந்த காதலியாய் தொட்டு நனைக்க... வானிலிருந்து விழுந்து கொண்டிருந்தன கோடி மழைத்துளிகள்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன் யாரோ ஒருவர் கவனத்தோடோ அல்லது கவனமில்லாமலோ கொட்டிச் சென்றிருந்த சோற்றுக் குவியலை. யாருமில்லாத இந்த பேருந்து நிலையத்தில் சிதறிக்கிடக்கும் இந்த சோற்றுப் பருக்கைகளை யார் படைத்தது..? யாருக்கு படைத்தது....? என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போதே உனக்கான ஒவ்வொரு சோற்றுப் பருக்கையிலும் உன் பெயர் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்ற திருக்குரானின் ஆயத்தொன்று என் நெஞ்சிலிருந்து எழும்பி செவியோரம் கிசுகிசுத்தபடியே காற்றில் சென்று கரைந்து கொண்டிருந்தது.

இந்தச் சோற்றுப் பருக்கையில் யார் பெயர் எழுதப்பட்டிருக்கும் என்று யோசித்தபடியே கன்னத்திற்கு கையைக் கொடுத்து தாங்கிப் பிடித்தப்படி வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். பட்டும் படாமல் தூர நின்று பார்ப்பதுதான் வேடிக்கை. வேடிக்கப் பார்ப்பது என்பது ஈடுபடுதல் கிடையாது. அதே நேரத்தில் தொடர்பறுத்துக் கொள்ளுதலும் கிடையாது. ஈடுபட்டுக் கொண்டே வெறுமனே இருத்தல். எங்கிருந்தோ சாரையாய் ஏற்கெனவே மொய்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த எறும்புகளின் பெயர்தான் இந்த சோற்றில் எழுதபட்டிருக்கிறதோ, அவற்றின் பெயர் எழுதி இருப்பதால்தான் யாரோ ஒருவர் கொண்டு வந்து இங்கே இறைத்துச் சென்றிருக்க வெண்டுமோ என்று என் ஆன்மீக புத்தி வேகமாய் உள்நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்த போதே....

எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு தெரு நாய் ஒன்று வேக வேகமாய் அந்த எறும்புகளைப் பற்றிய எந்த கவனமுமின்றி அந்த் சோற்றினை உண்ண ஆரம்பித்தது. பசிதான் இந்த பிரபஞ்சத்தில் பிரதானம். பசித்திருக்கும் போது எந்த ரசனையும் மனித மூளையில் ஏறாது....அப்படித்தானே விலங்குகளுக்கும், பூச்சிகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் தாவரங்களுக்கும் இருக்கும். உயிர்களின் அடிப்படை தேவை உயிர்வாழ்தல். இந்த நாயின் பேரும் பல பருக்கைகளில் எழுதப்பட்டிருக்குமோ என்ற யோசனையோடு வேகமாய் உணவருந்தும் அந்த நாயை என் கேமராவிற்குள் கொண்டு வர முயற்சி செய்தேன். நாயை எடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று நான் எடுக்க முயன்றதெல்லாம் அந்த ஜீவராசியின் பசியை, திடீரென்று கிடைத்த உணவு எந்த நிமிடமும் பறிபோகலாம் என்று அதற்குள் இருந்த பதட்டத்தை, சந்தோஷத்தை, பயத்தை.....இப்படியாய் ஒரு புகைப்படமென்பது எனக்கு வெறுமனே ஏதேதோ பிம்பங்களை மட்டும் பதிவு செய்து கொள்ளும் ஒரு யுத்தியே அல்ல....

நான் புகைப்படங்கள் மூலமாய் என்னைச் சுற்றி நிகழும் வாழ்க்கையை, உணர்வுகளை, விவரிக்க முடியாத கனவுகளை பதிவு செய்யவே முயன்று கொண்டிருக்கிறேன். எனக்குள் நானே பேசிக் கொண்டு புகைப்படம் எடுக்க முயன்றது அந்த நாய்க்கு தொந்தரவாய் இருந்திருக்க கூடுமென்று நினைக்கிறேன் அதன் உணவருந்தும் வேகம் தடைப்பட பட்டென்று பதறி கொஞ்சம் தூரமாய் சென்றமர்ந்து அதைத் தொந்திரவு செய்யாத படிக்கு அமர்ந்து கொண்டு கிளிக்கிக் கொண்டிருந்த போது....

சலனமில்லாத குளத்தில் தூக்கி எறியப்பட்ட கல்லாய், பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நறுக்கென்று கையில் குத்தும் முள்ளாய், சாந்தமான பின்னிரவின் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருக்கும் போது உறக்கம் கலைக்கும் பெரும் அலறலாய் வந்தான் ஒருவன் கையில் இருந்த பாலித்தின் பாக்கெட்டிலிருந்து எதையொ எடுத்து கொறித்தபடியே... அந்த நாயின் அருகே வந்து ச்ச்ச்சூ....ச்ச்ச்சுச்ச்சூ என்று அதட்டி அந்த நாயை விரட்டினான் அந்த மனிதன்...

பயத்தோடு வாலை சுருட்டியபடி பின்வாங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த நாயைப் பார்க்க எனக்கு என்னவொ போல இருந்தது....

இந்த பூமி எல்லா ஜீவராசிகளுகும் பொது என்று மனிதன் ஒரு பொதும் நினைப்பதில்லை. தான் வாழ மட்டுமே இந்த பூமி என்ற மனோபாவத்தில் அவன் செய்யும் அடாவடியும் அட்டூழியங்களும் மீண்டும் முரண்பட்ட வாழ்க்கையாய் அவன் மீதே வந்து படிகிறது. மரத்தை வெட்டினான், மழை முரண்டு பிடித்தது, இயற்கை வாழ்க்கைக்கு எதிராய் திரும்பினான் நோய்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டது....

கால்மேல் கால் போட்டு தான் கொண்டு வந்திருந்த நொறுக்குத் தீனியை எந்தக் கவலையுமின்றி அவன் தின்று கொண்டிருக்க...

என்னைப் போலவே கொஞ்சம் தூரத்தில் போய் அமர்ந்து கொண்ட நாயும் என்னோடு சேர்ந்து அவனை வேடிக்கைப் பார்க்கத் தொடங்கியது...

எப்போது போவான் என்று நானும் நாயும் வேடிக்கப்பார்த்துக் கொண்டிருந்த போதே.... அடித்துப் பெய்ய ஆரம்பித்திருந்த மழையில் கரையத் தொடங்கி  இருந்தன அந்த சோற்று பருக்கைகள்...

கேமராவை பாலித்தின் கவருக்குள் எடுத்து வைத்து பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு வண்டியை உதைத்து கிளப்பினேன் நான்.....ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கி கொஞ்ச தூரம் நகர்ந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்...

அந்த மனிதனையும் காணவில்லை, நாயையும் காணவில்லை, அங்கே சிதறிக் கிடந்த சோற்றுப் பருக்கைகளையும் மழை மண்ணோடு கரைத்துவிட்டிருந்தது.....


நான் விடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன்...




தேவா சுப்பையா...



Photo Courtesy: Bala Photography







Saturday, November 14, 2015

அஜித் என்னும் வேதாளம்...!



செம்ம ஹாட்டான மட்டன் தம் பிரியாணி ஆர்டர் பண்ணி சாப்டுக்கிட்டு இருக்கும் போதே இது சாம்பார் சாதம் மாதிரி இல்லை, ரசம் போட்டு கை நொறுங்க அள்ளித் திங்கற மாதிரி இல்லையேன்னு யோசிச்சா அது எப்டி அபத்தமோ அப்டியான அபத்தம்தான் வேதாளம் பார்க்க போய் உக்காந்துக்கிட்டு அதுல லாஜிக் பத்தி எல்லாம் யோசிக்கிறது.

தமிழ் சினிமா மரபுல ஹீரோக்கள் எல்லாம் சூப்பர் ஹீரோக்களா தங்கள மாத்திக்கதான் எப்பவுமே முயற்சி செஞ்சுட்டு இருக்காங்க. சூப்பர் ஹீரோவா ரசிகர்களோட மனசுல உக்காந்துட்டா போதும் அதுக்கப்புறம் அவுங்க என்னா செஞ்சாலும் அதை மக்கள் ஏத்துகிடத்தான் செய்வாங்கன்றது உண்மைனாலும் ஒரு ஹீரோ தன்னை சூப்பர் ஹீரோவா பரிணமிச்சு திரையில தன்னை மிகப்பெரிய ஆளுமையா காட்டி அதை அப்டியே ஆடியன்ஸ ஏத்துக்க வைக்கிறதுங்கறதுதான் ரொம்ப ரொம்ப கஷ்டமான வேலை. இந்த ட்ரான்ஸ்மிஷன மிகத்துல்லியமா செஞ்சுட்டா காலத்துக்கும் அவுங்கள எல்லாத்  தரப்பு ரசிகர்களும் விரும்பிப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.

எம்.ஜி.ஆர்க்கு நடந்த அந்த ட்ரான்ஸ்மிஷன் ரஜினிக்கு எத்தனையோ ஆண்டுகளுக்கு முன்னாடி நடந்து இன்னிக்கு தேதி வரைக்கும் திரையில ரஜினி வந்தாலே பார்த்துக்கிட்டு இருக்க ரசிகனுக்குள்ள வேதியல் மாற்றங்கள் எல்லாம் நடந்து உணர்சிப் பிழம்பா திரையப் பாத்து தலைவாவாவாவாவா....ன்னு கத்த ஆரம்பிச்சுடுவான்றது நம்ம எல்லோருக்குமே தெரிஞ்ச உண்மை.

இந்த மெகா ட்ரான்ஷ்மிஷன இயக்குனர் சிவாவோட உதவியோடு ஜஸ்ட் லைக் தட் அஜித் கிராஸ் பண்ணி தன்னை நிஜமான ஒரு சூப்பர் ஹீரோ இமேஜ்குள்ள அட்டகாசமா பொருத்திக்கிட்டார்ன்னுதான் சொல்லணும். அஜித் நடிக்காம வேற யார் நடிச்சு இருந்தாலும் மண்னைக் கவ்வுற திரைப்படம்தான் வேதாளம் என்பதற்கு நிறைய விசயங்கள் எடுத்துக்காட்டா படத்துல இருந்தாலும். அஜித் என்னும் ராட்சசன் அத்தனை மைனஸ் பாயிண்ட்களையும், லாஜிக் இல்லாத சீன்களையும் ஒரு வேதாளமாவே மாறி தூக்கி சாப்டுட்டு இந்தப்படத்தை சூப்பர் டூப்பர் வெற்றிப்பட்டமா மாத்தி இருக்கார். அஜித்தோட பழைய படங்கள்ல நிறைய நல்லபடங்கள் இருந்தாலும் இனி வரப்போற படங்கள்ல இன்னும் நிறையபடங்கள் வந்தாலும்....

வேதாளம் அஜித்தோட கேரியர்ல ஒரு மைல் கல்லுன்னுதான் சொல்லணும்.

இப்டி...இப்டி ஒரு அஜித்த பார்க்கத்தான் அவரோட ரசிகர்கள் எல்லோரும் காலமா கத்துக் கிடந்து இருப்பாங்கன்னு நினைக்கிறேன். ப்ரேம் பை ப்ரேம் எல்லா காட்சிகள்ளயுமே அஜித் ஆக்ரோஷமா திரைய ஆக்கிரமிச்சு இருக்கத பாத்தப்ப ஒரு ரஜினி ரசிகனான எனக்கு ரஜினி படம் பார்த்த அதே  பீல் கிடைச்சது நிஜமான உண்மை. அஜித் தங்கையோட கல்கத்தா வர்றார். அஜித் டாக்ஸி ஓட்டுறார், அஜித் வில்லன்களை பழிவாங்குறார், படத்துல வர்ற ப்ளாஷ் பேக்குல வேதாளம் கணேஷ்ன்ற ரவுடியா மவுசு காட்டுறார், பின் கடைசி வில்லனையும் பழி வாங்கிட்டு படத்தை ஒரு சூப்பர் இன்னிங்சை பினிஷ் பண்ற டோனி சார் மாதிரி முடிச்சுட்டு கிளம்பிட்டே இருக்கார்.

அஜித்...அஜித் அஜித்....படம் முழுக்க அஜித். அஜித் வர்ற ஒவ்வொரு சீனுமே தெறி மாஸ்ன்றதுதான் படத்துல இருக்க மிகப்பெரிய ப்ளஸ். இயக்குனர் சிவா ஸ்கெட்ச் போட்டு திரைக்கதையை அமைச்சு  தலயோட முழுப்பரிமாணத்தையும் வேதாளத்துல ரொம்ப ஜாலியா புட்டுப் புட்டு வைச்சிறுக்கறத கண்டிப்பா பாராட்டியே ஆகணும். எல்லா தமிழ்ப்படத்துலயுமே ஹீரோ அடி வாங்கிட்டு அப்பாவியா இருந்துட்டு மறுபடி வில்லன போட்டு புரட்டி எடுக்குற மாதிரி சீன்ஸ் நிறையவே வந்திருக்கு. இந்த முடிச்சோட ஒரு விரிவாக்கம்தான் பாட்சா அதே மாதிரி அதே முடிச்சோட இன்னொரு விதமான விரிவாக்கம்தான் வேதாளமே தவிர எல்லோரும் சொல்ற மாதிரி வேதாளம் எந்தப் படத்தோட ரீமேக்கோ அல்லது காப்பியோ கிடையாதுன்றதுதான் உண்மை.


முதல் காட்சியில இருந்து ஆரம்பிக்கிற விறுவிறுப்பு கடைசிவரை குறையாமா ச்ச்சும்மா ஜிவ்வுன்னு ரோலர் கோஸ்டர்ல சுத்த விட்ட மாதிரி துறு துறுன்னு எகிறிப்பாய்சுட்டு இருக்கும் போது பின்னணி இசை அப்போ அப்போ வந்து நம்ம காதை பஞ்சர் ஆக்கிட்டும் போகுது. பாட்டுல கவனம் செலுத்தின அனிருத் இன்னும் கொஞ்சம் மிரட்டுற தொனியில பின்னணி இசை அமைச்சிருந்திருந்தா இன்னும் நல்லா இருந்திருக்குமேன்னு எனக்குத் தோணின மாதிரி நிறைய பேருக்கு தோணி இருந்திருக்கலாம். ஆக்ரோஷமா அஜித் உறுமும் போதெல்லாம்  ஸ்கிரீன்ல நெருப்பு பொறி பறக்குது அதுவும் முதல் வில்லன ஷிப்ல வச்சுப் போட்டுத் தள்ளும் போது மியூசிக்க போட்டு விட்டுட்டு தலை கித்தார் வாசிக்கிற மாதிரி ஆடிக்கிட்டே எதிரிங்கள போட்டுத் தள்ற இடம்...நிஜமாகவே அதிர்கிறது.

சிம்கார்டை வச்சி தல இருக்கிற இடத்தை லொக்கேட் பண்ணி அவர பிடிக்க அந்த இடத்துக்கு போறதுக்கு முன்னாலேயே அஜித் வில்லன் இருக்க இடத்துக்கு நேரடியா அவரே வர்றார். அதெப்படி அவர் வர்றார் அவருக்கு எப்டி அந்த இடம் தெரியும்னு ஞானக் கேள்வி கேக்குற ஐடியா எல்லாம் வரத்தான் செய்யுதுன்னாலும் தலை எப்டியாச்சும் கண்டு பிடிச்சு இருப்பார்னு அதைப்பத்தி உனக்கென்னன்னு மனசு நம்மள அதட்டி நம்ப வச்சு படத்துக்குள்ள போட்டு அமுக்கிடுது. அதான் தல, இதைத்தான் நான் மேஜிக்னு மேல சொன்னேன், இதைத்தான் அந்த சூப்பர் ஹீரோ ட்ராஸ்மிஷன்னும் சொன்னேன். படம் முழுக்க இந்த மாதிரி தெறிகள் நிறைய இருக்கத்தான் செய்யுது, இந்த மாதிரி சீன்ல எல்லாம் ஆக்ரோஷமா அஜித் சீறிப்பாய்ந்து நிஜமாவே ச்ச்சும்மா தெறிக்க விடுறார்.

காசுக்காக என்ன வேணா செய்ற ஒரு ரவுடி வாழ்க்கையின் இடையில வற்ற ஒரு பெண் அவளோட குடும்பம் சூழல் எல்லாம் சேந்து பாசம்னா என்னனு ரவுடி அஜித்துக்கு ஒரு பாடத்தைக் கத்துக்கொடுக்குது அவர் நல்ல மனுஷனா மாறி சாந்தமா போய்டாம அதே ஸ்பீட்ல காசுக்காக என்ன வேணா செஞ்சுட்டு இருந்த அவரோட அதர்மமான மனசு குறுகுறுக்க பாசத்துக்காக ஒரு ரவுடித்தனத்தை செஞ்சு முடிக்கிறார். இதான் கதையோட மொத்த சாராம்சம். வேதாளம் கணேஷா அஜித் அறிமுகமாகிற இடத்துல இருந்து அவர் ப்ளஷ் பேக் சொல்லி முடிக்கிற வரைக்கும்  ரவுடி அஜித் கலக்கி எடுக்கிறார். அதுவும் லட்சுமி மேனனை சந்திக்கும் அந்த டீக்கடை சீன்ல...

தன்னை சுத்தி உக்காந்து டீக்குடிக்கிற மாதிரி தன்னை போட்டுத் தள்ள சமயம் பார்க்கும் எதிரிகளை கவனிச்சுட்டு....அஜித் எழுந்து ஒண்ணு டீயக் குடி இல்ல என்னை அடி என்று தலையைத் தடவிக் கொண்டு ரவுடிகளை துவம்சம் பண்ணுமிடம் எல்லாம் செம்ம தூள் +ஸ்டைல் + மாஸ். தம்பி ராமையாவும் அவரது மனைவியாய் நடிப்பவரும் கண் தெரியாதவர்களாய்  அப்பாவித்தனமாய் தங்கள் பாசத்தை ரவுடிகளிடமும், ரவுடி சார், ரவுடி சார் என்று அஜித்திடம் அன்பு காட்டுவதும் படத்தின் ஜீவனை இன்னும் தூக்கிப் பிடித்து படம் பார்க்கும் நம்மை நெகிழ வைக்கிறது. தம்பி ராமையாவின் நடிப்பு இந்தப் படத்தில் எஸ்ட்ராடினரி அதுவும்  இறக்கும் போது சண்டாளி என்னை விட்டுப் போய்ட்டாளா என்று தன் மனைவி இறந்த பின்பு அஜித் மடியில் படுத்துக் கொண்டு கதறுவதும், அடப்பாவி நீ காசு கொடுக்காம வேலை செய்ய மாட்டியேய்யா என்று கையில் கிடக்கும் மோதிரத்தை அவிழ்த்து அதோடு தன் பாக்கெட்டில் இருக்கும் கொஞ்சம் பணத்தையும் எடுத்து ரத்தத்தோடு அஜித் கையில் வைத்து விட்டு செத்துப் போகுமிடம் நிஜமாகவே கண்ணீர் வரவைக்கிறது. குற்ற உணர்ச்சியோடு அஜித் அந்தக் காசை உதறிவிட்டு லட்சுமி மேனனை காப்பற்றுமிடமும், பின் பழசை மறந்து போகிற லட்சுமிமேனனின் கையைப் பிடித்தபடி தவிர்க்க முடியமால அவரது அண்ணனாய் மாறுமிடத்திலும் அஜித்தின் நடிப்பு ஜொலிக்கிறது.

எல்லாம் மறந்து போன லட்சுமி மேனனுக்கு அஜித்தை மட்டுமே பாசமிகு அண்ணனாய் நியாபகம் இருக்கிறது.  தங்கைக்கு தன்னுடைய அதிரடியான தனது  இன்னொரு பக்கம் தெரியாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் அஜித் க்ளைமாக்ஸில் லட்சுமி மேனன் துப்பாக்கியைத் தூக்கிப் போட்டு நீ சுடுண்ணா.. சுடுண்ணா என்று கதறும் போது தனக்கு துப்பாக்கிப் பிடிக்கவே தெரியாது என்று அழுது நடித்தபடியே லட்சுமி மேனன் கண் மூடிக் கொள்ளும் அந்தக் கணத்தில் கொடூரமாய் வில்லனைப் பார்த்து சிரித்தபடியே துப்பாக்கியைச் சுற்றியபடியே போட்டுத் தள்ளுவதோடு படம் முடிகிறது.


அழுது, சிரித்து அப்பாவியாய், முகத்தை அஷ்டகோணலாய் அஜித் சில காட்சிகளில் முகத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் அதே வேகத்தில் பக்கா வில்லத்தனமாய் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு கர்ஜித்தபடியே எதிரிகளைப் பந்தாடும் போதெல்லாம் நம்மை மறந்து கைதட்டித்தான் ஆகவேண்டும். அஜித்துக்கென்று பார்த்துப் பார்த்து செதுக்கப்பட்ட இந்தப் படத்தில் " நீயும் நானும் என்ன தேசத்தலைவர்களா சொன்னத சொன்னபடி செய்ய....நீ கெட்டவன்னா... நான் கேடு கெட்டவன்" என்று அஜித் உறுமும் போதெல்லாம் நிஜமாய் ஒரு ட்ரன்ஸ்மிஷன் நமக்குள்ளும் நிகந்தேறி விடுகிறது.

ஸ்ருதிஹாசனையும், அவர் பாடும் ஒரு பாடலையும் பின்னணி இசை நச்சரிப்பையும் தலயின் ஆக்ரோஷமான சீற்றம் மட்டுப்படுத்தி மறைத்து விட...ஆளுமா டோலுமாவையும், வீர விநாயக பாடலையும் கொண்டாடியபடியே...

சூப்பர் ஹிட் படத்தைக் கொடுத்த சிவா & டீமிற்கு மிகப்பெரிய பாராட்டினை தெரிவித்தபடியே, தலைன்னா மாஸ்டா, தலைன்னா தெறிடா, தலன  அதிரடிடா என்று...

அஜித் ரசிகர்கள் அஜித்தின் இந்த சூப்பர் ட்ரீட்டினை பார்த்து ரசித்து கம்பீரமாய் தல ரசிகன் என்று காலரைத் தூக்கி விட்டுக் கொள்ளலாம்...!




தேவா சுப்பையா...








Saturday, November 7, 2015

நீர்க்குமிழி..!

ஒரு மழை விட்டும் விடாத
மாலைப் பொழுதில்
நான் இறங்கி நடக்க ஆரம்பிக்கிறேன்
குளிரும் சிறு தூறலும் என்னை
ஏதோ செய்யத் தொடங்கிய
அந்தக் கணத்தில்தான்
தூரத்தில் நடந்து வருவது
நீயாய் இருக்குமோ என்று
யோசித்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே
என்னை நெருங்கி விட்டாய் நீ
சடக்கென்று தலைகுனிந்து கொண்டேன்
உன்னை நேருக்கு நேர் எப்படி
நான் யாரோவாய் பார்த்து செல்வது...?
ஒரு கணம் என்னருகில் வந்து நீ
நிற்பது போலத்தெரிகிறது
இருந்தாலும் நான் நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்
உன்னைக் கடந்து சென்று விட்டேன்
நி நின்று கொண்டிருக்கலாம்
சென்றிருக்கலாம் அல்லது
என்னோடு நடந்து கூட பின்னாலேயே
வந்து கொண்டிருக்கலாம்
நம்மை யாரோவாக்கி விட்டிருந்த
இந்தக் காலம்தான்
முன்பொரு நாள் நம்மை சேர்த்தும் வைத்திருந்தது...
மழை அடித்துப் பெய்யத் தொடங்கி இருந்தது
நடப்பதை நிறுத்தி விட்டு திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
யாருமில்லாமல் வெறிச்சோடிக் கிடந்த
அந்தத் தெருவின் எதோ ஒரு வீட்டிலிருந்து
மல்லிகை மொட்டுக்கள் சட் சட்டென்று
தங்களைத் திறந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று நினைக்கிறேன்
மழை வாசமும் மல்லிகை வாசமும்
மனதை நிறைக்கத் தொடங்கியிருக்க
தொப்பல் தொப்பலாய் நான் நனைந்தபடி
நடந்து கொண்டிருக்கிறேன் நான்...
யார் யாரோ கடந்து
சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்னை...




தேவா சுப்பையா...