Pages

Monday, November 28, 2011

நான் அவன் இல்லை....!





















என்னிடம் கேள்விகள்
எதுவும் கேட்காதீர்கள்...
உங்களுக்கான பதில்களை
கொடுக்கிறேன் என்று
என்னால் நடிக்க முடியாது
ஏனென்றால்
உங்கள் கேள்விகள் எல்லாம்
பதில்கள் என்ற பொய்யை
பெற எழுப்பப்பட்ட பொய்கள்
என்று நானறிவேன்..!

நான் யாரென்று...
இனியும் என்னிடம் கேட்காதீர்கள்
ஒற்றை வார்த்தையில்
நான் உங்களுக்கான...
பதிலானவன் அல்ல...!

என் கனவுகளின்
எல்லை எதுவென்று
கணக்குக் கூட்டி கூட்டி
நீங்கள் தொலைந்து போகாதீர்கள்;
நான் எல்லைகளுக்குள்
ஏதோ ஒரு திசையை நோக்கி
எப்போதும் பயணிப்பவன் அல்ல..!

என் சித்தாந்த வேர்களை
தேடிப் பிடித்து..
என்னைக் கணிக்க...
கனவிலும் முயன்று தோற்காதீர்;
நான் சித்தாந்தங்களை எல்லாம்
செதுக்கி எறிந்து
வெற்றில் நிரம்பிக் கிடப்பவன்!

என் காதல்கள் எல்லாம்
யாருக்காயிருக்கும் என்று
உங்கள் புத்திகளை உலுக்கிக் கொண்டு
பொழுதுகளை வீணடிக்காதீர்கள்;
நான் தேகம் கடந்த வெளியில்
தேவைகளற்ற காதலில்
லயித்துக் கிடப்பவன்...!

என் இறுதி என்னவாயிருக்கும்
என்று கூடிக் கூடி பேசி
ஓய்ந்து போகாதீர்கள்
நான் நெருப்பில் சுடப்பட்டாலும்
மண்ணில் புதைபட்டாலும்
மரித்துப் போய்விடுபவன் அல்ல...!

நெருப்புக்குள் நான் குளிரானவன்
குளிருக்குள் சூடானவன்
தேனினுள் கிடக்கும் கசப்பானவன்
நீரற்ற ஒரு பாலையின்
வற்றிப் போன சுனையின் தடமானவன்
எல்லாவற்றுக்கும் இடமானவன்,
பிரபஞ்ச வெளியினில் வெளிப்படாத
புள்ளியில் நின்று வெளிப்பட்ட
யாவற்றையும் வேடிக்கை பார்க்கும்
நிறையானவன்...;

என்றெல்லாம் சொன்னால்...
மீண்டும் என்னிடமே நீங்கள்
கேள்விகள் கேட்பீர்கள்...

அதனால்...

என்னிடம் கேள்விகள்
எதுவும் கேட்காதீர்கள்...
உங்களுக்கான பதில்களை
கொடுக்கிறேன் என்று
என்னால் நடிக்க முடியாது
ஏனென்றால்
உங்கள் கேள்விகள் எல்லாம்
பதில்கள் என்ற பொய்யை
பெற எழுப்பப்பட்ட பொய்கள்
என்று நானறிவேன்..!


தேவா. S


Sunday, November 27, 2011

வழிப்போக்கனின்...வழியில்!



















நிலவின் அழகில் தடுமாறி...
தளும்பி கிறங்கிக் கிடந்த...
ஒரு குளக்கரை இராத்திரியின்..
நிசப்த நிமிடங்களுக்குள் நான்
ஊறியே கிடந்தேன்...!

மொழிகளின்றி இரைச்சலாய்
மெளனத்தை பகிர்ந்து கொண்டிருந்த
தூரத்து மலைகளை
ஒற்றிக் எடுத்துக் கொண்டிருந்த
வாடைக் காற்றின் ஓரத்தில்
ஒட்டிக் கொண்டு பறந்த
ஒற்றைக் குயிலின் சப்தம்
என் காதுகளை தடவிச் செல்கையில்
கிறங்கிக் கிடந்த என் விழிகளை
அடைத்து மூடி எங்கோ
ஒரு கனவு வெளிக்கு
இழுத்துச் செல்ல காத்திருந்த
இமைகளை மெல்ல பிரித்தெடுத்து
மீண்டும் மூழ்குகிறேன்...
அந்த மோன நிலைக்குள்...!

கேட்கவும் சொல்லவும்
யாருமற்று...
தேவைகள் எல்லாம்
தொலைந்து போன
பூமியின் அந்த சொர்க்க
இராத்திரியின் நிமிடங்களில்
மானுட ஜனித்தலின்
அர்த்தங்களை எல்லாம்
கை குவித்து நீர்பருகும்
ஒரு தாகக்காரனாய்...
விழி குவித்து காட்சிகளாய்...
பருகிக் கொண்டிருந்தேன்..!

சந்தோசங்களின் உச்சங்களுக்கு
துணை தேவையில்லை...,
சரித்திரத்தின் பக்கங்களுக்குத்தான்
நிகழ்வுகளின் அழுத்தங்களும்
மனிதர்களின் நகர்வுகளும்
அவசியமாகின்றன...!

கருக் கூடி ஜனிக்கையில்...
உரு மறைந்து மரிக்கையில்...
அற்றுப் போகும் வாழ்க்கையில்
இடையில் துளிர்க்கும்..
சங்கடங்களை எல்லாம்
வாழ்க்கையென்று கூறும்
மானுடர் விட்டு
நான் தூரமாய் நகர்கிறேன்...!

எட்டிய வரை வானமுண்டு
கிட்டிய வரை வாழ்க்கை உண்டு
தொட்டுத் தழுவிச் செல்ல
தென்றல் உண்டு...
ரகசியம் பேசிச் செல்ல
படர்ந்து கிடக்கும் பூமியின்
அடர்ந்த பக்கங்களுமுண்டு...!

விடியலில் சூரியன் வரும்
மனமில்லாத மேகங்கள் வரும்...
பறப்பன ஊர்வன எல்லாம்
என்னைக் கடந்து செல்லும்...
பசிக்கையில் கிடைப்பதை
புசிக்கையில் மறந்தே போகும்
அந்த உடலின் தேவை...!

மானுடரில்லா வாழ்க்கையில்
யாருமற்ற நினைவுகளில்
என் இருத்தலின் லயித்தலில்
பிரபஞ்ச நகர்தலின்
தாளத்தில் தப்பாமல்
ஆடும் சிவ தாண்டவத்திற்கு
உடலெதற்கு? மனமெதற்கு....
மக்கள்தான் எனக்கெதற்கு...
நானே நானாய்.....
ஒரு வழிப்போக்கனாய் நகர்கிறேன்..
நானே யாவுமாகிறேன்...!

தேவா. S


மற்றபடி...




















யாரோ எழுதிய கவிதையை
யாரோ வாசிக்கிறார்கள்
எங்கோ பரிமாறப்பட வேண்டிய
காதல்கள் எங்கோ...
எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றன...

இலக்குகள் மாறி
எப்போதும் பயணிக்கும்
கவிதை வரிகள்
இடம் மாறி பூக்களை
பூக்க வைக்கின்றன;

விலாசம் மாறியே
எப்போதும் செல்லும்
படைப்பாளிகளின் கற்பனைகள்
எப்போதாவது
எதேச்சையாக படைப்பின்
மூலத்தை யாரோ ஒரு
வாசிப்பாளனிடம் கொண்டு சேர்த்து
ஜெயித்துக் கொள்வதும் உண்டு;

மற்றபடி...

படைப்பாளியின் உலகமென்பது...
அவனும், அவன் கவிதைகளும்
கிளர்ந்தெழும் எண்ணங்களும்
வார்த்தைகளும், எழுத்துக்களும்...
மறுபடிகள் இல்லாத படைப்புகளுமாய்
அந்திச் சூரியனும், அதிகாலை நிலாவும்
முகம் வருடும் சொரசொரப்பான
கடற்கரை உப்புக் காற்றும்....
நட்சத்திரங்களும், வானமும்
மனிதக் கூச்சல்கள் கடந்த
ஆழ்ந்த மெளனமும் என்று...
சராசரிகள் கடந்த சங்கமத்தில்
எப்போதும் தேடுகிறது இல்லாத..
ஒரு விடையை...!


தேவா. S


Saturday, November 26, 2011

பிரபாகரன் என்னும் நெருப்பு....!


















ஈழ தேசத்தில் வெடித்த அந்த அக்னி இன்று வியாபித்து அகில உலகமெங்கும் இருக்கும் தமிழர்களின் மனதில் எல்லாம் பெரும் தீப்பிளம்பாய் கிளர்ந்து நிற்கத்தான் செய்கிறது. ஆமாம்....பிரபாகரன் என்ற பெயரினை உச்சரிக்கும் போதே ஒவ்வொர் தமிழனின் மயிர்க்கால்களும் சிலிர்த்து எழத்தான் வேண்டும்....

கொடுமைகள் பல இழைத்து எம் மக்களை இன ரீதியாக ஒடுக்கி அடக்குமுறைகள் செய்த அரியாசனத்தில் இருந்த இலங்கை தேசத்தின் சொறி நாய்களுக்கு தலைவர் பிரபாகரன் சிம்ம சொப்பனமாய்த்தான் இருந்தார்...

இலங்கை இராணுவமும், போலிஸ் அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் பிரபாகரன் என்ற பெயரைக் கேட்டாலே நடு நடுங்கிப் போய் தமது கால் சட்டைகளை நனைத்துக் கொண்டு ,தொண்டை வரண்டு போய் உடனே உயிர் பயம் கொள்ளத்தான் செய்தார்கள்...

ஒரு இனத்தை ஒரு தேசத்திலிருந்து முழுதுமாய் ஒழித்து விட சிங்கள பேரினவாத அரசு முடுக்கி விட்ட எல்லா கொடும் செயல்களையும் ஆரம்பத்தில் அகிம்சா முறையில் சாதிக்க முயன்று, முயன்று அந்த முயற்சிகள் எல்லாம் கொடியவர்களின் ஆயுதங்களால் எரிக்கப்பட்ட போது களமிறங்கி ஆயுதத்தை கைப்பிடத்த சீற்றமான புலிதான் பிரபாகரன்....

எம் குலப் பெண்டிரின் கற்புகளை அழித்தாயா? எம் வீடுகளை சூறையாடினாயா? எம் பிள்ளைகளை எல்லாம் பிராயத்திலேயே அழித்தொழித்தாயா...? எமது பொறுமைகளின் தூரம் எவ்வளவு என்று கணித்துப் பார்த்தாயா? இதோ உனக்கு கொடுக்கிறேன் மரணம் என்னும் பரிசினை...எம்மை அடிக்க உயர்த்தும் உமது கரங்களையும், அவற்றை இயக்கும் மனிதனின் மூளைகளையும் செதுக்கிப் போடுகிறோம்...

கங்கை கொண்டோம், கடரம் கொண்டோம்.. தென் இந்தியா முழுதும் தாண்டி எத்தனையோ தேசங்களில் வெற்றி கொடி நாட்டினோம்..., உலகம் காடுகளில் மிருகங்களாய் திரிந்து கொண்டிருந்த போது நாங்கள் கவி செய்தோம், காவியம் செய்தோம்...வீரத்திலும் ஆன்மீகத்திலும் கொடிகட்டிப் பறந்தோம்...இன்றைய அறிவியலின் உன்னதங்களை எல்லாம் எங்களின் மூச்சடக்கி, புத்தியைக் கடந்து, உடலைக் கடந்து பிரபஞ்சத்தில் கலந்து கண்டறிந்தோம்....

சூரியனிலிருந்து வெடித்துச் சிதறி பூமி நெருப்பாய் தனித்து விழுந்தது.. அந்த நெருப்பு அடங்கி குளிர்கையில் மீண்டும் நெருப்பாய் தமிழனென்ற ஒரு தொல் இனம் தோன்றியது....

முட்டாள் சிங்களவனே.. நீ எமது எச்சம்...! எம்மின் உடல்களுக்குள் பரவிக் கிடக்கும் குணாதிசயங்களை எல்லாம் கடத்தி, கடத்தி அதிலிருந்து கற்றுக் கொண்டு பிறந்த உயிர் நீ...எம்மை ஈனம் செய்வதோ...? என்ற ரீதியில் ஈன சிங்களவனுக்கு பாடம் புகட்டிய புலி தான் அண்ணன் பிரபாகரன்...

எல்லா வித கட்டுப்பாடுகளுக்குள்ளும் இருந்து கொண்டு நவீனத்தின் நாடி தொட்டு, இயந்திரங்களின் உபயோகம் அறிந்து, அறிவியலின் கைகள் பிடித்துக் கொண்டு தரை, விமான, கடற் படைகளை கட்டியெழுப்பிய யுக நாயகன் பிரபாகரன்....!

சிங்கள கொடும் நாய்கள் போரென்றால் என்னவென்று அறியாத கோழைகள். அவர்களுக்கு எப்படி தெரியும் போர் மரபென்றால் என்னவென்று....? எதிர்ப்பவனை அடிக்கும் போது கூட அதில் எமது புறநானூற்று விதிமுறைகளை கடை பிடித்து எதிராளியின் பெண்டிர்க்கு, குழந்தைகளுக்கு, அறியாத அப்பாவிகளுக்கு பாதுக்காப்பு அளித்து தாக்குதல் நடத்திய மாவீரன் பிரபாகரன்...

எதிரிகளை எல்லாம் போர் முனையில் வைத்து கொன்று பாடம் புகட்டிய அதே வேளையில் துரோகிகளாய் நின்று முதுகில் குத்திய கோழைகளை எல்லாம் எப்படி கையாள வேண்டும் என்றறிந்து துரோகிகளுக்கு தூரோகத்தின் சாயலை மரணத்தின் முன்பு காண்பித்து...உனது தூரோகம் எனது துரோகத்தால் அழியட்டும் என்று கொடும்பாவிகளை களையெடுத்த கதாநாயகன் பிரபாகரன்....

எமக்கு பொன் வேண்டாம், பொருள் வேண்டாம், பதவிகள் வேண்டாம் ஆனால் எமது மண்ணில், சகலவிதமான உரிமைகளுடன் வாழ விடுங்கள்...! உரிமைகளை கொடுக்காமல் விட்டு எம்மை அடிமைகளாக்கி சிங்கள பேரின வாதத்தின் கால்களை கழுவும் ஒரு நிலையை நானும் என் சிங்க நிகர் தமிழ்க் கூட்டமும் எய்த மாட்டோம்...! அத்தகைய வாழ்க்கையை விட மரணம் எமக்கு மிக சந்தோசமான ஒன்று என்று கூறி தனது கொள்கைகளை உயிராய் நினைத்து வாழ்ந்த நெறியாளன் பிரபாகரன்...

என்ன கேட்டோம்...உலகத்தீரே...? எமக்கான வாழ்வு..அவ்வளவுதானே...அதுவும் எமது மண்ணில் அதை கொடுப்பது உமக்கு தயக்கமெனில் ஆயுதம் எடுப்பதில் எமக்கு யாதொரு தயக்கமுமில்லை என்று சீறீப்பாயந்த வேங்கைதான் பிரபாகரன். பிரபாகரனின் திட்டமிடலும், போரினை வழி நடத்தும் தன்மையும், கட்டுக்கோப்பான இயக்கத்தையும் அதனை நேசிக்கும் மக்களையும் உருவாக்கிய விதமும் காலங்கள் கடந்தும் பேசத்தான் படப் போகின்றன....

குள்ள நரிகள் கூட்டங்களாக கூடி நின்று, போர் திட்டங்கள் என்னும் நயவஞ்சகப் போர்வையில் சிங்கள நாய்களோடு சேர்ந்து, போர் தர்மத்திற்கு எதிராக நின்று எமது இனத்தினை கொத்துக் கொத்தாக அழித்துப் போட்டது. தனது தொப்புள் கொடி உறவுகள் நிறைந்து கிடக்கும் உலக தமிழர்களின் தாய் வீடான தமிழகம் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி, தமிழகத்தை ஆளும் தலைவர்கள் இந்திய அரசில் அங்கம் வகிக்கிறார்கள் அவர்கள் எப்படியும் தமக்கு நீதியைக் கொடுத்து விடுவார்கள் என்று தலைவர் பிரபாகரனும்...இன்னும் லட்சபோப லட்ச ஈழத்தமிழர்களும் கடுமையாய் நம்பினார்கள்....

தமிழ்ச் சாதியை மொத்தத்தில் இரண்டு கூறுகளாய் பிரித்துப் போட்டுத்தான் ஆக வேண்டும்....! ஒரு சாரார் கட்டபொம்மன் சாதி, இன்னொரு சாரார் எட்டப்பன் சாதி....; ஆமாம் ஒரு சாரார் விசுவாசத்தால் நம்பும் சாதி இன்னொரு சாரார் எட்டப்பனைப் போல துரோகம் செய்து காட்டிக் கொடுக்கும் சாதி..ஆனால் இருசாராரும் தமிழனென்ற பெயர்ப்பலகை தாங்கியே வருவர்.....

ஈழ மக்களும் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும், தமிழ் நாட்டில் இருக்கும் மிகைப்பட்ட தமிழர்களும் இப்படி நம்பி இருக்கையில், எட்டப்பர்கள் கொடும் இத்தாலிய இந்திய ஏகதிபத்தியத்தின் கைக்கூலிகளாய் இருந்து கொண்டே தமிழர்கள் வாழ்க என்று கோசமிட்டுக் கொண்டும், கடிதம் எழுதிக் கொண்டும் உண்ணாவிரத நாடகங்களை அரங்கேற்றிக் கொண்டும் இருந்தனர்...

ஊடகங்கள் எல்லாம் எழுதின, உலக தமிழர்கள் எல்லாம் அழுதனர், ஈழத்தில் கொத்துக் கொத்துகளாய் தமிழ் இனத்தின் உயிர்ப் போய்க் கொண்டிருந்தது....! உலக நாடுகள் கூடி நின்று ஒரு கொடும் செயலை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்தன...ஆனால் தமிழகத்தை ஆண்டு கொண்டிருந்த அரசும், இந்திய ஏகாதிபத்திய அரசும் கடைசி வரை இந்தியாவின் கை இதில் எல்லை என்று நடித்துக் கொண்டிருந்தது....

ஈழத்தில் போரை நடத்தியது இந்தியா.....! தமிழர்களை கொன்று குவிக்க உதவியாய் இருந்தது இந்தியா...என்ற உண்மை வெளியே கசிந்து கொண்டே இருக்கையில்....மெல்ல மெல்ல தமிழர்களின் உயிர்கள் அங்கே அடங்கிக் கொண்டிருந்தன....

ராஜபக்சே என்னும் கொடும் அரக்கன் சீனாவோடும், பாகிஸ்தானோடும் சேர்ந்து கொண்டு விடுவானோ என்று தொடை நடுங்கிய இந்திய ஏகாதிபத்தியத்தின் இத்தாலிய மூளை தன் பழிக்குப் பழி வாங்கும் சுயநல வஞ்சத்தை தீர்க்கவும் இந்தப் போரினை உபயோகம் செய்து கொண்டது என்பதுதான் உண்மை.....!

போர் முடிந்து விட்டது.....!!!! இன்று எம் தமிழ் மக்கள் ஈழ மண்ணில் எப்படி வாழ்கிறார்கள்? என்ன செய்கிறார்கள்? என்பதை யாரும் தெளிவாக தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை....! முள் கம்பிகளைத் தாண்டி அவர்கள் சொந்த ஊர்களுக்கு சென்று விட்டதாக அரக்கன் ராஜபக்சே தெரிவிக்கிறான்....ஆனால் நிதர்சனம் என்ன என்று யாரும் அறிய முடியவில்லை...!

விடுதலைப் புலிகளையும், அதன் தலைவர் பிரபாகரனையும் அழித்து விட்டோம் என்று கூறிய சிங்கள அரசு தற்போது விடுதலைப் புலிகள் இன்னமும் இருக்கிறார்கள் என்று அறிவித்து தனது தொடை நடுங்கித்தனத்தைப் பகிங்கரப்படுத்தி இருக்கிறது. பொட்டு அம்மானும், அண்ணன் பிரபாகரனும் இன்னும் அழிந்து விடவில்லை அவர்கள் மனதில்...

ராஜபக்சேவுக்கும் கோத்தபயாவுக்கும் பாடம் புகட்ட பிரபாகரன் வந்துதான் ஆக வேண்டும் என்ற கோடாணு கோடி தமிழர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளில் பிரபாகரன் என்னும் தீச்சுடர் எப்போதும் எரிந்து கொண்டுதானிருக்கிறது....! அந்த தீச்சுடருக்கு அவர் இருக்கிறாரா? இல்லையா என்ற சந்தேகங்கள் கிஞ்சித்தேனும் இல்லை....

மீண்டும் ஒரு விடியல் வரும்....அப்போது ஈழ மண்ணில் எம் உறவுகள் சுதந்திரக் காற்றை சர்வ நிச்சயமாய் சுவாசிப்பார்கள்...என்பதற்கு பிரபாகரன் என்ற ஒற்றை பெயர் உதவும் என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை....!

உலகத் தமிழர்கள் அனைவருக்கும் மாவீரர் தின வாழ்த்துக்கள்...!


தேவா. S



Friday, November 25, 2011

பதிவர் திலகம் பப்பு.....ரிடர்ன்ஸ்!!!!


















ரொம்ப நாளு ஆச்சு பப்பு கிட்ட பேசி, சரி பப்பு இப்போ என்ன பண்ணிகிட்டு இருக்கான்? ரொம்ப நாளாச்சு பப்புவ பாத்துன்னு சொல்லிட்டு பப்புவுக்கு போன் பண்ணி பப்பு இருக்காருங்களான்னு கேட்டா....யெஸ் பதிவர் திலகம் பப்பு ஹியர்னு ஒரு முரட்டுக் குரலு கேட்டுச்சு.....? என்னது பதிவர் திலகம் பப்புவா...? கொஞ்சம் ஷாக்காகி என்ன பப்பு சார் இப்போ எல்லாம் உங்கள புடிக்கவே முடியலை...பெரபலம் ஆனவுடனே கண்டிகிடுறதே இல்ல சார் நீங்கன்னு சொன்னேன்....

ஆமா யாரு நீங்க... ஓ....ஹோ அவரா ...? இப்ப என்ன வேணும் ஒங்களுக்கு என்ன பத்தி எழுதி மறுபடியும் நீங்க பப்ளிசிட்டி ஆகணுமா? நோ ப்ராப்ளம் இந்த பதிவர் திலகம் பப்புவ வச்சி மேல வந்தவங்க கோடி பேரு...அந்த கோடியில நீங்க ஒரு கோடியில இருந்துட்டு போங்க... ! முன்ன மாதிரி என்ன நீங்க நினைக்க முடியாதுன்றத மட்டும் மனசுல வச்சிக்கிடுங்க....இந்த பதிவுலகத்துல பதிவுகள எழுத வந்து பல்டி அடிச்சு போனவங்க கோடி பேரு.....ஆனா இந்த பப்புவோட ட்ராக்கே தனி....எப்டின்னு கேக்குறீங்களா.....?

ஏதாச்சும் எழுதணும்னா நான் சொந்தமா யோசிச்சு கிரியேட்டிவிட்டியோட எழுதணும்னு தப்பு தப்பா சில நல்ல ச்சே ச்ச்சே நொள்ளை பதிவர்ங்க எனக்கு தப்பா வழி காட்டீட்டாங்க....இன்னிக்கு தேதில ஆன்லைன் சப்ஸ்கிரிசன்ல இருக்குற அம்புட்டு சைட்லயும் துட்டு கொடுத்து நான் மெம்பரு.....ஹா..ஹா.. ப்ரீயா கிடைக்கிற தினத்தந்தியா இருக்கட்டும்..இல்ல தினமலரா இருக்கட்டும்..தமிழ் நாட்ல வர்ற அம்புட்டு வார, மாத இதழ் எல்லாம் அடிச்சு புடிச்சு படிச்சு...அதை கண்ட்ரோல்....எக்ஸ் கொடுத்து ச்சும்மா அப்டியே நவுத்திகிட்டு வந்து நம்ம ப்ளாக்க ஓப்பன் பண்ணி...கண்ட்ரோல் வி... கொடுத்துட்டா போச்சு....

நமீதாவின் இடுப்பளவு தெரியணுமான்னு கேட்டு ஒரு போஸ்ட் போட்டேன்...ங்கொய்யால எம்புட்டு ஹிட்ஸ் தெரியுமா? எம்புட்டுன்னு சொன்னா ஷாக் ஆகிடுவீங்க....10,000 பேரு ராத்திரியும் பகலும் கண்ண முழிச்சு நமீதா இடுப்பளவு எம்புட்டுனு தெரிஞ்சுக்க மெனக்கெட்டு நம்ம ப்ளாக்குக்கு வந்துகிட்டே இருந்தாங்க...

நான் நமீதா இடுப்பளவும் எம்புட்டுன்னு அந்த போஸ்டல் சொன்னேன்னு நினைக்கிறீங்க...நெவர்....பாஸ்....! கடைசியில வச்சேன் பாருங்க ஒரு டின்ச்... நமீதாவோட சரியான இடுப்பளவு வேணும்னா ங்கொய்யால நமீதாவுக்கு துணி தைக்கிற டைலர் கிட்ட கேளுங்க.. கரீக்ட்டா சொல்லுவாருன்னு போட்டேன் பாருங்க ஒரு போடு...300 கமெண்ட்....டெய்லி 40 இல்ல அம்பது பேரு ஆன்லைன்ல நம்ம சைட்குள்ளன்னு ஒரு ரகளையே பண்ணிட்டோம்ல...

இந்த முன்னூறு கமெண்ட் மேட்டர் எப்டின்னு கேக்குறீங்களா...? என்னா பாஸ் பச்ச மண்ணா இருக்கீங்க....இந்த பதிவர் திலகத்தை என்ன அம்புட்டு சாதாரணமாவா நினைக்கிறீங்க? எதுக்கு இருக்கு பேஸ்புக்....ஒரு மூணு நாளு க்ரூப்ப அதுல ஆரம்பிச்சு....இருக்குற எல்லா ப்ரண்ட்ஸ்களையும் அவுங்களை கேக்காமலேயே க்ரூப்ல சேத்து மூணு க்ரூப்லயும் மொத்தம் 1000 பேருக்கு (ஆயிரம் ப்ரண்ஸ் எப்டி வந்தாங்கான்னு கேக்குறீங்களா....?அதான் ராத்திரியும் பகலுமா கண்ணு முழிச்சு ப்ரண்ட் ரிக்வெஸ்ட் கொடுத்துகிட்டே இருக்கோம்ல.....!!!!) மேல இழுத்து விட்டு....

அந்த ஆயிரம் பேர்ல பப்ளிகுட்டிக்கு என்ன மாதிரி டப்பா டான்ஸ் வைச்சாலும் ஆட ரெடியா இருக்குற ஒரு 300 பேர அப்டியே கேன்வாஸ் பண்ணி கையில வச்சிகிட்டு அண்டர் கிரவுண்டல ஒரு அக்ரீமெண்ட் போட்டு வச்சிடுவோம்...

எந்த திரட்டியில என்னோட பதிவ நான் இணைச்சாலும் சரி .... அவுங்க பதிவுகள இணைச்சாலும் சரி....ச்ச்ச்சும்மா சராமாரியா ஓட்டுகள போட்டு எப்பவுமே...நம்மள கீழ விடவே மாட்டாங்க...!!!!நாங்க என்ன எழுதுறோம்னு யாரும் கவலைப் படவேத் தேவையில்லை...ஏன்னா எங்க எடுக்குறோம்..எப்டி கோர்க்கிறோம்..எப்டி சேர்க்கிறோம்ன்றது எல்லாம் எங்க பிரச்சினை....ச்ச்சும்மா வந்தமா பாத்தமா ....பாரட்டினமான்னு போறது மட்டும் உங்க வேலை...

என்ன சார் நீங்களே சொல்லுங்க இந்த பப்பு பதிவர் திலகமா இல்லையா? கூட்டம், கூட்டமா சேந்து நாங்க நடந்துற இந்த சரவெடி திருவிழாவால நல்லா எழுதுற சில பல பேர்களை பொதுவான சனங்க வாசிக்காமா போயிடுறாங்கதான்...போகட்டும் அதைப் பத்தி எங்களுக்கு என்ன கவலை...எங்க வேலை பரபரப்பு கொடுக்குறது..பக்காவா எங்க பேர மெயின்டெய்ன் பண்ணிகிட்டு போய்கிட்டே இருக்கறது அம்புட்டுதான்...

எல்லோரும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவுன்னா...நாங்க எதித்து எழுதுவோம்....! எல்லோரும் ஜெயலலிதாவ திட்டினா நாங்க சப்போர்ட் பண்ணி எழுதுவோம்...ச்ச்சே..ச்ச்சே சப்போர்ட்டா இருக்குற மாதிரி விசயங்கள...கண்ட்ரோல் எக்ஸ்.... அன்ட் கண்ட்ரோல்....வி பண்ணுவோம்....

இப்ப கூட பாருங்க டாம்999க்கு தமிழ் நாட்ல எதிர்ப்பு அதிகமா இருக்கா? இந்த நேரம் பாத்து முல்லைப் பெரியாறு அணைய உடைச்சு கட்டினாதான் நல்லதுன்னு அழிச்சாட்டியமா ஒரு போஸ்ட் போடுவோம்..எங்களுக்கு என்ன கவலைய் மண்ணாங்கட்டி எல்லாம்...முல்லைன்னாலும் என்னனு தெரியாது..., பெரியாருன்னு சொன்னாலும் தெரியாது, வைகை நதின்னா என்னனு கேப்போம்...?

பென் குவிக் அப்டீன்ற வெள்ளைகாரன் எப்டி இந்த அணைய கட்டினார்...? ஏன் கட்டினார்னு எல்லாம் சொல்ல மாட்டோம்....! வேணும்னு சொல்லாம இருக்கறது இல்ல... ஆனா எங்களுக்கு படிச்சு தெரிஞ்சுகிற அளவுக்கு பொறுமை இல்லை பாஸ்...எங்க நோக்கம் எங்க பேரு வெளியில வரணும்....

இப்ப கூட இந்த பப்புவ ஏதாச்சும் சொல்லிட்டு எவனும் எங்கிட்டும் எகிறிட முடியாது....பப்பு இப்ப ஒரு குட்டி பாட்சா....! மொத்ததுல எங்கள மாதிரி ஒரு ஹைடெக் க்ரூப் யாரும் இப்ப இல்லனு நீங்க தைரியமா எல்லோருக்கும் சொல்லலாம்....! நாங்க டெக்குனிக்களா செம எக்ஸ்பர்ட்டாக்கும்....நெட்வொர்க்கிங் கிங்கு....ஆன்லைன் புலி...ஹி ஹி..நான் என்ன படிச்சு இருக்கேன்னு கேக்குறீங்களா...அது எல்லாம் எதுக்குங்க...ச்ச்ச்சுமா குரைச்சுட்டே இருந்தாதான் பயம் இருக்கும்...ஆமா..!

இன்னொரு முக்கியமான விசயத்தையும் சொல்லிடுறேன்..சமுதாயத்து மேல எங்களுக்கு அக்கறை இருக்கோ இல்லையோ....எங்க பக்கத்து வீட்டுகாரன் கிட்ட நாங்க ஸ்னேகமா இருக்கோமோ இல்லையோ....ஆனா நாங்க ரொம சமுதாய அக்கறைக்காக போர்க்குரல் கொடுத்து கிட்டே இருப்போம்.

எங்க அம்மா கடைக்குப் போயி ஒரு கிலோ வெல்லம் வாங்கிட்டு வான்னு சொன்னா நாங்க போக மாட்டோம்...! வீட்டுக்கு ஏதாச்சும் வேலை செய்யணும்....அப்புறம் பக்கத்து வீட்டு தாத்தாவுக்கு ஒடம்பு சரியில்லனு இருமல் மருந்து வாங்கியாந்து கொடுக்கணும்னு யாரச்சும் உதவி கேட்டா.. வரும் பாருங்க எங்களுக்கு கோவம்...பப்பு என்ன சொம்பா...........பப்பு சும்ம்மாவா இருக்கான் எம்புட்டு பிஸி....?

முடியாதுன்னு மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி சொல்லிட்டு...உதவின்னா என்ன மனித நேயம்னா என்னனு எங்காயாச்சும் அடிச்சு பிடிச்சு படிச்சுபுட்டு அதை உல்டா பண்ணி ஒரு போஸ்டா போட்டுடுவோம்.....ஆனா வூட்டுக்குள்ள இருக்குற ஒரு சொம்ப நவுத்தி அந்தப் பக்கம் வைக்க மாட்டோம்.....

பொரட்சி பண்ணனும்...பொரட்சி பண்ணம்னு எழுதிகிட்டே இருப்போம்....ஆனா தெருமுனையில இருக்குற குப்பைத் தொட்டியில போயி குப்பைய கொட்டுங்கன்னு எங்க தெருவுல இருக்க ஆளுங்க கிட்ட கூட சொல்ல மாட்டோம்....ஏன்னா பொரட்சின்றது ஒன்லி ப்ளாக்ஸ்லயும், பேஸ்புக் ட்விட்டர் இந்த மாதிரி சமூக வலைத்தளங்கள்ளயும் மட்டும் பண்றதுன்னு சொன்னா ங்கொய்யால ஒருத்தரும் புரிஞ்சுக்கறதே இல்லை....

போனவாரம் ஒருத்தன் நீ தெருவுல இறங்கி வேலை செஞ்சு இருக்கியா...இல்ல யாருக்கும் உதவி பண்ணி இருக்கியான்னு கேட்டுப்புட்டானேன்னு சொல்லி பக்கத்து வீட்டு பாலு பையனோட லெட் பேனாவுக்கு ரீபிள நம்ம நாடார் கடையில கடனா வாங்கி கொடுத்தேன்....இந்த அரும் பெரும் செயல மூணு பார்ட்டா போட்டேன்...ஒலக தமிழர்கள்ள ஆர்வமா இருக்கவங்க எல்லாம் பாத்துட்டு எம்புட்டு பாராட்டுத் தெரியுமா?

பப்பு மூச்சு விடாமல் பேசிக் கொண்டே இருந்தான்.....கொஞ்சம் கேப் விட்டு மறுக்கா ஆரம்பிச்சான்...

நீங்க ஒரு பிளாக் ஓப்பன் பண்ணிக்கோங்க...நியூஸ் பேப்பர் எல்லாம் படிங்க படிச்சு முடிச்சு மடிச்சு சிஸ்டம் பக்கத்துல வச்சுகிட்டு அதுல படிச்ச விசயங்கள கொஞ்சம் உல்டா பண்ணி எழுதி பரபரப்பா ஒரு தலைப்ப வச்சு போஸ் போடுங்க....நம்ம க்ரூப்ல சேந்துக் கோங்க...உங்களையும் திலகம் ஆக்கி விடுறேன்...ஆனா ஒரு கண்டிசன்...நம்ம புள்ளைங்க சொல்ற எல்லா எடத்துலயும் கைய கட்டிகிட்டு ஓட்டும், கமெண்டும் போடணும் என்ன சரியா?

அம்புட்டுதான்...இந்த டெக்குனிக்கு எல்லாம் தெரியாம இன்னமும் கவிதை எழுதுறேன்...கதை எழுதுறேன்....மெய்யாலுமே விழிப்புணர்வா கட்டுரை எழுதுறேன்.....படைக்கிறேன் உடைக்கிறேன்ன்னு சொல்லிகிட்டு ஒவ்வொரு தபாவும் மூளைய கசக்கி கிட்டு சில பேரு எழுதவும் செய்றாங்க...என்ன பிரயோசனம்....அவுங்க கவித்துவமாவும் காவியத்துவமாவும் எழுதுனா கூட்டம் கூடுமா என்ன...? ரோசிங்க சார் ரோசிங்க...

காரசாரமா, பைட்டு, திட்டு, கவர்ச்சின்னு எழுதும் போதும் சினிமா நடிகர்கள பத்தி சொல்லும் போதும் மொத்ததுல அடுத்தவன் சேதிய பேசுற எடத்துல கூட்டம் அதிகமா கூடுது...அது தப்புன்னு நாங்க எதுக்கு சொல்லணும்...நாங்களும் அதையே சொல்லி பேசி எங்க மார்க்கெட்ட ஏத்திக்கிறோம்...

ஆபிசுல நெதமும் வேலைய முழுசா செய்யாமா திட்டு வாங்கிகிட்டு....எப்ப வேலை போகுமோன்னு பயந்து கிட்டு...சொந்த வேலை எதுவும் உருப்படியா செய்யாம நாங்க எம்புட்டு இன்னல்களுக்கு நடுவுல போராடுறோம்னு யாருக்கும் புரியாது சார்..அப்டி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டதால..தான் இந்த பப்பு இன்னிக்கு ஒரு பதிவர் திலகமா சுடர் விடுறான்...

பப்பு நெவர் கோ சார்........பப்பு எப்பவும் பப்ளிக் பிகருதான்....! நீங்க வேணாம் நம்ம ட்ராக்கை எல்லாம் ரோச்சு சொல்லுங்க...ஒங்க பேர்லயும் ஒரு கொடிய ஏத்திடுவோம்.....

பப்பு பேசி முடிக்கும் முன்னதாகவே போனை நழுவ விட்ட படி நான் மயக்கமாகி கீழே விழுந்தே விட்டேன்...!


தேவா. S


Monday, November 21, 2011

ஒரு நதி நகர்கிறது...!

















ஒரு நதி நகர்கிறது
சலனங்களை எல்லாம் விழுங்கிவிட்டு...
இரைச்சலான நிசப்தத்தோடு....!

அவ்வப்போது கலைந்து போகும்
தவத்தில் யாரேனும் மானுடரின்
அத்துமீறல் இருக்கும்....
பல நேரம் கரையோர பறவைகளின்
மோன மொழியின் போதையில்
கிறங்கியே கிடக்கும்!

தன் சுயமே இல்லாமல்
வற்றிப் போகும் கோடையிலும் கூட
தடத்தினை நியாபகமாய்
விட்டுச் செல்லும்...!

நிலவின் கிரகணங்களில்
ஜொலிக்கும் அலங்காரமாகட்டும்
அமாவசை இரவுகளின்
அடர்த்தியான அமைதியாகட்டும்
சப்தமான ஆழங்களை
தன்னுள் தேக்கி...
சலனமற்றுதான் நகர்கிறது
இந்த நதி!!!!


தேவா. S


எப்படித்தான் மறப்பதாம்....?

















இசைக்குள் ஒளிந்து கொண்டு
பாடலாய் சில்மிஷமூட்டுகிறாய்...
ஒரு மழையின் கனத்த
அடர்த்தியின் ஓரங்களில்
சாரலாய் நின்று மெல்ல சிரிக்கிறாய்
எப்போதும் தனிமைகளில்
ஆராவாரமாய் மனதில் இரைகிறாய்!

ஆழமான சுவாசங்களில்
அடி வயிறு வரை சென்று
இதமாய் நெஞ்சு நனைக்கிறாய்
தோட்டத்து செடிகளின்
துளிர் இலைகளில் மெலிதாய்
எட்டிப்பார்த்து கண்ணடிகிறாய்
கட்டியணைத்தே விடலாம் என்று
கை சேர்த்து அணைக்கும் போது
ஒரு காற்றாய் என்னை..
கடந்தே போகிறாய்....!

விளக்கணைக்கும் வரை
விழிகளுக்குள் வசிக்கிறாய்
விளக்கணைத்து இமை மூடும் போது
நெஞ்சத்தில் நினைவுகளாய் படருகிறாய்
சுற்றி சுற்றி எல்லாமாய் நீயிருந்தால்
எப்படித்தான் உன்னை மறப்பதாம்?


தேவா. S


அரிதாரம்...!




















யாரோ பேசியதை
திரும்ப நான் யாரிடமோ
பேசுகிறேன்...!

எல்லோருக்கும் பிடித்த
ஒரு இசையை
வலுக்கட்டாயமாய்
எனக்குப் பிடித்ததாய் கொண்டு
மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறேன்!

மிகைப்பட்ட சரிகளின்
பக்கம் தவறென்றாலும்
சாய்ந்து, குறையாயிருக்கும்
சரிகளை தவறென்கிறேன்!

யார் யாரோ ஏதேதோ சொல்ல
கேட்டு கேட்டு...
என் சுயம் தொலைந்து
அரிதாரப் பூச்சுக்களுக்குள்
என் அடையாளம் அழிந்து...
தொலைந்தே விட்டேன் நான்...!!!


தேவா. S

கருவறை....!





















எங்கும் பரவிக் கிடக்கும் எண்ண ஓட்டங்களுக்கு மத்தியில் நகர்ந்து செல்வது சிரமமாக இருக்கிறது. குறுக்கும் நெடுக்குமாய் செல்லும் எண்ணங்களையும், அதிக அதிர்விலான முரண்களையும் சுமந்து செல்லும் மனிதர்கள் எம்முள் பெரும் இரைச்சலை ஏற்படுத்திச் செல்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

சற்றே உற்றுப் பார்த்து எமது இருவிழிகளையும் உருட்டி நிறுத்தி புருவமத்திக்கு அரை விரற்கடை மேலிருக்கும் எமது மூன்றாவது விழியை திறந்து முரண்பாட்டு மூட்டைகளை எரித்துப் போட்டுவிடலாம் என்று கருதுகையில் எம்முள் எப்போதும் கேட்கும் ஒரு தாலாட்டுப் பாடல் எல்லாவற்றையும் சாந்தப்படுத்தி கருணை கொள்ளச் சொல்கிறது.

ஜனனத்திற்கும் மரணத்திற்கும் இடைப்பட்ட நாளில் இந்த தோல் துருத்தி பையை சுமக்கும் எம்மின் பகுதிகள் மயக்கத்தில் நடத்தும் குழப்பங்களுக்காக....

ஒரு பெருங்கருணை எம்மையறியாது எமது இயல்பினிலிருந்து சுரந்து மன்னிக்க முயன்று, பின் மன்னிப்பின் சுவடு சுமக்க வேண்டுமே என்ற புரிதலில் மறந்து போகச் சொல்கிறது. புத்தி என்ற ஒன்றினை இயறகையாய் நின்று யாம் படைத்ததின் அவசியம் யாதென்று மாக்கள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஏனெனில் அவற்றை சிந்திக்க இயலா நிலையில் நிறுத்தி வைத்து, அனுபவங்களை அவற்றின் முன் இறைத்துப் போட்டு அனுபவித்து, அனுபவித்து அந்த அனுபவித்தலை உள்ளிருக்கும் உள்ளமை உணர, உணர அவை தாமே தம்முள் உய்வித்துச் வெளிச்சென்று அகண்ட பிரமாண்டத்தில் கலக்குமொறு யுத்தியை நாம் செய்து வைத்தோம்...

மானுட உடம்பினுள் புத்தி என்னும் கத்தி ஒன்றினை வைத்து புலன்களின் மூலம் அனுபவங்களை சுவீகரித்து அவற்றை விவரித்து பார்க்கும் ஒரு நுட்பத்தை மூளையின் மடிப்புகளுகுள் சொருகி, அனுபவங்கள் மூளை உரசும் பொழுதில் பற்றிக் கொள்ளும் நெருப்பாய் மனமென்ற ஒரு மாயத்தை விஸ்தாரிக்கச் செய்து தானே தன்னை யாரென்று சிந்திக்கும் திறனையும் கொடுத்தோம்...!

தனித்திருக்கையில் தத்தம் நினைவுகள் மடங்கிக் கொள்ள புலன்கள் எல்லாம் சட்டென்று உள்நோக்கித் திரும்புகையில் தான் யாரென்றும் தன்னின் மூலமெதுவென்றும் அறிய பல படிநிலைகளை பகடி செய்தும் வைத்தோம்...! மிகையான மானுடர்கள் எல்லாம் தன்னை உடலென்றும், உயிரென்றும் பணமென்றும், பொருளென்றும் எண்ணி ஒரு நாடகத்தை நடத்திக் கொண்டு மேலும் தமக்குச் சுமை சேர்த்துக் கொண்டே செல்ல....

நிறைகளின் புரிதல்களும், இயம்பல்களூம் சாதாரணர் செவிச் சேரவேயில்லை.

ஞானத்திருட்டினை செய்வர்கள் மிகுந்திருக்கும் காலம் இது என்பதை யாம் அறிவோம். சமூகமும் அதன் அவலங்களும் செழுமையற்ற புத்திகளால் நாளும் சீர் கெட்டுப் போக செழுமையான புத்திகள் என்று வேடமிட்ட அவலங்கள் தத்தம் முனைப்பின் கனத்தினை கூர் தீட்டிக் கொண்டு இடும் வேஷங்கள் எல்லாம் சத்தியத்துக்கு சவால் விட்டுக் கொண்டுதானிருக்கின்றன.

உன் புறம் விடு.....மானுடா......! உன் குணம் விடு.....! உன் திறம் மற....! யாரோடும் இருக்க நினைக்காதே..... உன்னோடு நீ இருக்க இயலுமா என்ற ஒரு சிறு கேள்வியை பெரும் கோபத்தோடு அவ்வப்போது யாம் முன் வைப்பதுமுண்டு....

மனிதனுக்கு தன்னை புகழ மனிதன் ஒருவனாவது வேண்டும். தான் செய்த அல்லது செய்யப் போகிற விடயங்களைக் எண்ணி இறுமாப்பில் புளகாங்கிதம் அடைந்து கற்பனையில் மிதக்க வேண்டும்.

நான் அமைதியானவன் என்று ஓராயிரம் முறை தனக்குத் தானே கூறி கொண்டு, கூச்சலிட்டுக் கொண்டே தனக்குத்தானே ஒரு பட்டயமும் வழங்கித் தானே தன்னை சிறப்பிக்கவும் வேண்டும், வித்தைகள் பல செய்து தன்னை பிறர் புகழ அந்த வார்த்தை வீச்சுக்களை செவிகளுக்குள் பரவவிட்டு தன்னை மயக்காபுரியில் சாக விட்டு மயங்கிக் கிடக்க வேண்டும்....

இதுதானே வழமை ....? இதுதானே உச்ச பட்ச சந்தோசம். எந்த சிரங்கும் சொறிய, சொறிய சுகம்தான்....என்பதை எப்போது அறிய இயலும்...?சிரங்கு இரணமாகி உடலை எரிக்கும் போதுதானே....

என்றாவது ஒரு நாள் தனித்திருந்திருக்கிறீர்களா? ஒரு பாட்டோடு இருந்திருக்கலாம், ஒரு துணையோடு இருந்திருக்கலாம், ஒரு நிகழ்வோடு இருந்திருக்கலாம், ஏதோ ஒரு நினைவோடு இருந்திருக்கலாம்....ஆனால், எண்ணமற்று, எண்ணம் அறவே அற்று தனித்திருந்து ஒரு சவத்தைப் போல சலமின்றி கிடக்கும் போது உள்ளுக்குள் பூக்கும் பூக்களின் நறுமணம்த்தில் எப்போதேனும் லயித்துக் கிடந்திருக்கிறீர்களா?

இல்லைதானே?

கூவிக் கூவி கடை விரித்துப் பார்த்தேன்...! எழுத்துக்களில் ஏதேதோ அர்த்தங்களை அடைத்து இறைத்துப் பார்த்தேன்...கர்மாக்கள் எப்போதும் ஜெயித்துக் கொள்ள கர்மாக்களின் முன்பு ஜனமும் மரணமும் மண்டியிட்டுக் கிடக்கின்றன...!

நிகழ்வன யாவும் எப்போதோ முடிவு செய்யப்பட்டது. முடிவு செய்யப்பட்டதைத் தான் நாம் மீண்டும் செய்கிறோம்...

கதிரவன் ஒரு நாள் எரிந்து முடியும்....
பூமி ஒரு நாள் சுழற்சி இன்றி செத்துப் போகும்
ஒளியென்றும், இருளென்றும் பகுத்துணர
உடலென்றும் உயிரென்றும்
ஒன்றுமே இருக்காது....

இப்போது கூறுங்கள்..

எங்கே உமது பிள்ளைகள்..?
எங்கே உமது காதல்கள்?
எங்கே உமது திட்டங்கள்?
எங்கே உமது ஆணவங்கள்?

ஒரு கணம் யோசித்து மறந்து போகவல்ல இந்த கேள்விகள். தன்னுள் விரிந்து கிடக்கும் அகங்காரம் எழுந்து விடாமல் அழித்துப் போடவே இந்தக் கேள்விகள்..! நிதர்சன நெருப்பினை நெஞ்சுக்கூட்டிற்குள் ஏற்றி அதில் அறியாமையை அழித்துப் போடுங்கள்...

ஏற்றிருக்கும் வேசத்தில் ஆடும் ஒரு கபடதாரிதான் நாமெல்லாம் என்றொரு விடயம் விளங்குங்கள்...! அதிக கூச்சலும் ஆழ்ந்த மெளனமும் கடந்த ஒரு வெட்ட வெளி நிலையில் மாசு மறுவற்று மறைந்தே போய் விடுங்கள். கர்மாக்கள் கொண்டு ஜனித்த உடம்பு முழுமையை நோக்கி நகர வேண்டுமென்ற உண்மை உணருங்கள்.

நேற்றுகள் எல்லாம் நாளை என்பதின் இறந்த உடல்கள்...! நாளை என்பது ஜனிக்கப்படாத ஒரு குழந்தை....! இன்று என்பதில் இருக்கும் ஜீவனே சத்திய பேரியக்கத்தின் நிதர்சன தெளிவு....!

நாளைக்காகவும், நேற்றுக்களுக்காகவும் உம்மின் இன்றுகளின் புன்னகைகளை இழக்காதீர்...! இன்று கண்டவர் நாளை இருக்கலாம், இல்லாமலும் போகலாம்...இன்றே உம்மின் முழுமையை அவருக்கு சமர்ப்பிங்கள். பரிபூரணத்தின் அருகாமையை, அது எப்போதும் கணத்துக்கு கணம் கிசு கிசுக்கும் இரகசியத்தின் உன்னதத்தை ஆழ்ந்து அனுபவியுங்கள்...

நான், எனது, எனக்கு மட்டும், நான் சொல்வது மட்டும், என்ற ஒருமைகளை தீயிலிட்டுப் பொசுக்குங்கள்..! பிரபஞ்சக் கூட்டின் தனிகள் எல்லாம் தான் தான் என்று கூவி நகர்கையில் ஏற்படும் அபத்தங்களை உணருங்கள். சுய நல கர்வங்களால் சக மானுடர்க்கு ஏற்படும் பிரச்சினையினை அறியுங்கள்.

தனித்தனி உடலாய் நீவிர் இருக்கலாம், தனி தனி கருவறைகள் உமது ஜனித்த இடமாயிருக்கலாம்... ஆனால் ஒட்டும் மொத்த ஸ்தூல, சூட்சும நகர்வுகளும் அவற்றின் விளைவுகளான அண்ட சராசரத்துக்கும்....இவற்றை எழுத்தாக்கிக் கொண்டிருக்கும் இவனுக்கும் சேர்ந்து யாம்தான் கருவறை என்பதை புத்திகளில் செதுக்கி வையுங்கள்...!

உள்ளது யாமென்ற ஒன்றே....! எம்முள் விளையாடும் எம்மின் பகுதிகளே நீவிரும், பகிர்ந்தனவும்...பகிரதானவும் சுட்டியவும் சுட்டப்படாதனவும்....

தானே தன்னுள் யாதொரு எண்ணமற்று இருந்து பாருங்கள்...யாமே உமது கருவ்றை என்பதை உணர்ந்து பாருங்கள்....!

தேவா. S

Wednesday, November 16, 2011

உடையாரின் அதிர்வலைகள்...16.11.2011!

















அதிர்வு I

அதிர்வு II

அதிர்வு III

மிகப்பெரிய ஒரு அனுபவத்துக்குள் லயித்துக் கிடக்கிறேன். இதை விட்டு வெளியே வந்து இந்த அனுபவத்தை எழுத்தாக்கவே எனக்கு தோன்றவில்லை. உடையாரை வாசிக்கத் துவங்கும் போது ஒரு அரசன் ஒரு கோவிலைக் கட்டினார். அதைப் பற்றிய ஒரு வரலாற்று கதை என்ற ஒரு எண்ணத்தோடு ஆன்மீக கருத்துக்களை நிறைய எதிர்பார்த்துதான் நான் உள் நுழைந்தேன்....ஆனால் ஒரு கால இயந்திரத்துக்குள் ஏறி பயணப்பட்டு அது பின்னோக்கி சென்று என்னை சோழ தேசத்துக்குள் கொண்டு சென்று இறக்கி விட்டு விடும் என்று நான் நினைத்துக் கூட பார்க்கவில்லை...

எனக்குள் இப்போது பெருவுடையத்தேவரின் காலத்தில் நாம் வாழாமல் போய் விட்டோமே என்ற ஒரு ஏக்கம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. இல்லை ஒரு வேளை வாழ்ந்திருப்பேனோ என்ற ஒரு எண்ணமும் உடன் கிளைக்கவும் செய்கிறது. இப்படியான எண்ணம் இந்தப் புதினத்தை வாசிக்கும் அத்தனை பேருக்கும் தோன்றத்தான் செய்யும் காரணம்....அது ஒரு ஏக்கம், ஆசை. எப்பேர்பட்ட ஒரு வீரன், எப்பேர்பட்ட ஒரு தலைவன், எப்பேர் பட்ட ஒரு அரசன், எப்பேர் பட்ட புருசன், எப்பேர் பட்ட ஒரு தகப்பன்...., எவ்வளவு சிறந்த சிவ பக்தன்......

மெய் சிலிர்த்துப் போகிறது. ஒரு கோயில் கட்டுவது என்பது செல்வத்தால் மட்டும் இயன்ற காரியமா? அல்லது வீரத்தால் இயன்ற காரியமா?இல்லை கூட்டம் இருந்தால் செய்து விட இயலுமா? முடியவே முடியாது....இப்பேர்பட்ட ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்று அதிசயமான கற்றளியை உருவாக்க தேவையாயிருந்தது மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பும், பரஸ்பரம் ஒருவருக்கொருவர் இருந்த புரிதலும், ராஜராஜத் தேவர் மீது இருந்த தீராத பாசமும்தான்...

உத்தம சோழன் அரசாட்சி செய்து கொண்டிருந்த போது அவரது பிரம்மராயர்களாக பணியேற்று சேனாதிபதிகளாய் இருந்த இரவிதாசனும், பரமேஸ்வரனும், சேர்ந்து திட்டமிட்டு ஆயுதமின்றி நிராயுதபாணியாயிருந்த தனது தமையன் ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றதை அறிந்து அதை உத்தம சோழனிடம் கூற உத்தம சோழன் குற்ற உணர்ச்சியால் அரச பதவியை விட்டு இறங்கிய உடன்......அரியணையில் ஏறிய சிங்கம்தான் உடையார் இராஜராஜத் தேவர்....

இரவிதாசனும், பரமேஸ்வரனும் அந்தணர்கள்....அவர்களைக் கொன்றால் அது தேவையில்லாத குழப்பத்தை சோழ தேசத்தில் ஏற்படுத்தும் என்று எண்ணி...அதைவிட கொடுமையான தண்டனையாய் ......வாளெடுத்து சீறி எழுந்த உடையார், வாள் முனையில் அவர்களும், அவர்களின் குடும்பம், பெண் எடுத்தவன் பெண் கொடுத்தவன் அத்தனை பேரையும் சோழ தேசத்தை விட்டு நாடு கடத்தும் போது தொடை தட்டிக் கொக்கரித்து நின்றிருக்கிறார்....! வஞ்சம் தீர்க்குமிடத்தில் ராஜராஜத் தேவருக்கு முன்னால் பாவ புண்ணியங்கள் என்று ஒன்றும் தோன்றியிருக்கவேயில்லை.

தன்னைச் சுற்றிலும் அந்தணர்கள், கருமார்கள், தேவரடியார்கள், வேளாளர்கள், சிற்பிகள், தச்சு வேலை செய்பவர்கள், தையல் வேலை செய்பவர்கள், தளபதிகள், சேனாதிபதிகள், புலவர்கள், அரசிகள், குருமார்கள், போர் வீரர்கள், மெய்காப்பாளர்கள், ஒற்றர்கள், என்று பலதரப்பட்ட மனிதர்களை கொண்டிருந்த உடையார், ஒவ்வொருவரையும் இணைக்கும் மிகப்பெரிய பாலமாக இருந்திருக்கிறார்.

ஒத்த கருத்தினை மேலே சொன்ன அத்தனை பேரும் கொண்டிருக்க இயலாது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு கருத்தினால், சூழலால் ஆன மக்கள். இவர்களை ஒருங்கிணைத்து செயல்பட வைக்க வேண்டுமெனில், எவ்வளவு பெரிய பராக்கிரமசாலியாய் அவர் இருந்திருக்க வேண்டும். காந்தளூர்ச் சாலையில் இருந்த கடிகை என்னும் போர்ப் பயிற்சிப் பள்ளியில் இராஜ இராஜரால் பழிவாங்கப்பட்ட இரவிதாசனும், பரமேஷ்வரனும் கூடி அவருக்கு எதிராய் படை திரட்டி பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தது கேள்வி பட்டு...

தனது முதற் போராய் சுமார் மூன்று லட்சம் வீரர்களை ஒன்று சேர்த்துக் கொண்டு சேர தேசத்தின் காடுகளுக்குள் நுழைந்து, எதிரிகளின் விஷ அம்புகளை எல்லாம் கடந்து தீப்பந்தங்கள் கொண்ட அம்புகளால் சேர தேசத்து மரக் கோட்டைகளை எரித்து நொறுக்கி, எதிரிகளைக் கொன்று, வாளேந்தி வந்த பெண்களையும் அழித்து, அவர்களை எல்லாம் தோற்கடித்து காந்தளூர்ச் சாலை கடிகையை தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து அதை நெறிப்படுத்தி முறையான போர்ப் பயிற்சி சாலையாய் ஆக்கியிருக்கிறார் உடையார்.

ஒரு சரித்திர நிகழ்வை வெறுமனே வார்த்தைகளுக்குள் கொண்டு வந்து விடலாம்....ஆனால் யோசித்துப் பாருங்கள்.....! ஒரு படையைக் கட்டுக் கோப்பாய் வழி நடத்திச் சென்று காடு மேடு மலைகள் எல்லாம் கடந்து போய் எதிரிகளை நாசம் செய்ய வேண்டுமெனில் எவ்வளவு சிரமப்பட்டிருக்க வேண்டும். திட்ட வியூகங்கள் எவ்வளவு துல்லியமாய் இருந்திருக்க வேண்டும்.

போர்களை எல்லாம் கண்டு வெற்றி வாகை சூடி சோழ தேசத்தின் சக்கரவர்த்தியாய் அமர்ந்த பின் மனதில் ஏற்பட்ட ஒரு வெறுமையை, தன்னுள் இருந்த சிவபக்தியை, இந்த உலகம் கடந்து பிரபஞ்சத்திலேயே மிகப்பெரிய விடயம் என்னவாயிருக்கும் என்று அய்யன் ராஜராஜத் தேவர் யோசித்திருக்க வேண்டும்..! பதட்டத்தோடு வாழ்க்கையை அவர் தொடங்கியிருக்கவில்லை. அரசராக ஆவதற்கு முன்னேயே அவர் மக்களோடு மக்களாக சுற்றியிருக்கிறார். மக்கள் பிரச்சினைகளை உளவியல் ரீதியாக அவர்களின் இன்னல்களை உணர்ந்திருக்கிறார்.

அப்படி இருந்ததால்தான்....தான் வீதியில் சென்று கொண்டிருந்த போது தன் மீது இருந்த அன்பால் தம்ம அழித்துக் கொண்டு நவ கண்டம் கொடுக்க இருந்த இளைஞனின் தோளில் கை போட்டு அவரால் பேச முடிந்தது. கழுத்தை கத்தியால் அறுத்துக் கொண்டு மன்னரைப் போற்றியபடியே இறந்து உயிர் விடுவது சோழ தேசத்தின் சராசரி நிகழ்வு....! அது அவர்கள் மன்னர் மீது இருக்கும் பாசத்தால் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் செய்யவிருந்த செயல்...! உடையார் இப்படி நவகண்டம் கொடுக்க இருந்த ஒரு தனது தேசத்தின் மூன்றாம் தர குடிமகனை அழைத்து அறிவுரைகள் கூறி பொற்கழஞ்சுகள் கொடுத்து காந்தளூச் சாலை கடிகைக்கு போர்ப்பயிற்சி கற்க அனுப்புகிறார்.

அதாவது ஒரு கதை 6 பாகங்கள் கொண்டு நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்படி நகர்கையில் அதன் வரிகளை என் விழிகள் தொட்டுத் தடவி மெல்ல மூளைக்கு அனுப்பும் ஒவ்வொரு நொடியும் நான் சம்பவம் நடக்கும் அந்த அந்த இடங்களில் ஓரமாய் நின்று கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இது எப்படி சாத்தியம்...? இது எப்படி சாத்தியம் என்று ஒவ்வொரு முறையும் யோசித்து யோசித்து எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரனை மனதுக்குள் வைத்துக் கொண்டாடிக் கொண்டே....அவருக்கு என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகிறோம். இந்தப் பிறவியின் அற்புத அனுவத்துக்கு கூட்டிச் சென்ற பெரும் கொடுப்பினையை செய்தவராயிற்றே.....என்ற கவலையும் கொள்கிறேன்....

இராஜ இராஜத் தேவர் நடக்கிறார்...நானும் நடக்கிறேன்..! அவரின் தேர் நிற்கிறது நானும் நிற்கிறேன்...! இப்படி அமானுஷ்ட்யமான பல உணர்வுகளை எனக்குக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் உடையாரில்....வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் இன்னுமொரு நபர் அரசி பஞ்சவன் மாதேவி.

தேவரடியாராக இருந்து தன்னின் அற்புதமான நடன ஆற்றலாலும் அறிவாற்றலாலும் சக்கரவர்த்தியை கவர்ந்து அவரின் மனைவியானவர். பழுவூர் நக்கன் பஞ்சவன் மாதேவி. இராஜ இராஜத் தேவரின் முழு மூளையாகவே இருந்திருக்கிறார். மிகைப்பட்ட முடிவுகளை, நிர்வாக நுட்பங்களை எல்லாம் உடையாருக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார். அதிகாரமாய் அல்ல அறியாதவரைப் போல இருந்து....,

தேசத்தின் எல்லா பிரச்சினைகளையும் பஞ்சவன்மாதேவி அறிய அவருக்கென்று தனி ஒற்றர் படையும் இருந்திருக்கிறது. அரசரின் உடல் நலனிலிருந்து, அவரின் மனநலன் வரை பார்த்து பார்த்து கவனித்திருந்திருக்கிறார். ராஜ ராஜத் தேவருக்கு பின்னே நிழலாய் தொடர்ந்திருந்திருக்கும் அன்னை பஞ்சவன் மாதேவியை நினைக்கும் போதே கண்ணில் நீர் பெருகிவருகிறது.

இத்தனை காலம் கடந்து நாமெல்லாம் நவீன உலகத்தில் இருப்பதாய் கூறிக் கொள்கிறோம், ஆனால் சோழ தேசத்து அரசியலிலும் சாதாரண வாழ்வியலிலும் பெண்கள் எவ்வளவு பங்கு பெற்று இருந்தார்களோ அதில் கால் பங்கு கூட இப்போது கிடையாது என்றுதான் சொல்வேன். பெண்களுக்கு மரியாதை கொடுக்க வேண்டும், பெண்ணடிமை தீரவேண்டும் என்றெல்லாம் பேசுகிறோம் நாம் இன்று...

ஆனால் எத்தனையோ நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் பெண்கள் போருக்கு செல்வதும், அரச சபையில் அமர்ந்து விவதம் செய்ததும், தத்தம் கணவர்கள் போருக்கு சென்ற பின் தேசத்தை காவல் காத்ததும்... நமக்கு தெரியவில்லை அல்லது தெரிந்து கொள்ள வில்லை.

திராவிட கலாச்சாரம் பெண்களை சரிசமமாய் நடத்துகிறோம் என்று சொல்லிக் கொள்ளாமலேயே சொல்லிப் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளாமலேயே நடத்தியிருக்கிறது. இடையில் எங்கே இந்த பெண்ணடிமை முரண்பாடு எப்படி வந்தது என்றுதான் எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருக்கிறது.

சக்கரவர்த்தி இராஜ இராஜ சோழன் தலைவன் என்றால்........இளவரசர் இராசேந்திர சோழன் புரட்சித் தலைவன் என்று எனக்கு சில நேரங்களில் தோன்றியிருக்கிறது. இடையிடையே இராசேந்திர சோழனுக்கு கைதட்டிய எனது கைகள் சிறிது நேரம் கழித்து இராஜ இராஜத் தேவருக்கு விசில் அடித்து கை தட்டி இருக்கிறது...

நிறைய பேசலாம்...பேசிக் கொண்டே இருக்கலாம்...இந்த அனுபவம் இந்த ஜென்மத்தில் எனக்கு தீர்ந்து போகாது. இவ்வளவு கனத்தை என் எழுத்துலக குருநாதர் எப்படி தன்னுள் இவ்வளவு நாள் ஏற்றி வைத்திருந்தார் மற்றும் அதை எப்படி இறக்கி வைத்தார் என்பதே எனக்கு பிரமிப்பாய் இருக்கிறது. எழுத்தின் மூலம் எனக்கு தீட்சை கொடுத்து இப்படியான அற்புதமான வரலாற்றோடு என்னைக் கரையச் செய்த பாலகுமாரன் அவர்களுக்கு எனது பணிவான நன்றிகளும் நமஸ்காரங்களும்..!

இன்னும் விரிவாக பேசலாம் அடுத்தடுத்த பாகங்களில்....

சோழம்...! சோழம்...! சோழம்....!

(இன்னும் அதிரும்....)


தேவா. S





Sunday, November 13, 2011

ஹாய்....13.11.2011


























நான் எழுத வந்து கொஞ்ச நாளாகி விட்டது என்று நினைக்கிறேன். எதை எழுதினாலும் யாரேனும் வாசிப்பார்கள் என்ற ஒரு அனுமானத்தில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். வியாபரமாய் தொடங்கிய இந்த எழுத்துப் பயணத்தின் ஆரம்பத்தில் கொடுக்கல் வாங்கலாய் கருத்துரைகளும் திரட்டிகளின் வாக்குகளும் இருந்தன.

ஒரு கட்டத்தில் அது அலுத்துப் போகவே விரும்பும் வலைப்பூக்களுக்கு மட்டும் செல்வதும் அவ்வப்போது தாக்கத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் அவ்வப்போது கருத்துக்கள் இடுதலும் என்று தொடர்ந்து கொண்டிருக்கையில் அது எனக்கு வரும் மறு மொய்களை பாதித்து மட்டறுக்கும் என்று எனக்குத் தெரியும்.

கட்டுரைகளையும் கருத்துக்களையும் சமகால ஊடகங்களில் வாசித்து விட்டு அதே செய்தியை பகிர எப்போதும் எனது தளத்தில் நான் வருவதில்லை. ஒரு வேளை அவற்றால் பெரும் தாக்கங்கள் ஏற்பட்டு அதன் பொருட்டு ஏதேனும் கிறுக்கி இருப்பேன். வாசகர்கள் மொய்க்கும் ஒரு படைப்பாளி அல்ல நான். வசீகரிக்க என்னிடம் வார்த்தைகளை தவிர வேறு ஒன்றும் கிடையாது. வாசகனின் ரசனைக்கு தீனி போட எப்போதும் எனது கட்டுரைகளோ அல்லது கதைகள் என்று நான் கிறுக்கும் நடை முறைகளோ முயன்றிருக்காது.

இந்த தேதி வரையில் ஏதோ கிறுக்குகிறேன், முகம் தெரியாத எத்தனையோ பேர் வந்து வாசிக்கிறார்கள். இந்த எத்தனையோ என்ற வார்த்தைக்குள்ளே மிக சொற்பங்கள் மட்டுமே இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

உள்ளத்தின் கிடக்கையினை உடலுக்குள் இருந்து எழுத்தாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதனால் உடலோடு ஒட்டிக் கிடக்கும் அகங்காரமும் அவ்வப்போது எழுத்தோடு சேர்ந்து வந்து விடுவது உண்டு. அதற்கு பெயர் திமிர் என்றும் எனக்குத் தெரியும். தவிர்க்க அறிந்தும் தாவி வெளியே வருகையில் அது வெளியேறட்டும் என்று அனுமதித்து விட்டு எனது வெறுமைக்காக காத்து கிடப்பதை வழமையாக்கிக் கொண்டேன்.

எதையாவது எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணமும் நிர்ப்பந்தமும் அற்று எனது வெறுமையை எழுத முயலும் போது அதில் நானே கரைந்துதான் போய் விடுகிறேன். விடியலில் எழுந்து வானம் பார்ப்பது மிகவும் அலாதியானது... அதே சுகத்தை எழுத்தும் எனக்கு கொடுத்திருக்கிறது. அதிக ஆடம்பரம் இல்லாத சில எழுத்துக்களை வாசிக்கும் கொடுப்பினை எனக்கு சமீபத்தில் கிடைத்திருக்கிறது. கோணங்கி போன்றவர்களின் எழுத்து இன்னும் அதிகமாய் கற்றுக் கொடுக்கிறது.

பெரும்பாலும் ஆன்மீகத்தை அதன் மூலம் கிடைத்த ஒரு அனுபவத்தை நான் எழுத்தாக்க முயலுகையில் அது அதன் இருப்பு நிலையிலேயே வந்து விழுந்து வரிகளுக்குள் தங்கள் ஜீவனை பாயவிடுவதால் புரிதல் என்பது அந்த தளத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமாகிப் போகிறது. ஆன்மத் தேடலில் இருப்பவர்களுக்குப் பளிச் என்று புரிந்தும், புறம் நோக்கிய பார்வைகள் மட்டுமே உள்ளவர்களுக்கு அது புரிபடாமலும் போய் விடுகிறது. அதனால்தான் எழுத்துக்கள் புரியவில்லை என்று பலர் சொன்ன போதும் நான் அதை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை.

சத்தியங்கள் அதிர்வுகளாகி மூளையினுள் சென்று எண்ண வடிவம் கொண்டு, அவை எழுத்தாய் மாறி வரும் போது அதன் அழகிலேயே இருக்கட்டும். விளங்குமிடத்தில் விளங்கட்டும் விளங்காத இடத்தில் நான் ஒன்றும் செய்வதற்கு இல்லை என்று விட்டு விட்டு பெரும்பாலும் நகர்ந்து விடுகிறேன். காரணம் எந்த ஒரு கட்டுரையையும் செய்ய அமரும் போது இதைத்தான் எழுத வேண்டும் என்ற எந்த ஒரு திட்டவட்டமும் இல்லாமல் எழுத ஆரம்பிப்பவன் நான்(இந்தக்கட்டுரையும் தான்....)

சில கருத்துக்கள் மனதிலே முடிச்சிட்டுக் கொள்ளும் போது கூட திட்டமிலின்றி எழுத்துக்களை கோர்க்க அமர்கிறேன். வார்த்தைகள் எனக்கு வார்த்தைகளைப் பெற்றுத் தருகின்றன.மிகைப்பட்ட வாழ்வியல் நிகழ்வுகளை எளிமையான வார்த்தைகளுக்குள் கோர்த்து விடலாம். ஆனால் ஆன்மீக விடயங்களை கொண்டு வருதல் என்பது வேகமான ஆற்று நீரில் எதிர் நீச்சல் அடிப்பது போன்று...விளங்க முடியாத ஆனால் உணர முடிந்த விசயத்தை எழுத்தாக்கி காட்ட வேண்டிய ஒரு சவால் எழுதுபவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்று விடுகிறது...

இதை லாவகமாய் செய்வதில் எனது எழுத்துல குருநாதர் திரு. பாலாகுமாரன் அவர்கள் வல்லவர். அவரின் எழுத்துக்கள் கன கம்பீரமானதாய் போனதற்கு காரணம் சூட்சுமத்தை ஸ்தூலத்துக்குள் அவர் கொண்டு வந்து மெட்டிரியலாக்கி காட்டும் விதம் அலாதியாயிருப்பதுதான்.

இதையும் தாண்டி...சிலர் என்னிடம் கேள்வி கேட்பதும் உண்டு. ஒரு சாராருக்குத்தான் நீங்கள் எழுதுகிறீர்களா....? ஏன் உங்களால் சராசரி வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளை மையப்படுத்தி எளிமையாய் எழுத முடியவில்லை அல்லது கூடாது என்றும் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

அனுபவங்களை செய்திகளாக்கி கொடுக்கையில் நான் என்ற ஒருவன் இருப்பது இல்லை. ஆனால் வரிக்கு வரி நான் இதை செய்தேன்..., எனக்கு இது பிடிக்கும்...,என்னை விமர்சித்தவர்களுக்கு நான் இதைப் பதிலாய்ச் சொன்னேன்..., நான் இங்கே சென்றேன் அங்கே சென்றேன்..., அவர் செய்வது சரி என்று நான் கூறுகிறேன்... அல்லது தவறு என்று நான் கூறுகிறேன்..., எனது அபிப்ராயம்..., எனக்கு வரும் வாசகர்கள் கடிதம், என்று சொல்ல வரும் போது எல்லாம் நீங்களே பாருங்கள் எத்தனை "நான்" கள் அணி வகுக்கின்றன என்று...

எழுத வந்ததை ஒரு பெரிய விசயமாய் நினைத்துக் கொண்டும், அதற்கு இன்னும் கவர்ச்சியை கூட்ட இந்த வலையுலகம் அல்லது வலைப்பதிவுகள் என்ற ஒரு சிறு உலகத்திற்குள் மட்டுப் படுத்திக் கொண்டு முரசு கொட்டி எனது ஈகோவை திருப்திப்படுத்த எனக்கு விருப்பமில்லை. என்னைப் பொறுத்த வரைக்கும் 2000 வாசகர்கள் வந்து இவர் அப்படி இவர் இப்படி என்று என்னை புகழத் தேவையில்லை, அதற்கான அவசியமும் எனக்கு இல்லை.

மாறாக தேவா என்ற ஒருவன் முற்றிலும் கரைந்து போக எழுத்துகளோடு சம்பாஷனை கொள்ளும் ஒரு நிலைக்கு ஒரு பத்து பேர்கள் இருந்தார்களானல் அது எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும். அந்த மகிழ்ச்சி எனக்கு ஒரு திருப்தியைக் கொடுக்கும். திருப்தியால் மன அமைதி கிடைக்கும் அமைதியால் எண்ணங்களை சீராக கவனிக்க முடியும். எண்ணங்களை கவனிக்க, கவனிக்க என் அருகதை என்ன என்று எனக்கு பிடிபடும். மெளனமாய் ஒடுங்கிக் கொண்டு செம்மையாய் வாழ அது உதவும்...

இப்படி செம்மையாய் வாழ எனக்கு உதவி செய்பவர்கள்தான் இந்த வலைப்பூவினை வாசிக்கும் வாசகர்கள். அப்படி முத்துக்களை போன்ற வாசகர்களை இந்தத் தளம் பெற்று இருக்கிறது என்று எண்ணும் போது மீண்டும் ஒரு பேரமைதி என்னைச் சூழ்கிறது. புதிதாய் ஒருவர் இந்த தளத்தை வாசிக்க வந்தால் ஒன்று அவர் வழி தவறி வந்தவராய் இருப்பார் அல்லது ஏற்கனவே வாசித்து லயித்து இருப்பவர்கள் பகிர்ந்து அழைத்து வந்து வாசிக்கச் சொன்னவராய் இருப்பார்....

ஆமாம்...இந்த தளம் ரிப்பீட்டட் வாசகர்களால் சூழப்பட்டது. முகம் அறியாமல் எழுத்தால் அறிமுகம் செய்து கொள்ளப்பட்டது...! இப்படி நிரம்பிக் கிடக்கும் அன்பான உறவுகளின் எதிர்பார்ப்பும், வாசிக்கும் ஆர்வமும் மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் என்னை எழுதத் தூண்டுகிறது. நான் எழுதுவதற்கு என் புறச்சூழல் எள் அளவும் உதவாது என்று எனக்குத் தெரியும்.

துபாய் மட்டுமில்லை இன்னும் இருக்கும் எல்லா இயந்திர நகரங்களின் கான்கிரீட் பெட்ரோல் வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும்... ! இங்கே தாக்கங்கள் கொடுக்கும் சம்பவங்கள் நிகழ்வதில்லை.. சம காலமோ ஓடு ஓடு என்று துரத்தி துரத்தி ஹைப்பர் டென்சனையும், பி.பிஐயும் எகிர வைக்கிறது. எனக்கும் வைத்திருக்கிறது....

இப்படியான சூழலில் இளைப்பாறும் ஒரு நிழல் படர்ந்த மரமாய் எனக்கு இந்த தளம் உதவுதற்கும், எனது தாகம் தணிய நீராயும், ஆழமாய் சுவாசிக்க காற்றாயும் இந்த தளத்தை தொடர்ச்சியாய் வாசிக்கும் உறவுகளும் இருப்பது எனக்கு இறைவன் அளித்த ஆசிர்வாதம் என்றுதான் சொல்வேன்...!

எழுத்து என்பது படிப்பினை..! எழுத்து என்பது சந்தோசம்....! எழுத்து என்பது பகிர்வு...! எழுத்து என்பது தொடர்பு கொள்ளல்......

என்ற பாடத்தை மெளனமாய் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த தளத்தின் வாசிப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் எனது ஆத்மார்த்தமான நன்றிகளை தெரிவித்துக் கொண்டு, தொடர்ந்து எழுதும் எழுத்துகளில் ஜீவனாய் இருப்பது நீங்கள்தான் என்று கூறி ...கட்டுரை முடிச்சுக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்...!

பாருங்க நம்மள கேக்காமலேயே இந்த பொது புத்தி ஒரு மேடைப் பேச்சை முடிக்கிற மாதிரி கட்டுரையையும் முடிச்சு வச்சுருச்சு.....கொஞ்சம் அட்ஜஸ் பண்ணிக்கோங்க...!

அத்தனை உறவுக்களுக்கும் எனது அன்பான வாழ்த்துக்களும் ப்ரியங்களும்....!

தேவா. S

Photo Courtesy: Ramya Kumar



Friday, November 11, 2011

நானும் தான்...!


















கலைத்துப் போட்டு....
விளையாடி விளையாடி...
களைத்தே போய்விட்டேன்
உன் நினைவுகளோடு..,

என்னைச் சுற்றியிருக்கும்
எல்லா விழிகளும்
வெறுமனே பார்வையைத் தான்
என் மீது பதித்துச் செல்கின்றன
காதலைப் பதிக்க
உன் விழிகளுக்கு மட்டுமே தெரியும்..!

என்னைத் தேடிக் கொண்டிருப்பாய்
என்று தெரிந்தேதான்
என் மெளனத்தைக் கூட
மொழியாக்காமல் ஊமையாக்கி வைத்திருக்கிறேன்...!
நிஜங்களில் விலகிப் போகையில்
கனவுகள் பல கதை சொல்வதை
நானும் ரசிக்கிறேன் உன்னை போலவே...

ஏதோ ஒரு புத்தகம்....,
நீல வானத்தின் வெள்ளை பொதிகளாய்
பறக்கும் பஞ்சு மேகங்கள்...,
உன் நினைவுகளில் நீந்திக் கொண்டு
தனிமையில் நடக்கும் நடை,
உனக்காக சேமித்து வைத்திருக்கும்
காதலை கவிதையாக்க்கி வைத்திருக்கும்
ஒரு நோட்டுப் புத்தகம்...,
மெல்ல வீசும் காற்றில்
அவ்வப் போது எழுதும் உன்பெயர்...,
ஏதோ ஒரு மென்மையான இசை...,
நிறைய நிறைய உன்...
நினைவுகளின் இம்சை...,

என்று...

நானும் உன்னைப் போலத்தான்
என்னை பற்றி நினைக்காமல்
எப்போதும் உன்னை பற்றி...
யோசித்துக் கொண்டும்...
கனவுகளில் உன்னிடம் காதலை
யாசித்துக் கொண்டும்...
கரைத்துக் கொள்கிறேன்
என் நாட்களை...!


தேவா. S

Thursday, November 10, 2011

தமிழா.....என் தமிழா!

























ஒரு துள்ளலோட இருக்க வேணாமா இளைஞர்கள் கூட்டம்...? அது ஏன் அரசியல் கட்சிகளுக்குள்ள போயி தஞ்சம் அடைஞ்சுகிட்டு தன்னோட கட்டற்ற ஆற்றலை ஏதோ ஒரு விசயத்துக்குள்ள கட்டுப்படுத்தி வச்சுக்கணும்னு ஸ்ட்ரெய்ட்டா கேட்டுட்டே இதுக்கு மேல கண்டினியூ பண்றேன்...!

எந்த அரசியல் கட்சியையும் சாரமால் ஒரு ஜனநாயக நாட்ல வாழ முடியாது தாங்க!ஒத்துக்குறேன். பட்.... ஏன் ஒரு கட்சியையும் ஏதோ ஒரு தலைவனையும் புடிச்சு கிட்டு எப்பவுமே தொங்கணும்னு கேக்குறேன்?

சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற மாதிரி யாரு எப்போ நல்லது செய்றாங்களோ அப்போ அவுங்களுக்கு மாலைய போட்டுட்டு.... தப்பு பண்ணும் போது நீங்க செய்றது தப்புன்னு சொல்லக் கூட நம்மளால முடியாதா என்ன? நல்லவன் கெட்டவன்னு ஒருத்தரை முடிவு பண்ண எப்பவும் அளவு கோலா நமக்கு அவுங்களால கிடைக்கிற வசதிகள வச்சுக்குறது எப்படிங்க நியாயம் ஆகும்....?

நம்ம தேவைகள் என்ன? சமுதாயத்தின் தேவைகள் என்னனு பகுத்துப் பாத்து நமது விருப்பு வெறுப்புகளை முடிவு பண்ற ஒரு சக்தி ஏன் நம்ம மக்களுக்கு வர்றது கிடையாதுன்னு நினைக்கும் போது கொஞ்சம் வருத்தமாதான் இருக்கு.

ஏதோ ஒரு விசயம் நமக்கு மட்டும் நன்மையா இருக்கும், மிச்ச இருக்குற எல்லோரும் எக்கேடோ கெட்டுப் போகட்டும்னு ஒரு நிலைப்பாட்டுக்கு வர்றதாலதான்....அரசியல்வாதிங்களையும் அதிகாரத்தையும் வச்சிகிட்டு நமக்கு தேவையான, சாதகமான விசயங்களையும் சாதிச்சுகிறோம். இந்த பொழப்பு பொழச்சதுக்கு ரொம்ப நாணயமா, விசுவாசமா அந்த கட்சிக்கும்,தலைவனுக்கும் அல்லது யாரோ ஒரு அதிகாரிக்கும் விசுவாசம்ன்ற பேர்ல கொடி பிடிக்கிறதையும் செய்றோம்...

நேர்மையா நாம பொழைக்கிற பொழப்புக்கு கூலி கெடச்சா போதாதா..? குறுக்கு வழியில போயி காரியம் சாதிக்கிறத மக்களாகிய நாம் நிறுத்தும் போது ஆட்டோ மேட்டிக்கா அதிகாரவர்க்கத்துக்கு வேலை இல்லாம தானே போயிடுது தானே...? இதை ஏன் சராசரியா இருக்குற மக்கள் நினைக்கிறது இல்லை...? எதுக்கும் பொறுமையில்லாத ஒரு ஜனக்கூட்டமா நாம போய்ட்டோமேன்னு நினைக்கும் போது இது எங்க போயி முடியும்னும் தெரியலை...

எல்லாம் போகட்டும் நிம்மதியா இருக்கலாம்னு ஒரு கோயிலுக்கு சாமி கும்பிடப் போலாம்னா அங்க க்யூவில நின்னு பாக்க பொறுமையில்லாம உள்ள போயி சாமி கிட்டக்க பாக்க ஸ்பெசல் தரிசனம், மண்ணாங்கட்டி, எள்ளுப் புண்ணாக்குன்னு போர்டு வேற....?

ஏய்யா தெரியாமத்தான் கேக்குறேன்.. கடவுள காசு கொடுத்து கொடுத்து கிட்டக்க காண்பிச்சு அல்லது பாத்து என்ன மாற்றத்தை கண்டுபுட்டீங்க நீங்க? இன்னும் சொல்லப் போன வெக்கமே இல்லையா உங்களுக்கு எல்லாம்....வழிபாடு நடத்த வந்த இடத்துல போயி எக்ஸ்ட்ரா காசு கொடுத்து குறுக்கு வழியில போயி வழிபடுறோமேன்னு...

எங்கே எங்கே இருந்தோ வருவாங்க...அடிச்சு புடிச்சு காசு கொடுத்து கருவறைக்கு கிட்டக்க போயி நின்னுகிட்டு கண்ண மூடிக்கிடுவாங்க..!!!!? அட இதைப் பாக்கத்தனே இம்புட்டு அல்லல் பட்டு வந்தீங்க.... அதுகிட்ட போயிகிட்டு ஏன் கண்ணை மூடி சாமி கும்புடுவானே? கண்ண திறந்து ரஜினிகாந்த் படத்தை சினிமாஸ்கோப்ல பாக்குற மாதிரி பாக்க வேண்டியதுதானேன்னு கேட்டா அவுங்களுக்கு கோவம் வேற வருது.....

அப்ப நீ தேடிகிட்டு இருக்கறது வெளியில இல்ல அப்பு...அது உன் உள்ள இருக்குன்னு சொன்னா? எனக்குள்ள என்ன இருக்கு கல்லீரலும், கணையமும், இதயமும் குடலும்தான் இருக்குனு சொல்லிக்கிட்டு தங்கள மேதாவிங்கன்னு சொல்லிக்கிற ஞான சூனியங்கள என்ன செய்யச் சொல்றீங்க?

உலத்துல இருக்க எல்லா அறிவும் எனக்கு வரணும் ஆனா உடனடியா வரணும் அவன் மிகப்பெரிய எலக்கியவாதியாவோ அல்லது கருத்து கந்தசாமியாவோ ஆகணும். பறக்குற காக்கா குருவில இருந்து, ஏரப்பிளேன், ராக்கெட், அறிவியல், விஞ்ஞானி, அரசியல்வாதி, வரலாறு, புவியியல், விஞ்ஞானம், இப்படி எல்லா கருமத்தையும் விமர்சிக்கணும் ஆனா எந்த விசயத்தையும் முழுசா தெரிஞ்சுக்க விருப்பமில்லை...என்ன செய்யலாம்னு ஒருத்தன் என்கிட்ட கேட்டான்...

அட டே...அது ஒண்ணும் பெரிய கஷ்டம் இல்லப்பு...நீங்க பேசுறத ஒலகமே கேக்குதோ இல்லையோ, உங்க அறிவு எத்தனை டன்னுன்னு கூட நீங்க ஒண்ணும் கவலைப் பட்டுகிடாதீங்க...., உங்களுக்கு உலக வரலாறும் தெரிஞ்சிருக்க வேண்டாம், உள்ளூரு வரலாறும் தெரிஞ்சு இருக்க வேண்டாம், கொஞ்சம் அப்டி இப்டி சில பல பிரபல எழுத்தாளர்களோட பொஸ்தகப் பேருகளும், டெய்லி நியூஸ் பேப்பரு படிக்கிற பழக்கமும் இருந்தா போதும்....மறக்கமா விகடன் மாதிரி பொஸ்தகங்கள் வெளியிடுற எல்லா சப்ளிமென்ட்ரியையும் படிச்சா போதும்....

உடனே ஒரு பிளாக் ஒப்பன் பண்ணுங்க....., தமிழ்ல டைப் பண்றது எப்டீன்னு கூகிள்ள போயி தேடி கத்துக்கோங்க. .பிளாக்ல உங்களுக்கு என்ன, என்ன தோணுதோ எல்லாத்தையும் பொங்கி பொங்கி எழுதுங்க....ஆனா ஒரு முக்கியமான விசயம் நீங்க அடிக்கடி தமிழ் சோப் போட்டு குளிக்கணும்னு சொன்னேன்.

அது என்னங்க தமிழ் சோப்புன்னு கேட்டு கிட்டு மோட்டு வளையத்த பாத்தவரோட தலையில நறுக்குனு கொட்டி சொன்னேன்.....நம்மலாள நடு ரோட்ல கிடக்குற ஒரு செங்க கல்ல எடுத்து ஓரமா போட முடியலேன்னாக்க கூட நாம இராச இராச சோழன் மாதிரியான மன்னர்களை எல்லாம் கன்னா பின்னானு திட்டணும், அப்டி திட்டிகிட்டே அவர் என்ன பெரிய மன்னன்...? அப்புடி என்னத்த பெரிசா சாதிச்சு புட்டாரு? மனு சாஸ்திரப்படி அரசாங்கம் பண்ணிய அவர எப்டி தமிழனா ஏத்துக்க முடியுன்ற ரேஞ்சுல ஆரம்பிச்சு.....

எல்லா இடத்துலயும் நான் தமிழன், நான் தமிழன்னு ச்ச்சும்மா கூவிகின்னே இருக்கணும். தமிழன் என்றோர் இனமுண்டு தனியே அவர்க்கோர் குணமுண்டுன்னு ச்ச்சும்மா வெளுத்து வாங்கிகிட்டே சில பல போராட்டங்களுக்கு வாலன்டையரா போயி.....நரம்பு புடைக்க பேசணும்...., ஏழாம் அறிவு மாதிரி படங்கள் பாத்துட்டு....போதி தர்மர் என்ன என்ன செஞ்சாரு? அவரோட கான்சப்ட் என்ன? அப்டீன்ற எல்லாத்தையும் தூக்கி கடாசிபுட்டு வருங்கால இளைய தமிழர்களுக்கு அவரு ஒரு குங்பூ மாஸ்டர்னு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கணும்...

அப்பத்தானே நாளைக்கு ஒருத்தன் சொல்லுவான்...அட போங்கப்பு போதி தர்மர விட எனக்கு ஜெட்லியத்தான் ரொம்ப பிடிக்கும்னு. அவரு மாறிக்கி இவரு சண்டை போடுவாரா? சும்மா சுவத்த பாத்து ஒன்பது வருசம் ஒக்காந்து இருந்துட்டு தியானம் கியானம்னு பொலம்பி இருக்காரு.... ஜெட்லிதான் ஜூப்பருன்னு அவன் சொல்லுவான்ல....! ஏன்னா இப்பவே நிறைய பேருக்கு போதி தர்மர் ரீச்சான இடம் இப்படித்தான்...அதனால மறக்கமா தமிழ் சோப்பு ஒண்ணு கையிலயே வச்சுக்கோங்கன்னு சொன்னேன்.....

அதுக்கு அவரு அட நீங்க வேற சார் எனக்கு தமிழ் அவ்வளவா வராதே! நம்ம மொழியில எனக்கு அம்புட்டு புலமை ஒண்ணுமில்லையே...தமிழன் தமிழன்னு சொல்லும் போது தமிழ் மொழி பற்றிய அறிவையும் கலாச்சாரத்தையும், அதன் தொன்மையையும், நயத்தையும் தெரிஞ்சுகிட்டு சொன்னாதானுங்களே நல்லா இருக்கும்.

நான் தமிழ்ன்ற ஒரு மொழியப் பத்தியும் அதோட வளத்தை பத்தியும் எல்லாம் தெரிஞ்சுக்காம, ச்ச்சும்மா என் பொழப்ப ஓட்டவும், என்ன சுத்தி கூட்டத்த் சேக்கவும்...ஏற்கனவே என் பாட்டன், முப்பாட்டன் எல்லாம் சாதிச்சுட்டு போய்ட்டானுவோன்னு சொல்லி சொல்லிகிட்டு நான் தெருமுனையில ஒக்காந்தி கொசு அடிச்சா சரியா போயிடும்ங்களான்னு கேட்டாரு....

நான் சொன்னேன்..., அட நீங்க வேற அதெல்லாம் ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் தேவையில்லங்க சீமான் தெரியுமா உங்களுக்கு...? அவர் வச்சிருக்கிற கட்சியோட பேரே நாம் தமிழர். அவருக்கு தமிழ்நாட்ல இருக்குற பெரச்சினைகள் எல்லாமே ஒரு பெரச்சினையும் இல்ல..அதப்பத்தி கண்டுக்கவே மாட்டாப்ல...என்னா அவரு ஒலகத் தமிழர்களுக்காக நாம் தமிழர்னு சொல்லிகிட்டு இருக்க ஆளு...

அவரு அடிக்கடி என் சொந்தங்களே...என் சொந்தங்களேன்னு சொல்லி சீறிகிட்டே இருப்பாரு, ஆனா,நாலடியார்ல நாலு வரி சொல்லச் சொல்லி கேட்டுப் பாருங்க என்ன சொல்றாருனு பாப்போம்...!இருந்தாலும் நாம அவர மதிக்கலையா....அண்ணன் வரும் போதே.. கூட்டமே இல்லையினாக் கூட கூட ஏய் தள்ளு தள்ளுன்னு சொல்லிகிட்டு வழி விடச் சொல்றது இல்லையா..

அது மாதிரி ஏதாச்சும் செஞ்சுகிட்டு இருந்தா போதும்...! அவரு மட்டுமில்ல இன்னும் தமிழ்நாட்ல இருக்குற அரசியல் வாதிங்க எல்லோருமே இந்த தமிழ் சோப்பு போட்டு குளிக்கிறவங்கதான்......! இந்த தமிழ் சோப்பு போட்டு குளிச்சு, குளிச்சு ஒடம்பு புண்ணாப் போயி கடக்குற ஒரு கட்சி திமுக...! இப்ப புடிச்சாலும் புடிக்காட்டியும் தமிழ் சோப்பு போட்டு குளிச்சாத்தான் பொழப்பை ஓட்ட முடியும்னு நம்பி போட்டு குளிக்க ஆரம்பிச்சு இருக்க கட்சி அதிமுக..அவ்ளோதானேன்னு சொல்லி அவர வெற்றிகரமான பெரபலம் ஆக வாழ்த்தி அனுப்பிச்சு விட்டேன்.......!

ஆமாங்க...நான் மேலே சொன்னது எல்லாம் சரிதானே...?எம்புட்டுதான் ஒங்களுக்கு தமிழ் மேலயும் மக்கள் மேலயும் விசுவாசம் இருந்தாலும் கம்ம்னு இருந்துடக் கூடாது. நீங்க அக்னிய கண்டு பிடிங்க, அணு விஞ்ஞானியா இருங்க....இந்திய தேசத்தின் ஜனாதிபதியா இருந்து இந்தியாவையே திரும்பிப் பாக்க வைச்ச அப்துல் கலாமா கூட இருங்க....

நீங்க செஞ்ச செயல்களின் விளைவுகள், கனவுகாணுங்கள்னு மாணவர்களை சந்திச்சு இளைய இந்தியாவை உருவாக்கப் பாடுபடுறது, இந்தியா 2020ன்னு கனவு காண்கிறது எல்லாம் மொத்த வேஸ்ட்....

கொரலு கொடுக்கணும்....! டி.ராஜேந்தர் மாதிரி தமிழன்....நான் தமிழன்னு சொல்லிகிட்டே இருக்கணும் அப்டி இல்லண்ணா நீங்க தமிழினத் தொரோகி ஆயிடுவீங்க சாக்கிரதை..! என்னமோ போங்க......50 வருசமா மாத்தி மாத்தி இந்த திராவிடக் கட்சிகள் எல்லாம் தமிழ் நாட்ட ஆண்டு, ஆண்டு நிமித்துன நிமித்துல...சென்னை மாதிரி சிட்டிங்கள்ள கூட குண்டும் குழியுமா ரோடுகளும், வடிகால் இல்லாததால் பள்ளங்களும் ஏற்பட்டுதான் போயி கிடக்குன்னு நான் ஏன் கவலைப்படணும்னு நீங்க நினைக்கிற மைண்ட் வாய்ஸ் நல்லா எனக்கு கேட்டுருச்சு.....

ஆமா...! செப்டம்பர்ல இருந்து டிசம்பர் வரைக்கும் தான மழை தண்ணி எல்லாம், இந்த மூணு மாசம் மட்டும் பொது மக்களாகிய நாங்க தெருவுல நின்னு எவனாச்சும் ஒரு சாட்டிலைட் டிவி சானல் காரன் வருவான், அவன் கிட்ட தெருவெல்லாம் தண்ணி, கவர்மெண்டு ஒண்ணும் செய்யலன்னு ஒரு பாடு பொழம்பிட்டு போய்கிட்டே இருக்கப் போறீங்க...! தேர்தல் நேரத்துல அரசியல்வாதிங்களும் சிங்கார சென்னையா மாத்துவோம் சிங்கப்பூரா மாத்துவோம்னு சொல்லிகிட்டு பல்ல இளிச்சுக் கிட்டு வந்து ஓட்டு கேட்கப் போறாங்க....

என்ன போன வாட்டி திமுகவுக்கு போட்டோம்....ஓவார ஆடிட்டாய்ங்க.... இறக்கிட்டோம்னு சொல்லிட்டு அதிமுகவ இந்த தடவ ஜெயிக்க வச்சு இருக்கீங்க..இப்பத்தான் ஆத்தா அலமேலு ஜதி சொல்லி ஆட ஆரம்பிச்சு இருக்கு...இந்த அஞ்சு வருசம் முடிஞ்ச பின்னாடி....ஓவர ஆடினாங்கன்னு சொல்லி இறக்கிட்டோம்னு சொல்லிட்டு அதிமுகவை இறக்கி விட்டுட்டு, திமுக கையில ஆட்சிய கொடுப்பீங்க......அவ்ளோதானே

என்ன பாஸ் இது கூட தெரியாதா எங்களுக்கு..........?

என்னைய மாதிரி எவனாச்சும் ஒரு கேன இப்டி எழுதிட்டு போய்கிட்டே இருப்பான் நீங்க ஒண்ணியும் கண்டுக்காதீங்க....ஆயிரம் இருந்தாலும் நம்ம பாரம்பரியத்தையும், கலாச்சாரத்தையும் தமிழன்கிற உணர்வையும் விட்டுக் கொடுக்க முடியுமா....?

காலத்துக்கும் பாட்டன் பூட்டன் செஞ்சு வச்சதை பத்தியே பெருமை பேசிட்டு, நாம் ஒண்ணும் புதுசா செய்யாம வரப் போற தலைமுறைகள் எல்லாம் சொல்லி பெருமைப்பட்டுக்கிற அள்வுக்கு ஒண்ணும் செய்யாம, வாழ்க...ஒழிக இந்த ரெண்டுக்கும் நடுவுல வாழ்ந்துட்டு செத்துப் போய்டுவோம்...

இதையே தொடர்ந்து கண்டினியூ பண்ணுவோம்......எதிர்காலம் ரொம்ப பிரகாசமா இருக்கும்!

அப்போ வர்ர்ர்ர்ட்ட்ட்டா......!


தேவா. S




Sunday, November 6, 2011

பாரதி....!



















பாரதி திரைப்படத்தை மீண்டும் ஒரு முறை அதாவது இரண்டாவது தடவையாக இரண்டு நாளுக்கு முன்னால் பார்த்தேன். ஏற்கெனவே தி.நகர் கிருஷ்ணவேணி தியேட்டரில் உட்கார்ந்து ஒரு 20 பேர்ல ஒரு ஆளா பத்து பதினோறு வருசம் ஆகிடுச்சுன்னு வச்சுக்கோங்களேன்...! மறுபடி பாத்துட்டு ஒரு மனசு பூரா ஒரு வலியோட ரொம்ப நேரம் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்....

பாரதி புத்திசாலியா? இல்லை ஏமாளியான்னு ஒரு கேள்வி ஓடிகிட்டே இருந்துச்சு... அதே நேரத்துல பாரதி போன்றவர்களை லெளகீகக் கட்டுக்களை கடந்த ஜீவ புருசர்கள் தானேன்னும் தோணுச்சு.

பாரதி போன்றவர்கள், பிறக்கும் போதே கிளர்ந்தெழுந்த நிலையில் பிரபஞ்ச இருப்பின் மூலக்கூறுகளை அதிக விகிதாச்சாரத்தில் பெற்று மனித உடலுக்குள் அடைபட்டுப் போய் விடுகிறார்கள். மனோரீதியாக தனது பூர்வாங்க நிலையிலேயே லயித்துக் கிடக்கிறார்கள். லெளகீக சங்கடங்களை சரி செய்வது அவர்களுக்குப் பெரிய விடயம் இல்லை. கண நேரம் உற்றுப் பார்த்தால் அவர்களின் காலடியில் லெளகீகம் மண்டியிட்டுத்தான் கிடந்திருக்கும்....

ஆனால்....

ஒரு மகாகவியின் பார்வை தன் உடல் கடந்தது, தனது குடும்பம் கடந்தது, அவன் உலகத்தினை வார்த்தைகளால் சொடுக்குப் போட்டு திரும்பி பார்க்க வைத்து பிரபஞ்ச இயக்த்தின் பகுதியான பூமியில் தான் வாழும் சமூகத்தின் சங்கடங்களை துடைத்தெறிய வந்த சிற்பி. அவனை அம்மி கொத்த அழைப்பது போலத்தான் லெளகீக தேவைகள் எல்லாம் இருந்தன...., பாரதி செய்த ஒரு தவறாக நான் பார்ப்பது திருமண பந்தத்தில் ஈடுபட்டது மட்டும்தான் . அப்படியான ஒரு கட்டமைப்பில் அவனது பிறப்பு நிகழ்ந்திருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை....,

திருமணம் என்ற ஒன்றின் மூலம் அவன் கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போனதாக நான் உணருகிறேன். பொருள் ஈட்டி தன் வீடு, தன் குடும்பம், தனது இருப்பு, தனது சேமிப்பு என்று ஒரு பாரதியால் சர்வநிச்சயமாய் இருக்க முடியாது. அவன் வானின் தெரியும் புள்ளினாமாய் எல்லாம் இருந்தான், காக்கை, குருவிகளை தனது ஜாதியென்றான், நீள் கடலும், வானும் அவனின் கூட்டமென்றான்....அவன் உடல் சார்ந்தே சிந்திக்கவில்லை.... ஆனால் துரதிருஷ்ட வசமாக உடலுக்குள் இருந்தான்....

இரு வேறுபட்ட நிலையில் தடுமாறிய பாரதியின் புத்தியில் கிளர்ந்தெழுந்த பிரபஞ்சத்தின் தீச்சுவாலை சமகாலத்தில் இருந்த முரண்பாட்டு முடிச்சுக்களை எண்ணி சீறித்தான் எழுந்தது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் அவன் காலத்தில் நடந்தது, அதில் இருந்த நியாயமின்மையும், மனிதர்கள் மனிதர்களை ஆக்கிரமித்து அடிமப்படுத்துதல் கூடாது என்று பாரதி சிலிர்த்தெழுந்தது சராசரி மனிதனாய் அல்ல...

அக்னி சொரூபமாய், பெரும்புயலாய், ஆழிப் பேரலையாய் அவன் வெகுண்டெழுந்தான். அவனுடைய காலத்தில் இருந்து போராடிய அத்தனை பேரும் மனிதர்களாய் இருந்து போராடினார்கள், பேசினார்கள், சண்டையிட்டார்கள்....பாரதி பிரபஞ்சப் பிளம்பாய் நின்று கொண்டிருந்தான். அதானால்தான் காந்தியடிகளின் சுதந்திரப் போரட்டத்துக்கு அவன் ஆதரவு தெரிவிக்காமல் ஆசிர்வாதத்தை தெரிவித்தான்....

அக்னி குஞ்சுகளாய் அவனது கவிதைகளை எழுதி, எழுதி அவற்றை எல்லாம் பதத்துப் போன மனித மூளைகளுக்குள் திணித்துப் போட்டுச் சென்றான். நெருப்பின் சீற்றமாய் அது பற்றி எரியத்தான் செய்தது. அவன் பிரம்ம சொரூபமாயிருந்தான், ஆனால் லெளகீகம் அவனை பட்டினி போட்டது, லெளகீகம் அவனை அவமானப்படுத்தியது, சித்தம் கலங்கி தன்னை தானே உடலுக்குள் அடைத்துக் கொண்டு சுயநல நாடகங்கள் நடத்தி எப்போது தன்னலம் விரும்பும் சுயநல மனிதர்களுக்கு நடுவே அவன் பித்தானாகித்தான் போனான்....! ஆமாம் பாரதி வாழ்ந்த காலத்தில் பாரதியை விளங்கிக் கொண்டவர்கள் வெகு சிலரே....

தன்னைச் சார்ந்து இருப்பவர்களுக்காக மட்டுமே வாழ முடியாமல் பாரதி தடுமாறிக் கிடந்த இரவுகள் ஏராளம்....! அதனால்தான் அவன் லெளகீக போராட்டங்களை உடலால் நின்று முன்னெடுக்காமல் எல்லாம் வல்ல பராசக்தியிடம் நேரடியாக பேச்சு வார்த்தை நடத்தினான்...! உப்புக்கு புளிக்கும் என்னை அலைய வைக்கிறாயே.....என்று அந்த பெருஞ்சக்தியைச் சாடினான்.

இது என்னவோ வெற்றுப் புலம்பல் அல்ல....மேலோங்கிய நிலையில் இருந்த சக்தி சட்டென்று தான் இடம் மாறியது ஒரு மானுட உடல் அங்கே மயக்கத்தில் சிக்கிக் கொண்டு முழுமையாய் செயல்படுத்த முடியாமல் திணறியது. அதுதான் உண்மை.

அவனுக்கு பொருள் ஈட்டத் தெரியாமலில்லை, தெரியும். புலமை இல்லாமலில்லை, இருந்தது. ஆனால் அவனுக்கு இந்த வாழ்க்கையின் நெளிவு சுளிவுகள் எல்லாம் கால விரயமாய்ப் பட்டது. அவன் எங்கோ இருந்தான்...எதை எதையோ நிகழ்த்திக் காட்ட இயற்கையின் கூறுகளோடு கை கோர்த்துக் கொண்டு சீறிப் பாய முயன்று கொண்டிருந்தான் ஆனால் மிகையான குறைகள் அவனை இழுத்துப் பிடித்து கீழே இறக்கிக் கொண்டே இருந்தன.

நலங்கெடப் புழுதியில் எறிவதுண்டோ என்று அவன் கேட்ட நல்லதோர் வீணை அவன் தான்....! சொல்லடி சிவசக்தி என்று அதட்டிக் கேட்டு பதில் பெற முயன்றான்....! வல்லமையை அவன் கேட்டது எல்லாம் அவனது குடும்ப நலனுக்காய் அல்ல....இந்த மாநிலம் பயனுறத்தான்.....என்று அவனது காலத்தில் இருந்தவர்களுக்குப் புரிபடவில்லை..

பாரதி எழுத்துக்களை வியாபரமாக்கியிருந்தால் அந்த வியாபரத்தோடும், பணத்தோடும் தன் குடும்பத்தாரோடு 80 வயதுகள் வரை வாழ்ந்து மரித்திருக்கக் கூடும் ஆனால்...சமூகத்தில் இன்று ஏற்பட்டுள்ள பல விழிப்புணர்ச்சி விழுமியங்கள் இல்லாமல் மிகைப்பட்ட மானுடக்கூட்டம் விலங்குகளாய்த் தானிருந்திருக்கும் என்பதையும் அறிக. பாரதி ஒரு குடும்பத்துக்காய் பிறக்கவில்லை....இயற்கை அவனை இந்த சமூகத்துக்காய் இறக்கி வைத்தது அந்த திட்டதில் ஏற்பட்ட சிறு சறுக்கல்தான் அவனது இல்லறம்....

அவனின் கனவுகளும், சமுதாய விழிப்புணர்வு செய்திகளும் எவ்வளவு கம்பீரமானதோ அவ்வளவு கம்பீரமானது அவனது காதலும்....! கட்டுக்குள் நின்று உடலுக்குள் அடைப்பட்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு மானுட பிண்டத்தை அவன் காதலித்து இருப்பானென்று என்னால் ஒத்துக் கொள்ள முடியாது. பாரதியின் கவிதைகளில் நிரம்பிக் கிடக்கும் காதல் செல்லம்மாவுக்காய் செய்ததாய்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் கிடையாது.....

அவன் பிரபஞ்சக் காதலன். கண்ணம்மா என்ற பெயரில் அவன் பார்த்ததெல்லாம் பிரபஞ்ச அழகுகளையும் அறிவுகளையும் அற்புதங்களையும்......காதலென்ற வார்த்தை ஏதோ காமம் சம்பந்ப்பட்டது, உடல் அவயங்கள் சம்பந்ப்பட்டது, என்று உலகம் நினைத்துக் கிடந்த காலத்தில்

" காதலினால் மானுடர்க்கு கலவி உண்டாம்
கலவியிலே மானுடர்க்குக் கவலைதீரும்
காதலினால் மானுடர்க்குக் கவிதை உண்டாம்
கானம் உண்டாம்; சிற்பம்முதல் கலைகளுண்டாம்
ஆதலினால் காதல் செய்வீர் உலகத்தீரே”

என்று உலகத்தீரை நோக்கி அறைகூவல் விடுக்கிறேன். மாசு மறுவற்ற காதல் என்னும் உணர்வு பரம திருப்தியானது. அது மூல உண்மைக்கு உங்களையும் என்னையும் கூட்டிச் செல்லும். அன்பு என்று வருமிடத்தில் கலப்படம் செய்யாதீர், லெளகீக நியதிகளைக் கட்டுக்குள் வைத்து காதலை தீர்மானிக்காதீர்கள்........காதலால் கவலைகள் தீரும்.....காதலால் நல்ல கானங்கள் உண்டாகும்....அத்தனை கலைகளும் உண்டாகும்.....என்று சொன்னதோடு அவன் நிற்கவில்லை....ஆகா...!!!அதுவன்றோ தலைமையின்பம் என்றான்.

இன்பத்தின் உச்சம் என்ன பணமா? உணவா? உடையா? வீடா? பொருளா? காமமா? வாகனமா அல்ல அல்ல அல்ல....காதலே தலைமையின்பம்....! தலைமையின்பத்தை துய்ப்பவனுக்கு மற்ற இன்பத்தை அனுபவிப்பவர்கள் எல்லாம் பிச்சைக்காரகள்தான். ஆமாம் பாரதி தன்னுள் லயித்துக் கிடந்த காதலில் திளைத்துக் கிடந்தான்...!

காதலின் உச்சத்தில்தான் வானகமே.....இளவெயிலே...மரச்செறிவே.....என்று கூவி கூவி பாடினான்...! இப்படி காதலோடு இருந்ததாலேயே அவனுக்கு நிலையாமை என்பது தெளிவாய் தெரிந்திருந்தது.. நீங்கள் எல்லாம் கானலின் நீரோ...? வெறும் காட்சிப் பிழைதானோ என்று இயற்கையின் வெளிப்பாடுகளை ஏளனம் செய்யவும் முடிந்தது!

பாரதி காதலின் உச்சத்தில் நின்று கொண்டு கடவுள் பட்டம் பெற்றவன்...!

சிரித்த ஒலியிலவள் கைவி லக்கியே
திருமித் தழுவி ''என்ன செய்தி சொல்'' என்றேன்;
''நெரித்த திரைக்கடலில் என்ன கண்டிட்டாய்?
நீல விசும்பினிடை என்ன கண்டிட்டாய்?
திரித்த நுரையினிடை என்ன கண்டிட்டாய்?
சின்னக் குமிழிகளில் என்ன கண்டிட்டாய்?
பிரித்துப் பிரித்துநிதம் மேகம் அளந்தே
பெற்ற நலங்கள் என்ன? பேசுதி'' என்றாள். ...

''நெரித்த திரைக்கடலில் நின்முகங் கண்டேன்;
நீல விசும்பினிடை நின்முகங் கண்டேன்;
திரித்த நுரையினிடை நின்முகங் கண்டேன்;
சின்னக் குமிழிகளில் நின்முகங் கண்டேன்;
பிரித்துப் பிரித்துநிதம் மேகம் அளந்தே
பெற்றுதுன் முகமன்றிப் பிறிதொன் றில்லை;
சிரித்த ஒலியினிலுன் கைவி லக்கியே,
திருமித் தழுவியதில் நின்முகங் கண்டேன்''.

சுற்றி அவன் கண்ட பொருட்களில் எல்லாம் காதல் இருந்தது. இயற்கையே அவன் காதலி...நிதர்சனமான வெளிப்பாடுகளில் அவன் கிறங்கிப் போய்க் கிடந்தான். பாரதிக்கு பெண்ணடிமையும் இன்ன பிற மனித ஆணவங்களும், சாதி என்னும் மாயைகளும் கண்டு எப்போதும் கடும் கோபம்தான்...

தான் சார்ந்திருக்கும் சமுதாயத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் எதையெல்லாம் பெரிதாக எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்களோ அவையெல்லாம் அவ்வப்போது நொறுக்கிப் போட்டு அவர்களை சிறுமைப்படுத்தவும் அவன் தயங்கவில்லை. 39 வயது என்பது மிக அதிகமாய்தான் போனது அவனுக்கு. இந்த பூமியில் நீண்ட நாள் வாழ வேண்டுமெனில் மதி மயங்கித்தான் வாழ வேண்டும்.

பொய்களைப் பிடித்துக் கொண்டு உண்மை உண்மை என்று கூவிக் கூவி நம்மையும் பிறரையும் ஏமாற்றி நகரவேண்டும்....! ஆனால் பாரதியை இயற்கை விரைவிலேயே அழைத்துக் கொண்டது....அவன் வாழச் சரியான சமூகம் இல்லை அல்லது அவனது மேலான அறிவின் நிலை இயற்கையை ஒத்தது. அது இயற்கையாகவே இருக்கட்டும் என்று எண்ணி இளமையிலேயே மீண்டும் தன் பூர்வ நிலைக்கு அவனை அது மீண்டும் அழைத்துக் கொண்டது....

அதனால்தான்....அவன் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சவில்லை..." என் காலருகே வாடா சற்றே உன்னை மிதிக்கிறேன் " என்று காலனை மல்லுக்கு அழைத்தான்....! பாரதி வாழ்ந்த காலத்தில் வெளிப்படாமல் பதுங்கிக் கிடந்த புலியாய் அவனது கருத்துக்கள் கிடந்தன. இன்று யார் தடுத்தாலும் முடியாது....? யார் மறுத்தாலும் இயலாது....யார் வெறுத்தாலும் ஒழியாது பாரதியின் வார்த்தை வீச்சுக்கள்...

அவன் வாழ்ந்த நூற்றாண்டில் நாமும் வாழும் பேறு பெற்றோம். அவனது எழுத்துக்களை வாசித்து உணரும் அறிவு பெற்றோம் என்ற மட்டிலேயே பெரும் திருப்தி நம்மை ஆட்கொள்ளத்தான் செய்கிறது. பிரபஞ்சக் கவி அவன்...! மனிதர்களாக வாழ்ந்து வெறுமனே சுக துக்கங்களை பங்கு போட்டு வாழ்ந்தவர்களை ஒரு கட்டத்தில் காலம் அழித்தொழித்து விடும்....

ஆனால் பாரதி இயற்கையைக் கடந்தவன்.....! புவியென்ற ஒன்று உள்ளவரைக்கும், தாய்த் தமிழ் உள்ள வரைக்கும்...இந்த ஜன சமுத்திரம் பாரதியை தவிர்க்க முடியாது....! அவன் பெருஞ்சக்தியாய் இன்னும் வரப்போகும் தலைமுறைகளின் புத்திகளுக்குள் எல்லாம் புகுந்து புரட்சி விதைகளை தூவிக் கொண்டுதான் இருப்பான்.....!

வாழ்க பாரதி ...! வாழ்க நீ எம்மான்....!

தேவா. S

பின் குறிப்பு: அன்பின் மிகுதியால் மிகைப்பட்ட இடங்களில் ஒருமையில் அழைக்க வேண்டியதாயிற்று பொறுத்தருள்க:


Saturday, November 5, 2011

மெளன குரு....!






















எதன் தாக்கமுமில்லை. எதனையும் எழுத்தாக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமுமில்லை. பாய்ந்து சீறும் வரிப்புலியாய் எதையேனும் சாடத் தோன்றவில்லை. வெது வெதுப்பான சமைத்து வெகு நேரமாகி காலியாய் கிடக்கும் ஒரு அடுப்பில் சுருண்டுக் கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டு சுகமாய் உறங்கும் ஒரு பூனையைப் போல அமிழ்ந்து கிடக்கிறேன்.

பகிர்தலின் அவசியம் என்ன என்று ஒரு கேள்வி வந்து இடையை இடையே ஏற்படும் ஏதோ ஒரு சப்தம் போல என் உறக்கத்தை தொந்திரவு படுத்த அவ்வப் போது கண்கள் திறந்து பார்த்து காது சிலிர்த்து சப்ததத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் பகுதி பிரித்த இமைகளை மூடிக் கொண்டு என் உலகில் பயணிக்கிறேன்.

பூனை கண்களை மூடிக் கொண்டால் உலகம் இருண்டா போய் விடும் என்று மனிதர்கள் கேலி பேசலாம். விழித்துக் கொண்டும் விமர்சித்துக் கொண்டும் இருக்கும் மனிதனுக்கு உலகம் இருளத்தான் செய்யாது,. ஆனால் கண்களை மூடிக் கொள்ளும் பூனைக்கு உலகம் இருண்டு போவது உண்மைதான் அதன் லயிப்பு உண்மைதான். அதன் சுகம் உண்மைதான்.

விமர்சித்தலும், விவாதித்தலும் மனிதர்களின் தீராத இரண்டு வேட்கைகள். வாழ்க்கையின் சிக்கல்களை தீர்த்துக் கொள்வதிலும் தீர்ப்பதிலும் ஒரு மும்முரமான ஓட்டம் இடைவிடாமல் நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. எனக்கு என்னவோ சட்டென்று ஒரு அலுப்பு வந்து விடுகிறது இப்போது எல்லாம்.

எல்லோரும் செய்வதை எல்லாம் பார்த்தால் மிகைப்பட்ட பேர்கள் ஒரே மாதிரியே நினைக்கிறார்கள், கதைக்கிறார்கள், ஆனால் செய்யும் போது தங்களுக்கு இஷ்ட்மான ஒரு வழிமுறையில் செய்கிறார்கள். அப்படி செய்யும் போது செயலின் தன்மைகளால் வித்தியாசப்பட்டு போகிறார்கள் என்பதையும் தெளிவக உணர முடிகிறது.

எனக்குத் தெரிந்து முதன் முதலில், மீசையை மழிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் அத்தனை பேரும் அப்படி மழித்த பின்பு தான் மீசையை சரி செய்யத்தான் முயன்றதாகவும் அப்படி சரிசெய்கையில் அதன் அளவில் மாற்றம் ஏற்பட்டு விட்டதாகவும் அதனால் மீசையை எடுத்ததாகவும் கூறுவார்கள். இதை நான் ரிப்பீட்டடாக பல பேரிடம் கேட்டு இருக்கிறேன் நானும் கூறியும் இருக்கிறேன்.இங்கே ஒரு விடயத்தை நான் உற்று கவனித்து பகிர விரும்புவது யாதெனில்...மனித ஆழ்மனம் ஒரே மாதிரிதான் சிந்திக்கிறது என்ற அற்புதத்தைதான்.

தான் என்னும் ஒரு அகங்காரம் கூடிப் போகும் போது இப்படி சிந்திப்பதை செயலாக்க முயலும் மனிதர்கள் வழிமுறைகள் வெவ்வேறு விதமாக அமைந்து போகின்றன. தன்னின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவே ஒவ்வொரு மனிதனும் முயல்கிறான் ஆனால் எவ்வகையில் என்று பார்க்கும் போது விட்டுக் கொடுத்தும், சந்தோசப்படுத்தியும், கூச்சலிட்டும், விமர்சித்தும், ஆள், அம்பு, படைகளை பயன் படுத்தியும், அகங்காரப்பட்டும், அமைதியாயிருந்தும் ஏதேதோ செயல்களைச் செய்து தன் மூல நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவே முயல்கிறான்.

செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும், இவனும், அவனும், அவளும் செய்தார்கள் என்பதோடு மட்டும் நின்று விடுமா என்ன? செயலின் விளைவுகள் செய்த தன்மையைப் பொறுத்து பலனையும் ஒவ்வொருவருக்கும் பெற்றுக் கொடுக்கவும்தானே செய்யும். வேகமாய் அடித்தால் வேகமாய் திரும்பி வருகிறது, மெதுவாய் அடித்தால் மெதுவாய், சாந்தமெனில் சாந்தம் என்று மீண்டும் அது எங்கே இருந்து பிறந்ததோ அங்கேயே பதிலாய் விளைவுகள் பதிவாகிறது. மீண்டும் அதற்கான செயல்கள், விளைவுகள்.....என்று முடிச்சிட்டுக் கொண்டே நகரும் வாழ்கையில்.....

நான் முடிச்சினை அவிழ்க்க விரும்பிகிறேன். அதற்காய் செயலினை செய்யும் வழிமுறைகளை கவனமாய் ஆராயத் தொடங்குகிறேன். பேசுவது வேறு, எழுதுவது வேறு செயல் படுவது வேறு. பேசுவதைப் போலவும், எழுதுவதைப் போலவும் மனிதர்கள் அனைவரும் வாழத் தொடங்கியிருந்தால் வாழ்க்கையைப் போன்ற ஒரு அற்புதமான விடயம் வேறொன்றும் இருந்திருக்கவே முடியாது. உலகமே அன்பு மயமாய்த்தான் இருந்திருக்கும். மனிதர்கள் அனைவருமே ஹுப்போகிரேட் தான். இதைச் சொல்வது சிலருக்கு கோபத்தைக் கூட வரவழைக்கலாம்.

ஆமாம் இது நடிப்பு என்று கூற வரவில்லை. மனித செயல்களின் இயல்பே இப்படித்தான். சொல்வதை எல்லாம் செய்வதின் சதவிகிதம் கூடி இருப்பவர்களை நாம் உத்தம புருசர்கள் என்று வெண்டுமானால் கூறலாம். இப்படியாய் செயல்களின் வேகம் கூடக் கூட, சொல்வது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நின்று போக ஆரம்பிக்கவும் செய்கிறது. இப்படி நின்று போவதற்கு தொடர்ச்சியான உற்று நோக்கலும் தத்தம் செயல்களுக்கு தானே பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளும் ஒரு வித நிதானமும் வந்து சேர்ந்து விடுகிறது.

மனம் என்ற ஒன்றினால் கற்பனைகள் கொள்ளாமல், வார்த்தைகள் வந்து விழுந்து, பேசி பேசி கவர்ச்சி நடனம் ஆடாமல் இயல்பாய் நேரடியாகவே செயல்கள் நடைபெறத் தொடங்குகின்றன. இவர்களை சித்தர்கள் என்றோ, பித்தர்கள் என்றோ, யோகிகள் என்றோ அல்லது சாதுக்கள் என்றோ நான் குறிப்பிட விரும்பவில்லை. ஏனென்றால் இப்படியாய் தங்களை அடையாளப் படுத்தி, ஏதேதோ செய்து முரணாகப் போனவர்களை நீங்கள் கற்பனை செய்யும் ஒரு வாய்ப்பினை அகற்றி விடவே இந்த யுத்தியை செய்கிறேன்.

ஆதி யோகியான சிவன் எனப்படும் ருத்ரன் முழுமையின் ஓட்டத்தை விளங்கிக் கொண்ட பின்பு, வாழ்க்கையில் இருக்கும் போலிகளை உணர்ந்து கொண்ட பின்பு, பேசி பேசி வெறும் சக்கையை அரைத்துக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களிம் சென்று பகிர்ந்து ஒன்றும் ஆகாது என்று உணர்ந்த பின்பு, யோக நிலையில் அமர்ந்து விடுகிறார். அவரிடம் வந்து அவர் உணர்ந்த உன்னதத்தை போதிக்கும் படியாய் சிலர் கேட்ட பிறகும் அவர்கள் இருந்த திசை நோக்கியும் ஆதியோகியான சிவன் திரும்பவே இல்லை. அவர்களுக்கு சொல்லி என்ன ஆகப் போகிறது?

கூறுவதில் என்ன பயன்? வெறுமனே கூவிக் கூவிக் கூறிக் கொண்டே இருப்பதால தனக்குத் தெரியும் என்ற ஒரு மமதையைத்தான் நாம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். முதன் முக்தனாய் முழுமையை உணர்ந்து கொண்ட ஆதி சிவன் இப்படி செய்வாரா? அவர் முகம் கூட திருப்பாமால் வடக்கு நோக்கி அமர்ந்திருக்கிறார். தேடுதல் என்பது ஒரு வரம். அதில் விடயங்கள் வேண்டும், தன்னிலை உணரல் வேண்டும் என்று இருப்பவர்களின் பொறுமையே அவர்களின் உயர்வான அறிவு நிலையை எடுத்தியம்பும் காரணியாகிறது.

பல வருடங்களுக்கும் மேலாக பாரமுகமாய் சிவன் இருந்தும் அவரை வேண்டி அவரிடமே அமர்ந்து இருந்த ரிஷிகளைப் பற்றி ஆத்மார்த்தமாய் உணர்வுகள் சரியான ஒரு சமிஞை கொடுக்க வடக்கு நோக்கி திரும்பி இருந்த சிவன், பிரபஞ்ச சத்தியத்தை இவர்களுக்கு உணரவைத்து ஓரளவிற்கேனும் மனிதர்களுக்கு எல்லாம், இந்தப் புவியெங்கும் சென்று சேரச் செய்யலாம் என்று நினைத்து தெற்கு நோக்கி திரும்புகிறார்.

அவ்வளவுதான்.....தெற்கு நோக்கி திரும்பினாரேயன்றி தொடரும் மெளனத்தினாலும் தனது கருணைப் பார்வையாலுமே போதிக்கத் தொடங்குகிறார் ஆனால் பேச்சில்லை. இருந்ததனை இருந்தது போல இருந்து காட்டினார். கேட்கவும், சொல்லவும் யாரும் தேவையில்லை, என்று போதனை மெளனத்திலேயே அதிர்வுகளாகப் பரவிக் கொண்டிருக்க ஏழு பேருக்கும் ஞானா உபதேசம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. ஞானத்தை வார்த்தைகளால் கூறி யாருக்கும் விளக்க முடியாது. மெளனமான உணர்தலாய் புரிய வைக்க முடியும்.

இதுதான் மெளன குரு தத்துவம். புத்தர் இதனை முழுமையாக உணர்ந்து கொண்டு இதனை ஒரு வழிமுறையாக்கி வாழ்ந்து காட்டி விட்டுச் சென்றார். வழிமுறையை வாழ்க்கையாக்கிக் கொண்டார். அந்த வாழ்க்கையை இன்று மதமாக்கி விட்டார்கள்.

விளக்க ஒன்றுமில்லை. விளக்கமே நீங்கள்தானென்றார். கடவுளென்று யாருமில்லை என்றார். இருப்பதெல்லாம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கையில் அதன் அழகில் இயங்குதலை விவரிக்க ஏன் இந்தப் போராட்டம் என்று மனதை மண்டியிடச் செய்து வணக்கத்தை தனக்குள்ளேயே நிகழ்த்திக் கொண்டார்.

கேள்விகளைப் பற்றி புத்தருக்கு கவலைகள் இல்லை ஏனென்றால் பதில் என்ற பொய் அவரிடம் இல்லை. அறிவின் நிலையில் மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கையின் சூழலை விளங்க வைக்க போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு ஒவ்வொரு குருமார்களும் உருவாக்கி வைத்த பால பாடங்களை இன்று மனிதர்கள் இறக்கும் வரை சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அதை விட்டு வெளியே வரவே இல்லை.

இந்து என்று மதமில்லை. சனாதான தருமம் என்ற வார்த்தையிலேயே இது ஒரு விதமான அற நெறி. அறி நெறி என்றுதான் அர்த்தம். இதை அறி, தெளி. மெட்டிரியலாய் சொல்லப்பட்ட விடயங்கள் உனக்கு விளக்கம் கொடுக்கத்தான் அதைப் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டிராதே. யார் சொன்னது இந்தியாவில் மதம் இருந்தது என்று...பாரத தேசத்தில் மதமே கிடையாது. இப்போது மதம் என்று பேசிக் கொண்டிருப்பது எல்லாமே மிகப்பெரிய சூழ்ச்சிகள் அல்லது மனித மனதினை நெறிப்படுத்த இடப்பட்ட திட்டங்கள்.

ஆமாம் யானையை கட்டுப் படுத்த அதன் காலில் சங்கிலையை இட்டு கட்டி வைப்பார்கள். அதுவும் சங்கிலியை இழுத்து இழுத்து அது தூணோடு பிணைக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்ற எண்ணத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் ஒரு கட்டத்தில் அது காலை இழுப்பது வீண் என்று மனதில் திடமாய் எடுத்துக் கொண்டு காலை இழுத்து அதை அறுக்கும் முயற்சியை விட்டு விடுகிறது.

வெகு நாட்கள் கழித்து தூணோடு பிணைக்காமல் வெறும் காலில் மட்டும் சங்கிலியைச் சுற்றி வைத்து விட யானையால் நகர முடிந்தும் அது நகர்வதில்லை. காரணம் அதன் மனதில் தான் பிணைக்கப்பட்டு இருக்கிறோம் என்று பதிந்துள்ள எண்ணம்.

மதம் நமது மனமென்னும் தூணில் கட்டியிருக்கும் சங்கிலியைப் போன்றது........பக்குவப்படாத மனதிற்கு அது தூணில் பிணைக்கப்பட்ட சங்கிலிதான். பக்குவப்பட்ட பின்பு சங்கிலியின் நினைவில் நாம் நகர்வதே கிடையாது. இப்படியான் சடங்குகளில் அகப்பட்டுக் கொண்டுதான் நாம் புத்தரையும் போதி சத்துவரையும், போதி தர்மரையும் இழந்து இருக்கிறோம்.

இயற்கையின் கிசு கிசுப்பினையும், மலைகளின் நீண்ட மெளனத்தையும் நாம் கவனிப்பதே இல்லை. எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் வெற்று எழுத்துக் குப்பிகளைத்தான் உங்கள் முன் இறைத்து வைத்திருக்கிறேன். பகிர முயன்று நான் படித்துக் கொள்கிறேன், பகிர்வதைப் போல நடித்துக் கொள்கிறேன்.

போதி தர்மரைப் பற்றி போதி தர்மரின் மனோநிலையிலேயே அவரின் பார்வைகள் பேசுவதைப் போல எழுத ஒரு சிறு எண்ணம் கிளைத்துள்ளது. எல்லாம் வல்ல ஏக இறை அதற்கு உதவும்....ம்ம்ம்ம்ம் வேறென்ன...

மழை வரும் வரை ....
காத்திருக்க வேண்டியதுதான்
ஒரு வானம் பார்த்த....
விவசாயி போல...!


தேவா. S





Friday, November 4, 2011

விலாசமில்லா முகவரிகள்....!


















முகவரி I

கடைசியாக நீ ..
பகின்ற மொழியின் வீச்சில்
முறிந்தே போனது ..
நீ வளர்த்து விட்ட சிறகுகள்!

வானம் தாண்டும் என்
கனவுகள் எல்லாம்...
ஏக்கங்களாய் மனதினின்
விளிம்புகளில் நின்று...
எட்டி எட்டிப் பார்க்கின்றன..
எப்போது நீ வருவாய் என?

மீள உயறப்போகும் ஆசைகளில்
இருந்து புறப்படும் உத்வேகங்களில்...
சிறகசைத்து சிறகசைத்து...
அறை முழுதும் நிரம்பிக் கிடக்கிறது
உன் நியாபக இறகுகள்..!

கேலியாய் பார்க்கும்
வானத்தின் பார்வையை
சந்திக்கும் திரணியற்று
தெருமுனையில் மீண்டும்...
விழி பதிக்கிறேன்...
கடந்து சென்ற வழியினூடே
மீள நீ வருவாயென்று

முகவரி II

ஏதோ கேட்டாய்..
ஏதோ சொன்னேன்...
முடிவில்லா விவாதங்களை
பிரிதலுக்கு நியாயம் கற்பிகும்..
ஒற்றை வார்த்தையில் நிரப்பி
விலகித்தானே வந்து விட்டேன்..
இது நாள் வரையில்
ஒரு கூலியைப் போல
உன் நினைவுகளை சுமந்த நான்?

எல்லாம் கழிந்த பின்..
என் ஏகாந்த காலத்தில்
மெளனத்தில் நான் லயித்திருக்கும்
பொழுதுகளில் இரைச்சலாய்
தொடரும் உன் நினைவுகளை
என்னதான் செய்வது...?


தேவா. S

இல்லாமல் ஒரு காதல்....!

















நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு என் அலை பேசியில் வந்த எண்ணை எடுத்து பார்த்து வெகு நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். எவ்வளவு பரிச்சயமான எண் அது...? ஒரு நாளைக்கு எத்தனை தடவை அந்த எண்ணை என் விரல்கள் அழுத்தியிருக்கும்...! என் காதலை எல்லாம் ஒரு குறுஞ்செய்தியாய் எத்தனை முறை கொண்டு சேர்த்திருக்கும் இந்த எண் .... ஆமாம் அவள்தான் அழைக்கிறாள்..

தடம் புரண்ட வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் அவள் எப்போது தொலைந்தாள். ஏன் தொலைந்தாள் என்றெல்லாம் கூறி உங்கள் நேரத்தை வீணாக்கப் போவதில்லை. கடைசியாய் அவளை நான் சந்தித்தது எக்மோர் ரயில்வே ஸ்டேசன் எதிர்புறம் இருக்கும் பஸ் ஸ்டாப்பில் என்று நினைக்கிறேன். நான் என் பணிக்காய் மும்பை செல்லும் வரை அவளுடன் சென்னையை சுற்றி வராத நாட்கள் பாவம் செய்தவை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

உறவினர் ஒருவரின் திருமணத்திற்காய் சொந்தங்களுடன் ஆட்டோவில் எக்மோரை கடக்கும் போது அவளைப் பார்த்தேன்.....! பார்த்த உற்சாகத்தில் உமா என்று கத்த தொண்டையிலிருந்து எட்டிப்பார்த்த வார்த்தைகள் சூழலை உணர்ந்து கொண்டு மீண்டும் குரவளையிலேயே சமாதியாகிப் போயின...அவளும் என்னைப் பார்த்து விட்டாள்...கையை உயர்த்தி ஹேய் என்று ஒரு உற்சாக பிளிறலை அவள் வெளிப்படுத்தி நான் அதைக் காணும் முன்பே ஆட்டோ அந்த இடத்தை கடந்து விட்டது.

புரசைவாக்கம் வரைக்கும் சென்று உறவினர்களை திருமண மண்டபத்தில் இறக்கி விட்டு விட்டு மீண்டும் எக்மோருக்கு அதே ஆட்டோவில் விரைந்து வந்து பார்த்த போது அவள் அங்கு இல்லை. அவள் வீட்டு தொலை பேசியை டயல் செய்து செய்து இந்த எண் இப்போது உபயோகத்தில் இல்லை என்று எனக்கு தொடர்ந்து பவ்யமாய் தெரிவித்தது பி.எஸென்.எல். அவளின் அலை பேசி எண்ணை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துப் பார்த்து அதுவும் சுவிட்ச் ஆஃப் செய்யபப்ட்டிருக்கிறது என்று ஒரு கோபத்தில் அன்று அந்த எண்ணை டெலிட் செய்ததுதான்...

மும்பை சென்றதற்கு பிறகு உமாவை நான் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்பது உண்மைதான். பல்வேறு குடும்ப சுமைகளோடு எதிர்காலத்தை கண்களில் தேக்கிக் கொண்டு வறுமையின் துரத்தலில் சென்றவனுக்கு காதல் ஒரு கேடுதானா என்ற எண்ணம்தான் தொடர்பு கொள்ள அனுமதிக்கவில்லை என்பதை நான் சொல்லி நீங்கள் விளங்க வேண்டிய அவசியத்தில் இருக்க மாட்டீர்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.

ஒரு வேளை அன்று அவள் போனை சுவிட்ச் ஆஃப் செய்து வைத்தது, நான் உடனே வராமல் ஆட்டோவில் கடந்து சென்றது ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம்.., அல்லது நான் இவ்வளவு நாள் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்பது கூட ஒரு காரணமாயிருக்கலாம்..., ஆனால் அயனாவரம் ஈ.எஸ் ஐ. குவார்ட்டஸில் இருந்த அவளது வீடு மாற்றிவிட்டதையாவது அவள் என்னிடம் தெரிவித்து விட்டாவது கோபப்பட்டிருக்கலாம்.....இப்படியான பல எண்ண ஓட்டங்களில் அவளை முழுதாகவே நான் நிராகரித்து இருந்தேன்..!

முதன் முதலாய் உமாவை பார்த்த போது எனக்கு என்ன தோன்றியதோ அதேதான் அவளுக்கும் தோன்றியது என்று அவள் என்னிடம் சொல்லிய போது நாங்கள் காதலிக்க தொடங்கியிருந்த இடம் மாம்பலம் ரயில்வே ஸ்டேசன்...! காதலை கம்பீரமாகச் சொல்ல பெண்களால் முடியாது என்று நான் நினைத்திருந்த இடத்தை தட்டுத் தவிடு பொடியாக்கி கன கம்பீரமாய் கண்களை நேருக்கு நேராய் பார்த்து காதலை அவள் சொன்னது எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தை விட அவளின் கவிதை சொல்லும் வேகம் இன்னும் ஒரு ஈர்ப்பை அவளிடம் ஏற்படுத்தியது என்று சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும்...

காத்திருந்தேன்...
உயிர் மெய் எழுத்துக்களை
எல்லாம் என் உயிரின் ஓரங்களில்
ஒளித்து வைத்து கொண்டு
காத்திருந்தேன்...
எனக்கான காதலனாய் நீ வருவாய்
உனக்கான கவிதையை
நான் செய்வேனென்று...!

என்று அவள் சொன்ன முதல் கவிதை கொடுத்த கிறக்கத்தில் இருந்து மீண்டு எழுவதற்கு முன்னால் அவள் சொன்னாள், காதல் என்பது பட்டாம் பூச்சி போன்றது தீபக் அது எப்போதும் படபடத்துக் கொண்டே இருக்கும்.....இப்போது என் காதல் உன்மீது உட்கார்ந்து இருக்கிறது. உன்னை விட்டு நகராமல் நீ பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது உன் கையில்தான் இருக்கிறது.

கோபப்படுகிறேன் பேர்வழி, சந்தேகப்படுகிறேன் பேர்வழி... என்று கூச்சலிட்டு அந்த பட்டாம் பூச்சியை விரட்டி விடாதே என்றாள்..! இன்று வரை நான் பட்டாம் பூச்சியை விரட்டவில்லை ஆனால் வாழ்க்கையின் இரைச்சலில் அந்த பட்டாம் பூச்சி பறந்து போயிருக்கலாம் அல்லது இறந்து போயிருக்கலாம்....ஆனால் நானே இப்போது பட்டாம் பூச்சியாய்தானிருக்கிறேன் என்ற உண்மையை அவளிடம் சொல்ல எனக்கு மனம் வரவில்லை.

காதல் எப்போதும் எதிரில் ஒரு உருவத்தைக் காட்டும். அதனால்தான் உனக்குள் காதல் தோன்றியது என்ற ஒரு அழுத்தமான உணர்வினையும் மனதுக்குள் பரவவிடும். அவள் இல்லை என்றாலோ அவன் இல்லை என்றாலோ வேறு வாழ்க்கையில்லை என்ற எண்ணத்தை தோற்றுவிக்கும். இது ஒரு மாயைதான்....! காதல் என்ற உணர்விற்கு எதிராளி ஒரு கிரியா ஊக்கியாய்தான் இருக்கிறார் ஆனால் காதல் என்னவோ நமக்குள்தான் பிறக்கிறது.

ஏற்கனவே அடித்து ஓய்ந்திருந்த அலை பேசியில் மீண்டும்.....அழைத்துக் கொண்டிருந்தாள் உமா.......!

சுமார் இரண்டு வருடகாலம் உமாவோடு பேசவில்லை. பேசத் தோன்றவும் இல்லை. அவளுக்கும் அப்படியே தோன்றியிருக்கலாம்...! காதலை பகிர்ந்து கொண்டு நடக்கும் போது அதில் ஜெயித்து திருமணம் செய்து கொள்வது லெளகீகத்தில் மிகப்பெரிய வெற்றியாக பார்க்கப்படுகிறது. எல்லை மீறாத ஒரு வரையறைக்குள் இருவருமே இருப்பதுதான் காதலென்று கொள்க; காதலிக்கும் பொழுதில் அங்கே காமம் தலை தூக்குமெனில் காதலை காமம் விழுங்கி விட்டது என்றும் அறிக;

காதல்... காதலின் பொருட்டு அன்பின் மிகுதியில் காமம். காமத்தின் உச்சத்தில் உடைந்து போகும் ஆணவம். ஆணவம் அழிய பிறக்கும் தெளிவு. தெளிவின் மெருகில் ஏற்படும் புரிதல். புரிதலினால் ஏற்படும் வாழ்க்கை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டது. ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய உன்னதம் நிம்மதி. இந்த நிம்மதிதான்....வாழ்வின் மிச்சம்....!

இதோ மீண்டும் ஒரு முறை உமா அலை பேசியில்........என்னை கூவி கூவி அழைக்கிறாள்...

இது அப்படியே மாறி மனதிலே தோன்றும் காமம், அதனால் ஒரு காதல் என்று போகும் போது காதல் அங்கே பகடைக்காயாய் வார்த்தை அளவிலேயே நின்று போகிறது. காதலின் மிகுதியால் வரும் காமம் அன்பின் வெளிப்பாடு. காமம் மிகுதியால் வரும் காதல் ஆசையின் வெளிப்பாடு. ஆசைகள் எப்போதும் முடிவில்லாதவை... ஒரு ஆசை இன்னொரு ஆசையை ஜனிப்பிக்கிறது. இப்படி தொடரும் ஆசைகளால் எப்படி நிம்மதி கிடைக்கும்? நிம்மதி இல்லாத வாழ்க்கை நரகமாகித்தான் போகிறது.

நான் காதலித்தேன்....காதலினால் ஏற்பட்ட அன்பினை என்னுள்ளேயே தேக்கி வைத்திருக்கிறேன் ஆனால் அதன் வெளிப்பாடு காமமாய் ஆகித் தீரவேண்டும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. அதனால் லெளகீகத்தில் வெற்றியாகப் பார்க்கப்படும் திருமணம் என்ற ஒன்று நிகழாவிட்டாலும் பரவாயில்லை என்று நகர்ந்து விட்டேன்.

உண்மையில் வெற்றிகள் எல்லாம் பதட்டமானவை. ஆமாம் வெற்றியின் நுனியில் அதை தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற பதட்டம் எப்போதும் இருக்கிறது. தோல்விகள் எப்போதும் சுவாரஸ்யமானவை, ஏனெனில் அவை எப்போதும் வெற்றியை நோக்கி நகரும் ஒரு பரபரப்பிலும் சுவாரஸ்யத்திலுமே இருக்கும்.

இந்த இரண்டுக்கும் மத்தியில் பயணிப்பது ஒரு வித்தை. அந்த வித்தையினை நான் குறைவில்லாமல் கற்றிருந்த்தேன்.

காதலை பெரும்பாலும் திருமணங்கள் அழித்து விட்டு எதார்த்தத்திற்குள் கூட்டிச் சென்று விடுகிறது. அங்கே காதலனும் காதலியும் மரித்துப் போக கணவனும் மனைவியும் பிறக்கிறார்கள். வாழ்க்கை விசுவரூபமெடுத்து நிற்க அங்கே கவிதைகளும் காதலும் சுருங்கி போகின்றன. ஆமாம்..உண்மையில் காதலுக்கு லெளகீக தொடர்புகள் தேவையில்லை. அது தனித்தது ஆனால் நிறைந்தது.

அந்த அளவில் அவளை நான் தொடர்பு கொள்ளாமல் இருந்தாலும் என்னுள் பாரதி சொன்னது போல நித்ய கன்னியாய் அவள் எப்போதும் நிற்கிறாள். அந்த பட்டாம் பூச்சி என்னுள் எப்போதும் அமர்ந்தே இருக்கிறது. அவளின் நினைவுகளும் அவளோடு சுற்றித் திரிந்த பேசிச் சிரித்த பொழுதுகளும் மிக அற்புதமான நினைவுகளாய் என்னுள் தேங்கிக் கிடக்கிறது.

தேவைப்படும் போது அவள் நினைவுகளை அசை போடும் ஒரு விலங்காய் இருப்பது அலாதியாய் இருக்கிறது. இப்படியே நான் வாழ்ந்து விட்டேன். இரண்டு வருடங்களில் நான் அவள் மீது கொண்டிருக்கும் காதல் அவளோடு சுற்றிப் பழகும் போது இருப்பதை விட அதிகமாய்த்தானிருக்கிறது. அவளின் இருப்பு கொடுத்த நிறைவினை எல்லாம் விட...இல்லாமை கொடுக்கும் உணர்வுகள் சுகமானவை.

மீண்டும் அவள் அழைக்க என் அலை பேசி அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.......ஒரு நிமிடம் இருங்கள்....என் அலை பேசியை நான் சுவிட்ஸ் ஆஃப் செய்து விட்டு வருகிறேன்.

ஆமாம்....நான் அவளோடு பேசப் போவது இல்லை. எனது கனவுகள் அழகாய் இருக்கின்றன. இந்தக் கனவுகளோடு நான் வெகு நாட்கள் இருந்து விட்டேன். நிஜம் அதை வந்து அழித்துப் போடுவதில் எனக்குச் சம்மதம் இல்லை. எதார்த்தம் என்ற பெயரில் ஒரு அடாவடித்தனம் எனது அமைதியை கசக்கிப் போடுவதை நான் அனுமதிக்கப்போவதில்லை. நான் அவளைக் காதலித்தேன். அவள் என்னைக் காதலித்தாள்....என் நினைவுகள் அவளால் நிரம்பிப் போயிருக்கின்றன. அவள் என்னைத் தொடர்பு கொள்ளவில்லை.......நானும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை...

இது இப்படியே இருக்கட்டும். மீண்டும் உயிர்த்தெழச் செய்வதாய் எண்ணிக் கொண்டு எனக்குள் இருக்கும் காதலை நான் அழிக்க விரும்பவில்லை..... நிஜத்தில் புரிதலை கொடுக்காத ஏதோ சில உணர்வுகளால் அவள் என்னை பிரிந்ததற்கு என் சூழல் காரணமாயிருந்திருக்கலாம். இப்போது மீண்டும் ஏதோ ஒரு புரிதலை காலம் கொடுத்ததால் அவள் என்னை மீண்டும் அழைத்திருக்கலாம் அல்லது வேறு ஒரு நிலைப்பாட்டை எடுத்திருப்பதை தெரிவிக்கவும் அழைத்திருக்கலாம்..

இரண்டு வருடமாக அவசியமற்று இருந்த நான் ஏதோ ஒரு அவசரத்திற்காக கூப்பிடவும் அவசியமற்றவன்தானே.....? அது சுபமாயிருக்கலாம்....அல்லது அசுபமாயிருக்கலாம்..... நான் இப்படியே இருக்கிறேன்....!

சேர்வதும் திருமணம் செய்து கொள்வதும், முகத்தோடு முகம் உரசுவதும் காதலென்று யார் வேண்டுமானாலும் சொல்லுங்கள்.........என் காதல் வேறு விதமானது....! இங்கே உருவங்களை அழித்த வேறு ஒரு உன்னதமான விசயமிருக்கிறது....!

அவள் வேண்டாம் அவள் நினைவுகள் போதும் எனக்கு......!!!

என் அறையின் ஜன்னl கதவுகளைத் திறந்து வைத்தேன்.......வேகமாய் வந்து முகத்தை தடவியது..ஞாயிற்றுக் கிழமை பிற்பகலின் மும்பைக் காற்று.....!

தேவா. S

Tuesday, November 1, 2011

சாட்சி...!






















மெளனத்தின் ஆழத்தில் தேங்கிக் கிடக்கும் சிற்றோடையாய் சம கால நினைவுகள் புத்தியில் படுத்துக் கிடக்கின்றன. வார்த்தைகள், நேசங்கள், பாசங்கள், உறவுகள் என்று எல்லாவற்றையும் கிழித்துப் போட்டு எதார்த்தம் என்ற வார்த்தையை அனுபவமாக எதார்த்தம் என்றால் என்ன என்று சமகால வாழ்க்கை காட்ட பிரமித்துப் போய் நிற்கிறேன்.

ஆமாம்...! நான் ஒரு நீண்ட நெடிய பயணத்திற்கு சொந்தக்காரன். எதை எதையோ என் அடையாளமாகக் கொள்வதும், பிறகு ஒரு நாள் காலம் அவற்றை அழித்து விட்டு செல்வதும் வழமையாகிப் போய் விட்டது. பற்று அறுக்க வேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கிறேன், ஏகாந்தத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசை கொண்டிருக்கிறேன்.

எதார்த்தத்தை தாண்டி என் மனம் எங்கோ எப்போதும் லயித்துக் கிடக்கும் அதே நேரத்தில் மிகப்பெரிய பயத்தையும் தவறாமல் கொண்டிருப்பதையும் கவனித்து இருக்கிறேன்.

வாழ்க்கையை வாழப் பிடிப்பது வேறு....வாழ்க்கையை விட்டு விலக முடியாமல், இதை நான் விட்டு விடக்கூடாது என்று எண்ணும் பிடிப்பு நிலையோடு இருப்பது வேறு. பல்வேறு சூழல்களில் எனக்கு இறக்கக் கூடாது என்ற ஒரு எண்ணம் திடமாக எழ, இறந்தால் என்ன ஆவோம்...? என்ற எண்ணம் அதைவிட வலுவாய் பயமுறுத்த, 8 மணிக்கே படுத்து விடும் என் வீட்டின் இரவு பத்து மணி நடு நிசியில் போர்வைக்குள் கண்களைத் திறந்து கொண்டு இருட்டினை வெறித்திருக்கிறேன்.

இறந்து விட்டால் விளையாட முடியாது, சாப்பிட முடியாது, அம்மா, அப்பா, தம்பி, அக்கா, மாமா, அத்தை, என்று எல்லா உறவுகளையும் நான் பார்க்க முடியாது என்ற பயத்தில் கண்களை இமைகள் மூடவே பயந்து, பயந்து...

நினைவுகள் வலுக்கட்டாயமாய் கொண்டு வந்து போடும் கனவுகளில் நான் இறந்து போயிருக்கிறேன். கதைகளும், திரைப்படங்களும் கொடுத்திருந்த கற்பனா சக்திகளின் உதவியோடு நான் என் குடும்பத்தாரோடு இருந்தும் அவர்கள் என்னை பார்க்கவும், என் குரலை கேட்கவும் முடியாமல் இருக்க நான் அம்மா, அப்பா என்று கதறியிருக்கிறேன். எனது கதறலின் உச்சத்தில் அலறி அடித்து விழித்தெழுந்து...இறுக்க அம்மாவை அணைத்து உறங்கியும் இருக்கிறேன்.

அம்மாவின் கத கதப்பில் என்னை ஆட்கொண்ட உறக்கத்தினை கொடுத்த காலங்களும் மறைந்து போகக்கூடிய மாயா நாட்கள்தான் என்ற எண்ணங்களற்று நிதர்சனமாய் அதை எடுத்துக் கொண்டு உறங்கியிருக்கிறேன். மரணம் என்ற ஒன்றின் பயம் இல்லா மனிதர்கள் என்று யாரும் இருக்க முடியாது.

மரணம் என்பது நிசப்தம் என்று இப்போது மெல்ல என் மனதிற்கு படுகிறது

அக்காவைப் பார்க்க சிங்கப்பூருக்கு சென்றிருந்த அந்த 2001ல், என்னை விசா மாற்றுவதற்காக ஜோகூரில் வந்து அத்தான் விட்டு விட்டு சென்றார். ஒரு மூன்று நாட்கள் கழித்து மீண்டும் சீங்கப்பூருக்குள் செல்லும் போது அவர்கள் மறுபடியும் ஒரு பதினான்கு நாட்கள் விசா தருவார்கள் என்று கூறி என்னை ஒரு ஹோட்டலில் தங்க வைத்து விட்டு அவர் மீண்டும் சிங்கப்பூருக்கு சென்று விட்டார்.

பேச்சு துணைக்கு கூட யாருமற்ற அந்த தனிமையில் என்னோடு இருந்தது சு. நல்ல பெருமாள் எழுதிய பிரம்ம ரகசியம் என்னும் ஒரு புத்தகம். ஒவ்வொர் சமய வழிமுறைகளைப் பற்றி அவற்ற நிறுவியவர்களிடம் நசிகேதன் கேள்வியாய் கேட்டு பதிலைப் பெறுவது போன்று எழுதியிருப்பார். தத்துவங்களும், தத்துவங்களின் மூலமும் என்னவென்றறியா ஒரு மனோநிலையில் அதை வாசித்த போது, அது இன்னும் என் தனிமையின் அடர்த்தியை அதிகமாக்கிதான் போட்டது....!

பேச்சு துணைக்கு யாருமற்று இருந்த அந்த சூழலை பேந்தப் பேந்த விழித்துக் கொண்டு மனம் வேடிக்கை பார்த்து ஏற்படுத்திய ஒரு வித்தியாசமான உணர்வினை விளங்கிக் கொள்ள முடியாமல் மனம் அதை பயம் என்று எனக்கு அடையாளப்படுத்தியது. மூன்று வேளை உண்டு, மூன்று பொழுதுகளை கடந்து வெறுமனே ஒரு அறைக்குள் அடைப்பட்டு கிடப்பதும், எந்த ஒரு பந்தமுமின்றி ஜொகூர் மார்க்கெட்டுக்குள்ளே ஒரு பார்வையாளனாய் சுற்றி வந்த போதும் நான் தனிதான்.

மரணம் இப்படித்தான் இருக்குமோ? என்ற ஒரு எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருந்தது அதை சரி செய்ய பக்கத்தில் இருந்த ஒரு மாரியம்மன் (மாரியம்மன் என்றுதான் நினைக்கிறேன்) கோவிலுக்கு செல்வதை மாலை வேளைகளில் பழக்கமாக்கிக் கொன்டேன்.

3 நாளில் திரும்பிச் செல்வோம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் மூன்றாம் நாள் அத்தான் வந்து இன்னும் ஒரு நான்கு நாள் இருந்து விட்டு வா, ஒரு வாரமாவது மொத்தமாய் இருந்து விட்டு மீண்டும் சிங்கப்பூருக்கு செல்லும் போது மறுபடியும் சோசியல் விசிட் அனுமதி கொடுப்பார்கள், இல்லையெனில் விசா கொடுக்காமல் மறுக்கவும் வாய்ப்பிருக்கிறது என்று சொல்லி விட்டுச் சென்றார்.

ஜொகூரில் இருந்த அத்தானின் நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்தியும் தேவையென்றால் அவர்களை அழைக்கும் படியும் கூறிவிட்டு எனக்கு தெம்பாக இருக்கவேண்டும் என்று சட்டை மற்றும் பேன்ட் பாக்கெட்கள் முழுதும் மலேசிய ரிங்கிட்களை திணித்து விட்டு சென்றார். பணம் இருந்தது ஆனால் பயமுமிருந்தது. இந்த மெளனத்தை நான் நிராகரிக்க கூடாது, இந்த அமைதி எனக்கு திணிக்கப்பட்டது இது எப்படி இருக்கிறது என்று பார்த்து விட வேண்டும் என்று எனக்கு நானே கூறிக் கொண்டேன்.

அந்த வெறுமையை இப்போதும் என்னால் உணர முடியும். அது எனக்கு பிடிக்காததாக இருந்தாலும் காலத்தின் போக்கில் அதுதான் உண்மை என்று இப்போது அனுபவ பூர்வமாக உணர முடிகிறது. வாழ்க்கை ஆர்ப்பாட்டமாகத்தான் ஆரம்பிக்கிறது எல்லோருக்கும். இப்படியான ஆரம்பத்தில் குதூகலமும், நண்பர்களும், உறவுகளும் என்று செழிப்புடன் எல்லாம் நகர்வதைப் போலத் தோன்றினாலும்...

பொருளாதாய உலகம் மனித மனங்களுக்குள் புகுந்து பேயாட்டம் போடும் பொழுது மெல்ல மெல்ல உறவுகள், நட்புகள் எல்லாவற்றின் நடுவிலும் சைத்தானாய் கோரப்பல்லினைக் காட்டிக் இளித்துக் கொண்டு பணம் நிற்கும். பெரும்பாலும் ஒவ்வொரு மனிதனின் திருப்புமுனையாக அமையுமிடம் அவன் வாழ்க்கையை தொடங்குமிடம். வாழ்க்கை தொடங்குமிடம் அல்லது லெளகீகத்திம் மிக முக்கிய கட்டம் திருமணம். திருமணம் முடிந்த பின்புதான் உறவுகளின், நட்புகளின் பலம் என்ன என்று காலம் மெதுவாய் கற்றுக் கொடுக்க ஆரம்பிக்கிறது.

ஏதேதோ சூழல்கள், துரத்தும் வாழ்க்கை என்ற பல பரிமாண மாற்றங்களில் நாம் நிறைய பெற்றுக் கொண்டிருப்பதைப் போல தோன்றும். இதுதான் மாயா... ஆனால் காலம் மெதுவாய் ஒவ்வொன்றாய் கேட்டு வாங்கிக் கொண்டிருக்கும். பெறுகிறேன் பேர்வழி என்று எல்லோரும் திரும்ப கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்,

சந்தோசத்தின் எல்லை துக்கம். அடர்த்தியான துக்கம் சந்தோசம் என்ற இந்த இரண்டு முனைகளுக்கும் நடுவே அங்கேயும் இங்கேயும் விட்டில் பூச்சி விளக்கினைப் பிடிக்க அலைவது போல நகரும் மனித வாழ்க்கையை ஒரு கணம் நிறுத்திப் பார்த்து எல்லா செயல்களுக்கும் பின்னால், ஏன் இதைச் செய்கிறோம்...? என்று ஒரு கேள்வியைப் பொறுத்திப் பார்த்தால் ஒன்றுமில்லை என்ற பதில் கிடைக்கும்.

ஆமாம் ஒன்றுமில்லாததற்குத்தான் ஓட்டம். ஒன்றும் இல்லாததற்குத்தான் ஆட்டம். அதற்குத்தான் சண்டை. பொருள் ஈட்ட வேண்டும், திறமைகளால் நான் சிறந்தவன் என்று காட்டிக் கொள்ள வேண்டும், குறைந்த பட்சம் எல்லோரும் என்னை கவனிக்க வேண்டும் என்று இடைவிடாமல் மனித மனம் நினைக்கிறது.

அதற்காகவே பல நடிப்புக்களை நடிக்கிறது. பல் இளிக்கிறது, படிப்பு என்கிறது, அறிவு என்கிறது, சேவை என்கிறது, தலைவன் என்கிறது, தொண்டன் என்கிறது, பக்தி என்கிறது கடவுள் என்கிறது......அழகு என்கிறது, அறிவு என்கிறது, தத்துவம் சித்தாந்தம் வீரன் என்றெல்லாம் பல வேசங்களைப் போடுகிறது....

இறுதியில் கடை வாயில் எச்சில் ஒழுக...நாக்கு இழுத்துக் கொள்ள, தொண்ட வரள...கண்கள் சொருகி....வாழவேண்டும் என்ற ஆசையோடு தெரு நாயைப் போல செத்துப் போகிறது. இதுதான் வாழ்க்கை.

தனிமையாய் யாரும் பேச்சு துணையின்றி வேறு ஒரு நாட்டில் வெறுமனே சுத்தி வந்த போது உடலாய் சுற்றி வந்தேன். உடலின் உபாதைகளுக்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன், மனம் விவரித்துப் பார்க்க ஒன்றுமின்றி ஓரிரு நாளில் சுருண்டு போய் கிடந்தது. காணும் புறக்காட்சிகளை பதிவு செய்த விழிகள் புத்திக்கு அனுப்பியது வெறும் பிம்பங்களை மட்டுமே....!

காட்சிகளை உள்வாங்கிக் கொண்ட மூளை அதை காட்சிகளாகவே புத்தியில் வைத்திருந்தது விவரிப்பு தேவைப்படவில்லை. விவரித்து பார்த்து அதில் கற்பனைகள் கொண்டு மமதையோடு அதைப் பகிர யாரும் அருகில் இல்லையே என்பது கூட ஒரு ஆழ் மன சிந்தனையாயிருக்கலாம்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விடயத்தை கூற விரும்புகிறேன். மனம் இயங்கும் வேகம் எப்போது தெரியுமா அதிகரிக்கும்....? நம்மைச் சுற்றி கூட்டம் இருக்கும் போது, ஆமாம். நாம் சொல்வதை கேட்க நாலு பேர் இருக்கிறார்கள் என்றால் போதும் இந்த மனதிற்கு, அது போடும் குத்தாட்டமே தனிதான். தன்னை தன்னிகரில்லாத தலைவனாய், தலைவியாய் கற்பனை செய்து கொள்ளும் இந்த மனம் ஒவ்வொரு மனிதனையும் தான் தான் சிறப்பானாவன், தான் மட்டுமே எல்லாம் தெரிந்தவன் என்றும் தப்பாமல் எண்ண வைக்கிறது.

சொல்லவும், கேட்கவும் யாருமில்லையெனில் மனதிற்கு அங்கே வேலை கிடையாது. பட்டினி கிடக்கும் நாயைப் போல சுருண்டு கிடக்கும். இப்படி சுருண்டு கிடக்கும் போது ஆடாமல் அசையாமல் எரியும் சுடர் விளக்காய் நமது உள்ளுணர்வு எனப்படும் ஆன்மா மிளிரத் தொடங்கும். ஆன்மா கற்பனை செய்யாது. ஆன்மா கூச்சல் போடாது. ஆன்மா நான் என்ற அகங்காரம் கொள்ளாது. ஆன்மா ஒரு சாட்சியாய் நிற்கும். ஆன்மா ஒரு கண்ணாடியாய் வாங்கியதைப் பிரதிபலிக்கும். ஆன்மா அனுபவத்தை மட்டும் மென்று அதன் சாற்றினை குடித்துக் கொள்ளும்.

அந்த ஜொகூரின் 10 நாள் தனிமையில் நான் சாட்சியாயிருந்தேன்....! சலனமில்லாமல் இருந்தேன். சலனமற்று இருக்கையில் எது நடக்கிறதோ அதன் இயல்பில் நகரத்தான் வேண்டும் என்ற ஒரு பேருண்மையை என்னால் உணர முடிந்தது. விடியலும், அந்திப் பொழுதுகளும் வந்து வந்து செல்லும் ஒரு பொது நிகழ்வாய் இருந்தது.

காலம் நின்று போயிருந்தது. செயல்களை அதிகப்படுத்துகையில் காலம் ஓடத்தொடங்கும். லெளகீகத்தில் காலமே பேரரசன். தானே தன்னையறியும் முழுமையான நிலையில் காலம் என்ற ஒன்றே கிடையாது. காலையும் மாலையும் வெறும் பொழுதுகளாய் வந்து செல்லும் கற்பனா நிகழ்வுகள். நிஜத்தில் காலையுமில்லை, மாலையுமில்லை.

மீண்டும் கூறுகிறேன். மரணம் என்பது நிசப்தம். மனதினை நிறுத்தியவனுக்கு அது ஓய்வு. ஆளுமில்லை, பேருமில்லை, பொழுதுமில்லை, கீழுமில்லை, மேலுமில்லை. அது ஒரு திருப்தியான நிலை. கருவி போன்று மனதினை லெளகீகத்தில் உபயோகம் செய்து விட்டு, சாப்பிட்டவுடன் எறிந்து விடும் எச்சில் இலையைப் போல வீசி விடவேண்டு. இலையை வைத்து சாப்பிட்டோம்.....உணவு உண்ட நிறைவு போதுமே நமக்கு எச்சில் இலை எதற்கு....தூக்கி கடாசி விட்டு அடுத்த வேலையைப் பார்க்க செல்வது போல நகர்ந்து விட வேண்டும். இந்த வித்தையை உணர காலமே மனிதர்களுக்கு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும்.

எழுத்துக்களாய் என் அனுபவத்தை பகிர்தலிலேயே நான் எழுதியதின் சாரம் எல்லோருக்கும் சென்று சேர்ந்து விட வேண்டும் என்ற பிரயாசை என்னிடம் இல்லை. சாட்சியாய் நிற்கும் ஆன்மா எழுதிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

எழுதுபவனுக்கும் எழுத்தை வாசிப்பவனுக்கும் இதனால் பலன் கிடைக்கலாம் கிடைக்காமலும் போகலாம்....

ஆனால் அறிந்ததை அனுபவமாக்கி ஒரு தரம் எழுதிப் பார்த்த திருப்தியில்....அந்த அனுபவம் என்னும் எச்சில் இலையை எறிந்து விட்டு நகரும் செயலாய் இந்தக் கட்டுரையையும் கடந்து செல்கிறேன்...

காலத்தின் வழி நடத்தலில்......காலமற்ற பெருவெளியை என் பெருந்துணையாய்க் கொண்டு.....மேலும் நகர்கிறேன்...!


ஓம் நமசிவாய!


தேவா. S