Pages

Wednesday, January 28, 2015

அடையாளம்...!


எங்கிருந்து தொடங்கியது இந்த இராட்சச வாழ்வின் முதல் முடிச்சு? கனவுகளை செரித்து செரித்து நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த நிகழ்காலம் ஒரு மலைப்பாம்பைப் போல எங்கேதான் ஊர்ந்து செல்கிறது? அடையாளம் தொலைத்துக் கொள்ளும் முயற்சிகளெல்லாம் கிணற்றிலேறி வழுக்கி விழும் தவளையைப் போல் மீண்டும் மீண்டும் அதல பாதாளத்திற்குள் செல்வதும் மீண்டும் மனம் அதை மீட்டெடுத்து மேலேற்றுவதுமாகவே முடிந்து போகுமோ இந்த வாழ்க்கை...? 

அடையாளமற்றுப் போகவேண்டும். இந்த பெயரை நான் தொலைக்க வேண்டும். இன்னார் இன்னாரென்ற உறவுமுறைகளையும் பந்தச் செருக்குகளையும் எப்போது எரிக்கப் போகிறேன் நான்? படாரென்று வீட்டின் கதவை அறைந்து மூடிவிட்டு உள் சென்று தாளிட்டுக் கொள்வதைப் போல அடிக்கடி சராசரி வாழ்க்கையின் கதவுகளை நான் அடித்து மூடிவிடுகிறேன்.. இந்த வாழ்க்கையின் பெரும் அபத்தம்.. அடையாளம். யாரும் எதற்காகவும் வேண்டாம். சரி என்றோ தவறென்றோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க ஒரு மனிதரும் தேவையில்லை. வாசலில் நிற்கும் மரத்தினைப் போல வெறுமனே நின்று கொண்டிருக்க வேண்டும். இலைகளை உதிர்த்து  மொட்டையாய் நின்றாலும், பூத்துச் சிரித்து குலுங்கினாலும் தான் யாரென்று அது அறிவதோ அல்லது அறிவித்துக் கொள்வதோ இல்லை. அடையாளம் என்பதே மிகப்பெரிய அசெளகரியமாய் இருக்கிறது எனக்கு.  தொடர்பு கொள்வதுதான் வாழ்வின் தாத்பரியமே என்ற உண்மையை நான் பார்க்கவே விரும்பவில்லை.

எங்கு திரும்பினாலும் அடையாளக் கூச்சல்கள். நான் இன்னார், அவன் அப்படியானவன், இவள் இப்படி, இது எப்படி இருக்கிறது? அவர்கள் இதை செய்தார்கள், இது ருசிக்கும், இது கசக்கும், இது துவர்க்கும் என்று ஓராயிரம் குறிப்புகள், விளக்கங்கள், வேண்டாத பேச்சுக்கள். வேண்டாத பேச்சுக்கள் என்று நான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே வேண்டிய பேச்சு என்ற ஒன்று இருக்கிறதா என்று என்னை சீண்டிப்பார்க்கிறது என் பகுத்தறிவு. என்னைக் கேட்டால் பேச்சே தொந்தரவுதான். வார்த்தைகள் அகங்காரத்தைச் சுமந்து வரும் வேலைக்காரர்கள். எனக்கு இங்கு சொல்லவும் எதுவுமில்லை கேட்கவும் எதுவுமில்லை. எதையாவது கிறுக்கிச் சென்று கொண்டே இருக்கும் போது மனம் ஒருநிலைப்பட்டு விடுகிறது. வேறு எதைப் பற்றிய எண்ணங்களுமற்று ஒவ்வொரு எழுத்திற்குப் பின்னாலும் ஓடிக் கொண்டிருப்பது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது.... திருத்திக் கொள்ளுங்கள்... ஒவ்வொரு எழுத்திற்குப் பின்னாலும் ஓடுவது மட்டுமே பிடித்திருக்கிறது.

கடந்த காலம் ஒரு பொறுப்பில்லாத குப்பை வண்டிக்காரனைப் போல தெரு முழுதும் குப்பைகளை இறைத்துக் கொண்டே செல்கிறது.. அதன் பின்னால் ஒரு குப்பை பொறுக்குபவனைப் போல நான் பொறுக்கிக் கொண்டே சென்று கொண்டிருக்கிறேன். குப்பை பொறுக்கி, பொறுக்கி அலுத்துப் போய் விட்டது. அலுத்துப் போன அந்த நாளில் அக்கடா என்று போங்கடா நீங்களும் உங்க பொழைப்பும் த்தூ....என்று மனதால் காறி உமிழ்ந்து விட்டு ஒரு ஓரமாய் போய் அமர்ந்த பொழுதுதான் அந்த அதிசயம் நடந்தது.. எப்போது குப்பை பொறுக்குவதை விட்டேனோ அப்போதே குப்பை போடுவதும் நின்று விட்டது. யார் குப்பை போட்டது? ஏன் இப்போது குப்பையில்லாமல் போனது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே....

யூ ஸ்டுப்பீட்ட்ட் நீதாண்டா குப்பையைப் போட்ட..... அதை நீதாண்டா பொறுக்குன..... நீ நிறுத்தின... அதுவும் நின்றுச்சு.... என்று காலம் கணக்கு தெரியவில்லை என்று எட்டாம் வகுப்பில் பேந்தப் பேந்த முழித்த போது காச் மூச் என்று முட்டைக் கண்ணை வைத்துக் கொண்டு பயமுறுத்தலாய் கத்திய சரளா டீச்சரைப் போலவே என்னை பார்த்துக் கத்த ஆரம்பித்து விடுகிறது. எல்லாமே இங்கே தந்திரம் தான். ஒரு ரூபாய் சம்பாரிக்க ஒம்பதாயிரம் விசயங்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டும். தம் கட்டியபடியே இருக்க வேண்டும் கொஞ்சம் தம் குறைந்து போனால்...ஓய்ய்... தூரமா போடா... என்று வெகுஜனம் நம்மை விரட்டி விடும். இந்த ஆட்டத்திற்குள் இருக்க வேண்டுமானால் நிறைய நடிக்க வேண்டும் நிறைய நடிக்க நிறைய படிக்க வேண்டும். நிறைய படிப்பது என்பது புத்தகத்தை விரித்து காகிதத்திற்குள் மூளையை ஊற வைத்து ஆங்காங்கே பிழிந்து கொள்வது மட்டுமல்ல...,  நிறைய பேர் மாதிரி பார்த்துப் பார்த்து படித்து அவர்கள் மாதிரியே வர பிரயாசைப் படவேண்டும், இஷ்ட தெய்வங்களின் வாழ்க்கையைப் போல, பிடித்த தலைவர்கள் பேசும் பேச்சைப் போல, பிடித்த நடிகனின் ஹேர் ஸ்டைல் போல என்று ஆரம்பித்து யாரோ ஒருவரின் உள்ளாடை வரை காப்பியடிக்க வேண்டி இருக்கிறது. 

பேசு பேசு என்று ஒரு கூட்டமும், பேசாதே....பேசாதே என்று ஒரு கூட்டமும், இது சரி அது தவறு அல்லது அது சரி இது தவறு என்று  போதித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். போதும்டா பாவிகளா பூமிக்கே புற்று நோய் வந்து விடப்போகிறது போய் ஒரு ஓரமாய் அமர்ந்து தொலையுங்களேன் என்று கத்தவேண்டும் போலிருக்கிறது. நேத்து வரைக்கும் நல்லாத்தாண்டா இருந்தான்... இன்னிக்கு என்ன ஆச்சு இவனுக்குப் பாவம் என்று உடனே என் மீது ஒரு வர்ணம் பூச ஓடி வந்து விடுவார்களே.... என்றுதான்...

எந்த அடையாளமும் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை நோக்கி பள்ளி விட்டு ஓடும் பள்ளிச் சிறுவனாய் ஓட நினைக்கிறேன்.

பெயர் ஒரு சுமை, பதவி ஒரு சுமை, உறவு என்ற அடையாளம் ஒரு சுமை. என்னைப் பார்த்து யாராவது நீங்கள் யார் என்று கேட்டால்..... நானா...? நானா..... நான் வந்து நானேதான் என்று முகத்தை அவர்கள் முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு போய் வைத்து உஆஹா ஹா ஹா... ஹா ஹா என்று சிரிக்கத்தான் தோன்றுகிறது. இன்னும் சிலர் வெகு அருகில் நான் நிற்கும் போதே நீங்க....யாருன்னு தெரியலையே தம்பி....ன்னு முகவாய்க்கட்டையைச் சொரிவார்கள்.....

இப்படி எங்கு சென்றாலும் அடையாள அட்டை, அடையாளச் சீட்டு, வாக்குரிமைச் சீட்டு, இந்த  உறுப்பினர் அட்டை, அந்த உறுப்பினர் அட்டை, கடவுச்சீட்டு, இந்தக் கட்சியா, அந்தக் கட்சியா? என்ன சாதி? மதம், எந்த வீடு, தெரு,  ஊர், வட்டம், மாவட்டம்,  மாநிலம், நாடு?  இது எதுவுமில்லாமல் வாழவே முடியாது என்றாகி விட்டது. இவை எல்லாமே சிக்கல்கள். விலங்குகளுக்கு கழுத்தில் சங்கிலி போட்டு தட்டில் பாலை ஊற்றுவது போலத்தான்   நம்மைக் கட்டிப் போட்டு இந்த அடையாளங்கள் வாழ்க்கையை ஊற்றுகிறது. நிஜத்தில் கட்டுப்பாடுகள் யாருக்கு அவசியம் சொல்லுங்கள்...? கட்டுப்பாடுகளின்றி பிறருக்கு ஊறு விளைவிப்பனவற்றுக்குத்தான் கட்டுப்பாடுகள்....

கட்டெறும்புக்கு விதிக்கப்படும் நியதி எதற்கு கறுப்பெறும்பிற்கு என்றுதான் நான் கேட்கிறேன்? கட்டெறும்பு கடிக்கும், கறுப்பெறும்பு கடிக்குமா...? கடி என்று சொன்னாலும், கடிக்கப் பயிற்சிகள் கொடுத்தாலும் கடிப்பதல்ல அதன் குணம்.

வெகு விமர்சையாகத்தான் எல்லா தொடங்கல்களும் இருக்கின்றன, என் கடவுள் தேடலும் அப்படித்தான். கொட்டு மேளத்தோடு தொடங்கிய பவனி, ஒரே ஒரு குருக்கள் வர்றார், ஒரே ஒரு குருக்கள் வர்றார் என்னும் ரேஞ்சுக்கு நான் தேடல்ல இருக்கேன்....நான் தேடல்ல இருக்கேன் என்று பார்ப்பவர்களிடம் எல்லாம் பஞ்சு மிட்டாய் விற்றதெல்லாம் ஒரு காலம். கடவுளோடு நெருக்கமானவனாய் காட்டிக் கொள்வதும், அதி சிறந்த பக்தனாய் தன்னை வரிந்து கொள்வதும், எப்போதும்  நெஞ்சை நிமித்தி எல்லாவற்றுக்கும் பெருந்தன்மையாய் எல்லாம் அவன் செயல், சாந்தம், சமாதானம், நிசப்தம் என்று வராத புன்னகையை எடுத்து உதட்டில் வைத்துக் கொண்டு உள்ளுக்குள் வக்கிர மிருகமாய் அலைந்து கொண்டிருப்பதும் மிகப்பெரிய நடிப்பு.

கடவுள் தேடல் ஒரு அடையாளம், கடவுள் இல்லை என்று சொல்வது ஒரு அடையாளம், பகுத்தறிவு பேசுவது ஒரு அடையாளம், விஞ்ஞானத்தைச் சார்ந்து மட்டுமே நான் கருத்து பகிர்வேன் என்பது ஒரு அடையாளம், நல்லவன், கெட்டவன், நாசமாய்ப்போகிறவன், படித்தவன், படிக்காதவன், ஏழை, பணக்காரன் என்று சுற்றிச் சுற்றி அடையாளங்கள் அடையாளங்கள் அடையாளங்கள்....! இது எதுவுமே இல்லாமல்....ச்ச்சும்மா வாழ முடியாதா..என்ன...?

முடியாதுதான்....ஆனாலும் வாரத்தில் ஒரு நாளாவது இப்படி அடையாளம் தொலைத்துக்கொள்கிறேன் நான். 

வார இறுதியின் கடைசி வேலை நாளின் அந்த வசீகர மாலையில் மெல்ல மெல்ல இந்த இரைச்சலை விட்டு, ஜன சந்தடியினை விட்டு, பெயர், ஊர், தொழில், உறவுகள் என்று எல்லாவற்றையும் விட்டு ஒரு மிருகமென தாவிப் பாய்ந்து அந்த இரவுக்குள் சென்று விடுகிறேன். அது ஒரு மிகப்பெரிய திறப்பு, அதிரகசியமான நுழைவு வாயில் உள்ளே சென்று விட்டால் அவ்வளவுதான் டபக் கென்று அதன் வாய் மூடிக் கொள்ளும். வேறு உலகம் அது. திரும்பிய திசைகளிலெல்லாம் விரும்பிய வண்ணத்தில் பூக்களை நாம் படைத்துக் கொள்ளலாம். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் தாண்டியும் ஒரு மனிதர் அங்கே இரார். வெளிச்சமான வானம் வேண்டுமெனில்....ஆர்ப்பாட்டமாய் சூரியன் அங்கே பவனி வரும்....இரவு வேண்டுமெனில் ஒரு புள்ளியாய் சூரியன் ஒடுங்கிக் கொள்ள புஷ்டியான நிலவு வரும்...

நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான். இளைப்பாறுதல்.  இது எப்படியானது தெரியுமா? ஓடி ஓடிக் களைத்து இனிமேல் ஓடவே முடியாது என்று விழுந்து மூச்சிறைத்துக் கிடப்போமே...அது போன்ற இளைப்பாறுதல். இளைப்பாறி மெல்ல மெல்ல எழுந்து ஒரு மெல்லிய தடுமாட்டத்துடன் நடந்து நாம் விரும்பும் ஒரு சமவெளியில் வந்து நின்று கொண்டு....ஊஊஊஊஊஊஉ என்று நரியைப் போல ஊளையிடலாம்.....கர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் கர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று சிம்மமாய் கர்ஜித்துக் கொள்ளலாம், நிலவொளியில் ஒரு தடாகத்தில் நம் உருவம் பார்த்து யாரோவென்று வெகுண்டெழுந்து உறுமலாம்....

சாந்தமாய் வால் குலைத்த நாயாய் வெறுமனே படுத்துக்கொண்டு  சுவாசத்தைப் பார்த்தபடி கிடக்கலாம், பசித்தால் சாப்பாடு என்பதை மாற்றி கிடைத்தால் சாப்பாடு என்று சங்கல்பம் செய்து பழகலாம், நம் நிழலைப் நாமே தொட்டுப் பிடிக்க முயன்று முயன்று தெரிந்தே தோற்றுப் போகலாம், விரும்பினால் தீரத் தீர குளித்துக் கொண்டே இருக்கலாம் இல்லையென்றால் சோம்பலாய் அப்படியே திரியலாம்....

இப்படியான வார இறுதி வாய்ப்புகளில் நான் யாராகவுமே இருப்பதில்லை. இது ஒரு பயிற்சி, வேண்டும் வரை இரையைச் சேர்த்துக் கொண்டு  ஏதோ ஒரு குகைக்குள் சென்று ஒதுங்கிக் கொண்டு விரும்பிய போது உண்டு, உறங்கி ஓடி ஆடி வாழும் ஒரு வாழ்க்கைக்கான ஒரு முன்னேற்பாடு, அதைப் பழகிக் கொள்ள செய்யும் ஒரு சிறு யுத்தி. ஆடி ஓடி பொருளீட்டி சடாரென்று நத்தை கூட்டுக்குள் தலையை இழுத்துக் கொள்வது போல உள் இழுத்துக் கொண்டு மோனத்தில் லயித்துக் கிடக்கும் ஒரு தந்திரம். இருக்கும் போது இல்லாமல் போக எடுக்கும் ஒரு பயிற்சி. யாருமில்லாத வார இறுதிகளில் வெறுமனே வழிந்தோடும் வாழ்க்கையை நாம் தரிசிக்க முடிகிறது, சுகந்தமான அதன் நறுமணத்தில்  வெறுமனே சுற்றித் திரிய  முடிகிறது.

அது இருள்தான் ஆனால்...வெளிச்சம் என்றால் அப்படி ஒரு வெளிச்சம். அது வெளிச்சம்தான் ஆனால் அவ்வளவு ஆழமான கருமை அது. எல்லா சப்தங்களும் ஒரு வெள்ளைக் காகிதத்தை ஊடுருவிச் செல்லும் ஒளியைப் போல நம்மை கடந்து செல்ல எந்த வித பதிவுகளுமின்றி இதே உலகத்திற்குள் வேறு மனிதராய் வாழ்ந்து  கொண்டிருக்கையில் மீண்டும் நீரினின் ஆழத்திலிருந்து மேலெழும்புவது போல சராசரியான வார நாட்களுக்குள் மீண்டும் வந்து தள்ளி விடுகிறது  காலம். ஏக்கத்தோடு  வேறு வழியில்லாமல் மீண்டும் காலில் சக்கரம் மாட்டிக் கொண்டு, நான் நான் என்று அலையும் அவஸ்தை, யாருமில்லை, எதுவுமில்லை என்று தெரிந்தே இன்னார் இன்னது என்று நடிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை என்றாவது ஒரு நாள் பாம்பு சட்டையை உரித்துப் போட்டுவிட்டுப் போவது போல போகத்தான் வேண்டும்....

அதுவரையில்...இப்படி ஏதாவது கிறுக்கிக் கொண்டே இருக்க வேண்டியதுதான் போலிருக்கிறது.....



ப்ரியங்களுடன்
தேவா சுப்பையா....













Wednesday, January 14, 2015

இப்படிக்கு... வாசகன்...!


வாசிக்கும் பழக்கம் இல்லாமல் போயிருந்தால் வாழ்க்கையை நான் புரிந்து கொண்ட அளவிற்கு எனக்கு வாழத் தெரிந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். பூந்தளிர், அம்புலிமாமா, கோகுலத்தில் தொற்றிக் கொண்ட பழக்கம் ராணி காமிக்ஸ், லயன் காமிக்ஸ் என்று அடித்துப் பிடித்து மேலேறி குமுதம், விகடன், குங்குமம், கல்கண்டு, கல்கி, இதயம் பேசுகிறது, சாவி, ராணி, தேவி என்று பயணித்து சரக்கென்று க்ரைம் நாவல், பாக்கெட் நாவல் என்று பயணித்து, விவேக் ரூபலாவிடமும், பரத் சுசியிடமும், நரேன் வைஜயந்தியிடமும் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. கதைகள் படிக்க ஆரம்பித்த போது பிடி சாமியின் திகில் கதைகளை வாசிப்பதென்பது ஒரு மிகப்பெரிய மிரட்டல் அனுபவமாயிருந்தது எனக்கு.

வாரமலரில் அப்போது ஒரு தொடர் வந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது என்று நான் குறிப்பிட்டுச் செல்வது 1987 அல்லது 1988 ஆயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். தினமலர் செய்தித்தாளை என் எதிர் வீட்டில்தான் வாங்குவார்கள். ஞாயிற்றுக் கிழமை அன்று மட்டும் அவர்கள் வீட்டில் என்னைப் போன்ற அரை டிரவுசர்கள் விடுமுறை நாளின் எல்லா அவரச(!!!!!) வேலைகளையும் தெருவிலேயே விட்டு விட்டு போய் வாரமலரைப் படிக்க க்யூவில் நிற்போம். ரா....ஜா...வை....ச்  சு.....ற்...........றி  பு....கை .........மூ..........ட்......ட......மா........ய்......ஏ.......தோ...... ஒ......ன்......று .......நி.............ன்........ற...........து......ராஜாவைச் சுற்றி ஏதோ ஒன்று புகை மூட்டமாய் நின்றது என்று எழுத்துக் கூட்டி வாசித்த பருவம் அது. வாரமலரை கையிலெடுக்கவே ஒரு மாதிரி நடுக்கமாய் இருக்கும். பிடி சாமியின் திகில் ஓட்டம் நிறைந்த கதையும் அதற்கு வரையப்படும் ஓவியமும் படு அமர்க்களமாயிருக்கும். கதை படித்தல் என்பதை பூரணமாய் உணர வைத்த காலம் அது. ஊடகப் பெருக்கமும், இது போன்ற சமூக இணைவு தளங்களும் இல்லாத காலத்தில் புத்தக வாசிப்புதான் நமக்கு எல்லாமே. அம்புலிமாமாவாகட்டும், பாலமித்ராவாகட்டும், ராணிமுத்து போன்ற வ்யது  வந்தவர்கள் வாசிக்கும் புத்தகமாகட்டும் அந்த காலத்தின் மனிதர்களை மிக விரிவாக ஒரு கற்பனை உலகத்தில் வாழ அது ஒரு உற்சாக வழி செய்து கொடுத்தது. 

பேருந்து பயணங்களில் எல்லாம் தவறாமல் நிறைய புத்தகங்களை வாங்கி வைத்துக் கொள்வேன் நான். ஒவ்வொரு பேருந்து நிலையத்திலும்  ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக பத்து நிமிடம் அல்லது இருபது நிமிடம் பேருந்து நிற்கும் போது அங்கிருக்கும் தேநீர் கடையில் சூடாக டபுள் ஸ்ட்ராங்காக தேநீரை வாங்கி உறிஞ்சி கொண்டே அங்கே தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் அத்தனை வார இதழ்களின் அட்டையையும் கண்களால் உறிஞ்சி ரசிக்கும் அனுபவம் என்னைப் போலவே உங்களில் பலருக்கும் வாய்த்திருக்கும். ஆனந்த விகடன், குமுதம் வாசிக்காமல் பதின்மத்தைக் கடந்து வந்த பிள்ளைகள் யாருமே நம் சமூகத்தில் இருக்க மாட்டார்கள். வார இதழ்களை வாசித்து ருசித்து அந்த ரசனையில் தான் நாவல்களை வாசிக்க நான் வந்தேன். ரமணி சந்திரன், லக்க்ஷுமி, சிவசங்கரி இன்ன பிற குடும்ப நாவல்கள் எழுதும் எழுத்தாளர்களை எல்லாம் நான் வாசித்ததே கிடையாது. ஓகோ அப்படி என்றால் மற்ற இலக்கியவாதிகள் எழுதிய ஆகச் சிறந்த புதினங்களை எல்லாம் வாசித்தாயிற்றோ..? என்றுதானே கேட்கிறீர்கள் அதுவும் இல்லை.

இந்த உலகம் ஆயிரம் பேரை அடையாளம் காட்டும். ஆகச்சிறந்த படைப்பு இதுதானென்று ஆங்காங்கே அறிவு ஜீவிகள் இந்த பூமியின் எல்லா மூலைகளிலும் நின்று கொண்டு பேசிக் கொண்டுதானிருப்பார்கள் ஆனால் எந்த ஒரு புத்தகத்தையும் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அடுத்த அடுத்த வரிகளில் நான் எதிர்ப்பார்த்து வாசிக்க நினைக்கும் விசயங்கள் இல்லையோ அவ்வளவுதான் அது சாகித்ய அகாடமி வாங்கிய புத்தகமாய்  இருந்தாலும் சரி அல்லது நோபல் பரிசு பெற்ற புத்தகமாய் இருந்தாலும் சரி  மூடி வைத்து விடுவேன். எல்லோரும் எல்லா வகையான எழுத்துக்களையும் ரசித்து விட முடியாது. எது எல்லாம் எனக்கு வேண்டுமென்று நினைக்கிறேனோ அதை எல்லாம்தான் நான் புற உலகில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். திரைப்படமாகட்டும், பாடலாகட்டும், மனிதர்களாகட்டும் அல்லது இடங்கள் ஆகட்டும் எதுவாயிருந்தாலும் அது  நமக்குள் இருக்கும் அந்த வெளிச்சத்தை வெளியில் காட்ட வேண்டும்.


அடிப்படையில் அமானுஷ்யங்கள் மீது விருப்பங்கள் கொண்டவன் நான். எனக்கு இந்த வாழ்க்கை ஏன் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது? புற்றீசல் போல பிறந்து மரித்துப் போகவேண்டிய காரணம்தான் என்ன? பழங்காலத்து மனிதர்கள் வாழ்ந்து அப்படியே விட்டுப் போன பாழடைந்த வீடுகள், அரண்மனைகள்,  கோயில்கள் அந்த இடங்களில் இருக்கும் அந்த பழைய வாசனை, சுடுகாடு, ஆர்ப்பரிக்கும் கடலின் அடி ஆழத்தில் சிக்கினால் நான் என்ன ஆவேன்? தீச்சுவாலைக்குள் சிக்கிக் கொண்டால் எனக்கு என்ன தோன்றும்..? இறந்து போகும் மனிதர்களின் கடைசி எண்ணம் என்னவாயிருக்கும்? காதல் என்ற ஒன்று ஏன் மனிதர்களை இந்தப் பாடு படுத்துகிறது? ஒரே சீராய் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் காமம் என்பது ஒரெ மாதிரியான இயக்கமாய் அமைந்து அதன் உச்ச நிகழ்வில் ஏன் அவ்வளவு வசீகரம் இருக்க வேண்டும்? உடல் அதிர அந்த அனுபவத்தைப் பெற்று பெற்று அல்லது பெறவேண்டி தொடர்ந்து எல்லா ஜீவராசிகளும் காமத்தில் மூழ்கி திளைக்க வேண்டும் என்று காமத்தின் உச்சமாய் ஆர்கசத்தை வைத்த அவ்வளவு பெரிய அப்பாட்டக்கர் யார்? மிட்டாய் கொடுத்து மாத்திரை விழுங்க வைக்கும் நமது லெளகீக அறிவின் தடிமன் ஆதியின் குணத்திலிருந்து வந்ததாய்தானே இருக்க முடியும்...?

ஏன் ஆதிக்க உணர்வினையும், நான் நான் என்ற  வாழ்க்கையையும், ஆசைகளையும் மனிதன் கொண்டிருக்கிறான்? சர்வ நிச்சயமாய் இவன் வணங்கும் கடவுளர்கள் யாருமே கிடையாது அல்லது இவன் எதிர்ப்பார்ப்பது போலவே கிடையாது என்று ஆழ்மனதிற்கு தெரிந்தும் வெளியே பகட்டாய் எனது மதம், எனது கடவுள் என்று கொடிபிடிக்கிறானே அது ஏன்...? உலகில் எல்லா நாடுகளும் கடவுள் வழிபாடு செய்து கொண்டுதானிருக்கின்றன. எப்போது  மனித மூளையில் உருவானார் இந்த கடவுள்? வாழ வந்தவன் வாழ்ந்து செல்ல வேண்டியதுதானே? இடையில் எதற்கு கடவுள்...>? கடவுள் தான் நேரில் வந்து எல்லாம் செய்யச் சொன்னார் என்றால்....

நான் பிறந்து 38 வருடங்களாகிறது இதுவரையில் கடவுள் வரவே இல்லை. எனக்கு முன்பு ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு கடவுளைக் கண்டவர்களால் இவர்தான் கடவுள் என்று பொதுவில் காட்ட முடியவில்லை...? பொதுவில் வரப்பயப்படும் கடவுள் என்ன கடவுள்...? ஏன் மனிதர்களை கூட்டம் கூட்டமாக சேர்த்து போதனை என்ற பெயரில் இம்சித்து கடவுளுக்கு ஏஜெண்டாக இவ்வளவு மனிதர்கள்..?

இவ்வளவு கேள்விகளைச் சுமந்து கொண்டு என்னால் எல்லா புத்தகங்களையும் படிக்க முடியவில்லை. தமிழில் வந்தது என்று சொல்லி பரிந்துரை செய்யப்பட்ட அதி அற்புத சூப்பர் டூப்பர் நாவல்கள் எல்லாம் எனக்கு போரடிக்க அப்படியே போட்டு விட்டு தூங்கியிருக்கிறேன். எனக்கு தேவை கதை கிடையாது. எனக்கு தேவை அதிரடியான திருப்பங்கள் நிறைந்த ஒரு புதினம் அல்ல. வாய்க்குள்ளும் மூளைக்குள்ளும் நுழையாத பெயர்களை உலக நாவல்களிலும், திரைப்படங்களிலுமிருந்து பிய்த்தெடுத்து எழுதும் பின்நவீன எழுத்துக்களிலும் எனக்கு ஒரு நாளும் ஈர்ப்பு வந்ததே இல்லை.


எனக்குள் இருக்கும் அமானுஷ்யங்களின் முடிச்சுக்களை அவிழ்க்க எந்த எழுத்தால் முடிகிறதோ அந்த எழுத்து சராமரியாய் என்னை குத்திக் கிழித்து மயக்கமடைய வைக்கிறது. வாசகனுக்குப் புரியாத எழுத்தினை எழுதி நீ மேலேறி வந்து படித்து விளங்கிக் கொள் என்ற எந்த மேதாவித்தனத்தையும் என்னால் நான் எழுதும் எழுத்தில் காட்ட முடியவே முடியாது. ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு மாதிரி சாவி தேவைப்படும். மாற்று சாவி போட்டு திறந்தால் ஒரு பூட்டும் திறக்காது. எது தேவையோ அதைத் தேடியே ஒரு வாசகனாய் நான் பயணித்தேன். எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர் என்பது இன்று பாலகுமாரனைத் தாண்டி யார் யாராகவே போய்விட்டார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.

ஒரு மழை நாளில் கம்பளி போர்த்திக் கொண்டு மனதுக்குப் பிடித்த புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டே உப்பு போட்டு வேக வைத்த நிலக்கடலையை கொறித்திருக்கிறீர்களா நீங்கள்..? ஆம் என்றால் அது எவ்வளவு ரசனையான விசயம் என்பதை மீண்டுமொரு முறை எண்ணிப்பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். ரசனை என்பது சூழல் தானே...? இதுதான் புத்தகம் இதைத்தான் நீங்கள் படிக்க வேண்டும் என்று ஆகச்சிறந்த புத்தகங்களைப் பட்டியலிடும் அண்ணாச்சிகளை எல்லாம் நான் அலட்சியமாய்த்தான் பார்ப்பேன். ஏனென்றால் உங்களுக்கும் எனக்கும் படு கேவலமாய் தெரிவது அவர்களுக்கு ஆகச்சிறந்ததாய் தெரியலாம். நமக்கு அட்டகாசமானதாய் தெரிந்தது அவர்களுக்கு படுகேவலமாய் தெரியலாம். யாருக்கு என்ன கவலை..அவரவர்களின் பாதையில் அவரவர்கள் பயணித்தல்தான் நல்லது.

அனேகமாய் என் புத்தகத்தை எடுத்து வாசிக்கப் போகிற அத்தனை பேருமே  என்னைப் போலவே தேடலில் இருப்பவர்களாகத்தான் இருக்கவேண்டும். எப்போது புத்தகம் வெளிவரும் என்பதை கூடிய விரைவில் அறிவிக்கிறேன் என்ற செய்தியை இந்தக் கட்டுரையைக்கு நடுவில் செய்யும் சிறு விளம்பரமாக நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்(!!!!). புத்தகக் கண்காட்சி நடந்து கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில் இதைப்படி அதைப்படி இதை வாங்கினேன் அதை வாங்கினேன் என்று இலக்கிய அரட்டைகள் ஆங்காங்கே ஜோராக நடந்து கொண்டிருக்க இன்னொரு புறம் மாதொருபாகன் என்னும் ஒரு படைப்பை முடக்கியதோடு பெருமாள் முருகன் என்னும் படைப்பாளியை அவமானப்படுத்தியுமிருக்கிறது நமது சமூகம். படைப்பவன் தனது கட்டட்டற்ற பெருஞ் சுதந்திர வெளியிலிருந்து தானறிந்த வரலாற்றினை தனக்குள் இருக்கும் வலியினை சிறு புனைதலோடு இந்த சமூகத்தின் முன்பு படைத்தளிக்கிறான். அவனை நிர்ப்பந்தப்படுத்தி ஒரு அரசியலுக்குள் சிக்க வைத்து எதை எதையோ நிறுவ விரும்புபவர்களுக்கு தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்ற தன்முனைப்பைத் தவிர வேறொன்றுமே இருப்பது கிடையாது.

இந்து என்று ஒரு மதம் எப்போது உருவானது? தமிழகத்தில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் இந்துக்களாய் எப்போது மாறினார்கள்? தமிழர்களின் கடவுள் வழிபாட்டு முறை தொன்மையில் எப்படி இருந்தது...? அவன் ஏதேனும் மதத்திற்குள் மதம் பிடித்து அலைந்து கொண்டிருந்தானா? இப்படியான கேள்விகளை எல்லாம் மதவாதிகளிடம் முன் வைத்தால் அவர்கள் புராணங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து நம் முன் பகடை உருட்டுவார்கள். உண்மையில் சொல்லப்போனால் இந்து என்னும் மதம் அல்லது வழிமுறை சகலவிதமான சுதந்திரங்களையும் கொண்டது. கடவுள் மறுப்பாளர்களையும், பொய்யர்களையும், திருடர்களையும், பெண் பித்தர்களையும், அதி சிறந்த ஞானிகளையும் மனித நேயம் கொண்ட மனிதர்களையும், ரிஷிகளையும், முனிவர்களையும், சித்தர்களையும் கொண்ட ஒரு திறந்த பெருவெளி அது.  இன்னும் குறிப்பாக சொல்லப்போனால் இந்து மதம் அல்லது சனாதான தருமம் என்பது இந்த பிரபஞ்சத்தினை குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு குறியீடு....

இதில் இல்லாதது எதுவுமில்லை...? இருப்பதெல்லாம் அதுவே...!பார்க்க முடியாத பல விசங்களை பிரபஞ்சம் கொண்டிராமல் நல்லதை மட்டுமெ கொண்டிருக்க முடியுமா என்ன...? இதைத்தானே சிவபுராணம் " உள்ளானே...இல்லானே..."  என்று கூறுகிறது. அடிப்படை தெளிவு விசாலமானதாய் இருந்திருந்தால் மாதொருபாகன் போன்ற படைப்புகள் எரிக்கப்பட்டிருக்காது. புத்தகங்களைப் பற்றியும் வாசித்தலைப் பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் பெருமாள் முருகனைப் பற்றியும் பேசவேண்டியதாயிற்று....!

ஒரே  விசயத்தை சொல்லி விட்டு இந்த கட்டுரையை முடித்துக் கொள்கிறேன். அதாவது புத்தகங்களைப் புதிதாய் வாங்குவதற்கு முன்பு இதுவரை வாங்கிய புத்தகங்களை வாசித்துவிட்டோமா என்ற ஒரு சிறு சுயபரிசோதனையைச் செய்து கொள்ளுங்கள் நண்பர்களே....

பர்ஸின் கனமாவது குறையாமலிருக்கும்....!




ப்ரியங்களுடன்....
தேவா சுப்பையா