Pages

Friday, September 28, 2012

சிதம்பர ரகசியம் - 2


























சிவன் என்ற உடனேயே சிறுவயதிலிருந்து அறிமுகம் செய்யப்பட்ட ஜடாமுடியும், தலையில் கங்கையும், நெற்றிக்கண்ணும், கருணையைச் சுரக்கும் விழிகளும், விடத்தை கண்டத்தில் கொண்டு, கழுத்தில் பாம்போடு புலித்தோலை உடுத்திக் கொண்டு கையில் டமருகத்தோடு சாம்பல் பூசிய மேனியோடான ஒரு தோற்றமும் ஒருவித கிறக்கத்தைக் கொடுத்து விட.. யார் இந்த சிவன் ? ஏன் இப்படி இருக்கிறார் ? எல்லா கடவுளர்களும் தங்கத்தாலும், வைரத்தாலும் அலங்கரித்துக் கொண்டு பகட்டாய் இருக்கும் போது என் சிவன் மட்டும் ஏன் சுடுகாட்டில் இருக்க வேண்டும்..? ஞானத்தின் கடவுளாய் ஏன் சிவனைச் சித்தரிக்கிறார்கள்...? என்றெல்லாம் யோசித்து இருக்கிறேன்.

இப்படியாய் யோசித்ததே சிவனை என் முன்னால் ஒரு சூப்பர் பவராய் எனக்குள் நிறுவி விட... ஆக்கவும், அழிக்கவும் தெரிந்த எல்லாம் வல்ல சக்தியாய்ப் பார்த்து, பணிந்து சிவன் யார் என்ற கேள்விக்கு விடையைத் தேடினேன். எப்போதும் என் தேடலுக்கான பதில் மனதை மட்டும் நிறைவு செய்து விடக்கூடாது.... அது எப்போதும் என் அறிவினையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். என் எதிரே கடவுளே வந்தாலும்... படக்கென்று காலில் விழுந்து சரணாகதி ஆகிவிடமாட்டேன்.....யார் என்ன? எப்படி என்று விசாரித்து என் அறிவுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் புரிதலை உண்டு பண்ணாவிட்டால் அவரை மறுதலித்து விட்டு வேறு திசை நோக்கி நான் அமர்ந்து விடவும் கூடும்...!

காரணம் என்னவென்றால் எனக்குள் புரிதலை உண்டு பண்ண முடியாத கடவுள் என்ன கடவுள்? என்ற கோபமென்று கூடக் கொள்ளுங்கள். இப்படித்தான் சிவனை நான் அறிய எனக்கு கொடுக்கப்பட்ட பதில் மற்ற கடவுள்களுக்காய் சொல்லப்படும் கதைகளிலிருந்து வேறுபட்டு அறிவுக்கும், புத்திக்கும், மனதுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் புத்துணர்ச்சியைக் கொடுக்க...நெக்குருகிப் போய் கடும் சிவபக்தனாகிப் போனேன்.

அறிவு, புத்தி, மனம், ஆன்மா என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு நான் வெறுமனே கடந்து போகமுடியவில்லை. அறிவு என்பது உலகத்தில் புலன்களின் நுகர்ச்சியால் அறிந்து, தெளிந்து உணர்ந்து கொள்வது, புத்தி என்பது அறிவின் அடித்தளம் அது எப்போதும் இருக்கும் பிரபஞ்ச இருப்பு நிலை, மனம் என்பது புலன்கள் சேகரித்த அனுபவத்தை அறிவின் நிலையிலிருந்து விவரித்துப் பார்த்து கற்பனைகள் செய்து கொள்வது, ஆன்மா என்பது மேலே சொன்ன எல்லா அனுபவங்களையும் உள்ளுக்குள் சாரமாய் தேக்கிக்கொண்டு சக்தி ரூபமாய் உள்ளுக்குள் நிறைந்து கிடப்பது.

புறத்திலிருக்கும் சக்தி ரூபத்திலிருக்கும் அதிர்வுகளுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. புறத்தில் இருக்கும் அதிர்வுகள் அதன் மூல நிலையில் சம்பூரணமாய் இருக்கின்றன. ஆனால் நம் உடலுக்குள் இருக்கும் ஆன்மா என்னும் சக்தி பல உடல்களின் வழியே பயணப்பட்டு அனுபவங்களை சாரமாய்க் கொண்ட வேறு நிலையில் இருக்கிறது. வெளியே இருக்கும் ஆன்மா தண்ணீர் என்றால், உடலுக்குள் இருக்கும் ஆன்மா பனிக்கட்டி போன்றது. இரண்டும் ஒன்றே...ஆனால் வேறு வேறு நிலை.

யார் சிவன்...?

மனிதராய் உருக்கொண்ட.... பிரபஞ்சம்  காலச் சுழற்சியில் உடலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டு திணறிக் கொண்டிருந்த ஆதிகாலம் அது. பசிக்கையில் அது பசி என்று அறியாமல் கதறியழுது ஏதோ ஒன்றை கடித்து தின்று அதனால் திருப்தியுற்று, அப்படி திருப்தியுறவே மீண்டும், மீண்டும் ஏதேனும் ஒன்றை மிருகமாய் மனிதன் புசிக்கத் தொடங்கியிருந்த கற்காலத்திற்கும் முற்காலம் அது...! உணர்வுகளுக்கு வடிகாலாய் என்ன என்ன செய்ய முடியுமோ அதையெல்லாம் மனிதன் செய்து செய்து அவற்றை அனுபவமாக்கிக் கொண்ட காலம் அது. தன்னால் முடியாததை எல்லாம் கண்டு மிரண்டு ஓடி அழுது புரண்டு அதைக் கண்டு பயந்து அந்த பயம் வழிபாடாய் மாறிக் கொண்டிருந்த சூழல் அது. மனிதர்கள் உண்ணவும், உயிர் வளர்க்கவும் வேட்டையாடத் தொடங்கி, தன் நிலம், தன் இனம் என்று ஒதுங்க ஆரம்பிக்கும் முன்னரே.....ஏன் இதுவெல்லாம் நிகழ்கிறது....? 

என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன் நான்...? ஏன் எனக்குப் பசிக்கிறது? ஏன் எனக்குப் பயம் வருகிறது? காற்றை ஏன் நான் சுவாசிக்கவேண்டும்? வானிலிருந்து பெரும் மழை பெய்யவும், பெரும் புயல் உண்டாகி பூமியை சூறையாடவும், பெருவெள்ளம் நகர்ந்து எல்லாவற்றையும் அழித்துப் போடவும், கடும் நெருப்பு எல்லாவற்றையும் கருக்கிப் போடவும் யார் பணித்தது?  கடல்களையும் நிலத்தையும் யார் உண்டாக்கியது? இதை எல்லாம் நான் ஏன் யோசிக்கிறேன்..? என்னை எது யோசிக்கவைக்கிறது....?

என்றெல்லாம் யோசித்த ஆதி யோகி அவன்....! 

இந்த பூமி எங்கும் இன்று பரவிக்கிடக்கும் ஞானத்தினை அதிர்வுகளாய் எங்கும் விதைத்து வைத்த ஆதி குரு அவன். அவன் உணர்ந்த அத்தனையும்தான் இன்று பல சமூகத்து மக்களின் வேதங்களாய் ஆகி இருக்கிறது. அவன் புத்தி, புலன்களை அடக்கி பிரபஞ்ச ரகசியங்களை உணர ஆதி நிலையோடு சங்கமித்து அவன்  அந்த மூல உண்மையான சிவத்தோடு சிவமாய் இருந்ததால் அவன் சிவத்தை உணர்ந்த பெருமான் ஆனான். அவன் வாய் திறந்து போதனைகள் எதுவும் செய்யவில்லை என்றாலும் இன்று அவனின் ஞான ரகசியத்தை ஏந்திக் கொள்ளாத வேதங்கள் இல்லை. மதங்கள் என்ற பெயரில் மனிதர்கள் இன்று பிரிந்து  பிரிந்து தங்களை ஏற்றிக் கொள்வதாக எண்ணி பேசிக் கொண்டிருப்பது எல்லாம் அவனின் பிரக்ஞையிலிருந்து வெளிப்பட்ட அதிர்வுகளில் இருந்து வெடித்துச் சிதறியதுதான்.

அவன் யோகியாய் தன்னை உணர்ந்து தானிருக்கும் சூழல் உணர்ந்து சாந்த சொரூபியாய் இருந்த போதுதான் அவன் யார் என்ன என்று விசாரித்து அவனிடம் ஏதோ இருக்கிறது என்று கற்றுக் கொடுங்கள் என்று வந்த தேடல் நிறைந்த ஏழு மனிதர்கள் அவனைத் தேடி வந்தார்கள். சற்றேறக்குறைய 84 வருடங்கள் ஆதியோகியான சிவன் ஒரு புறம் திரும்பி இருக்க, இந்த ஏழு பேரும் அவரின் பின் பக்கம் மெளனமாய் அமர்ந்த படி என்றேனும் ஒரு நாள் எங்களை நோக்கி நீ திரும்ப மாட்டாயா அய்யனே...., நீ உணர்ந்த உண்மையை உறைக்க மாட்டாயா  என்று உருகிப் போய் அமர்ந்திருக்கையில்....

சட்டென்று ஒரு நாள் தெற்கு  பக்கம் அமர்ந்திருந்த அவர்களை நோக்கி திரும்பி அமர்ந்து கொண்டான் அந்த ஆதியோகி.  அவர்கள் எதுவும் கேட்கவுமில்லை...சிவன் என்ன வேண்டுமென்று  கேட்கவும் இல்லை. தேவை என்னவென்று கேட்டுதான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமெனில் அவன் என்ன யோகி? சொல்லித்தான் தெரியப்படுத்தவேண்டும் எனில் அவன் எப்படி பரிபூரணன் ஆவான்..? அங்கே கேள்வியும் பதிலும் இல்லாமல்... உபதேசம் நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த பரப்பிரம்மத்தை உணர்ந்த பெருமானான சிவன்....குருவாய் வீற்றிருக்க..... மெளனத்தில் அங்கே பாடம் நடந்து கொண்டிருந்தது....

இருந்ததனை இருந்தது போல இருந்து காட்டி...தேடலோடு வந்தவர்களின் கேள்விகளை எல்லாம் பொடிப்பொடியாக்கிப் போட்டான் அந்த ஆதி சிவன். தேவாதி தேவன் அவன். அவன் மனிதனாய் பிறந்த  அத்தனை பேரும் கடவுள்தானென்றான். கடவுளாய் உணர்கையில் உபதேசிக்க ஒன்றுமில்லை என்று  நீங்கள் உணரவேண்டும். கடவுளின் பகுதி நான் என்பது உண்மையானால் முழுமையானவனாய் நான் மாற பேச்சு அறுக்கவேண்டும். பேச்சு நின்றால், தன்னைப் பற்றிய சுய பகிர்தல் நிற்கும். சுயபகிர்தல் நிற்க, தன் முனைப்பு உடைபடும். தன் முனைப்பு நின்று போக விசயங்கள் தெளிவாய் உணரப்படும். கற்பனைக் கலக்காத அனுபவங்கள்  எது உண்மை என்று எடுத்துச் சொல்லும். உண்மையை உணர்ந்தவன்... மனமற்றுப் போவான். மனமற்றுப் போனால் ஆசைகள் இல்லை. ஆசைகள் இல்லை என்றவுடன் தேவைகள் எதுவென்று தெளிவாய்ப் புரியும். தேவைகளை முடித்த பின்.....தேவைகளற்ற பரப்பிரம்மம் ஆவோம்.

இதுதான் ஆதி சிவனின் சூத்திரம். உள்ளது அழியாது, இல்லாதது தோன்றாது ஆனால் சுட்டி உணரப்படும் யாவும் அழியும் என்றான். சுட்டி உணரப்படாதது கடவுள். அது எப்போதும் அழியாது. கடவுளை அறிய உன் உள் கிடக்கும் ஆன்மாவை அறி. சிவன் என்ற உடலில் இருந்து பிரம்மம் பேசாமல் பேசி ஞானத்தை உலகிற்கே கொடுத்துச் சென்றது. உருவமில்லா அந்த பெருஞ்சக்தியினை உடலுக்குள் இருந்து உணர்ந்தவனின் உருவம்தான் நாம் வணங்கும் காலங்கள் கடந்தும் எல்லோரிடமும் பயணித்துக் கிடக்கும் அந்த சிவபெருமான் படம். 

சரியான சிவவழிபாடு ஒரு கட்டத்தில் படத்தையும், கற்சிலைகளையும் வழிபடுவதை விட்டு வெளியே வருகிறது. உருவமாய் இருக்கும் அருவமாம் சிவலிங்க வழிபாட்டை நோக்கி அது நகர்கிறது. பிறகு அதுவும் இல்லையென்று சிதம்பர ரகசியமாய் வெட்டவெளியைச் சுட்டிக் காட்டி உருவமில்லா பெரும் இயக்கம்தான் உன் சிவனென்று சுட்டிக் காட்டவும் செய்கிறது.

இப்படியான அறிவுக்கு எட்டும் விளக்கங்கள் என்னுள் சிவனை முதலில் ஸ்தூலமாக்கி இப்போது சூட்சுமமாய் நிறைத்து வைத்திருக்கிறது.

உருவம் இல்லாத கடவுளை உருவமற்றவர் என்று ஆரம்பத்திலேயே சொல்ல வேண்டியதுதானே.. ஏன் அதை ஒரு உச்சநிலையாகச் சொல்கிறீர்கள்....? இன்னமும் கற்சிலைகளை வழிபடுபவர்களையும் நீங்கள் ஏன் ஆதரிக்கிறீர்கள்....?

என்பதுதானே உங்களின் கேள்வி இப்போது...?  

(தொடர்ந்து பேசுவோம்....)


தேவா. S

Monday, September 24, 2012

வானமகள், நாணுகிறாள்....!



அமீரகத்தின் கோடைக்காலம் கொஞ்சம் பலவீனப்பட ஆரம்பித்திருக்கிறது. கனத்து அடர்ந்து வீசிய கந்தகக் காற்று கொஞ்சம் தடிமன் குறைந்து மெலிதாய் சிலிர்த்து சிரிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. கோடையை கொடையாய்க் கொடுத்த காலம் கடும் குளிருக்கு முந்தைய வசந்தகாலத்தில் இன்னும் ஒரிரு வாரங்களில் அடி எடுத்து வைத்து விடும். துபாய் முழுவதும் சாலையோரங்களில் கோடையிலும் பசுமையாய்ச் சிரித்த பசும் புற்களைத் தாலாட்ட தென்றல் தாய் வந்துவிடுவாள். இனி என்ன... குதூகலம்தான் கொண்டாட்டம்தான்...

விதவிதமான பூக்களை சொரிந்த படியே சாலையோரத்துச் செடிகள் தலையசைத்துச் சிரிக்கப் போகின்றன. சோகமாய் கடற்பரப்பில் பறந்து கொண்டிருந்த சீகல் பறவைகள் கூட்டத்தோடு கூட்டணி சேர, கடற்கடந்து இன்னமும் பறவைகள் கூட்டம் வந்து சேரும்... புறாக்கள் எல்லாம் பேசிச் சிரித்தபடி சாலைகளைக் கடந்து சென்று புல்வெளியில் படுத்துறங்கும்....

கோடையினைக் கடந்து அமீரகம் குளிர் காலத்துக்குள் நுழையும் அழகே தனிதான்...!  நாட்கள் செல்ல செல்ல சாலைகளை அடைத்து நிற்கும் பனிக்கூட்டமும், அதை விரட்ட வாகனங்கள் காலை எட்டு மணிக்கும் விளக்கிட்டு செல்லும் வேகமும், மழையை இப்போதோ எப்போதோ பெய்து விடுவேன் என்று  மிரட்டும் மேகக்கூட்டமும், மாலையில் நடக்க இறங்கும் மனிதர் கூட்டமும், வார இறுதியில் நிரம்பி வழியும் பூங்காக்களும், குளிர்கால விழாக்களும், வியாபாரத் திருவிழாக்களும், வெளிநாட்டவர்கள் வருகையுமெனத் திணறிப்போகும்... இந்த துபாயிலா.. அப்படி வெயில் அடித்தது, அப்படி வியர்த்தது என்ற யோசனையோடு ஜெர்கினுக்குள் நுழைந்து கொண்டு குளிர்காலம் முதலாய் இயக்கப்படாத வீட்டின் ஏசியை வேடிக்கை பார்த்து அதிசயித்துப் போவதும் உண்டு...!

காதுவரை கம்பளிப் போர்த்திக் கொண்டு குளிரினை சுகமாய் அனுபவித்தபடி உறங்குகையில் அதிகாலை அலாரம் அடித்து அடித்து தோற்றுப் போய் கடைசியில் வைக்கும் ஒப்பாரியில் மெல்ல சோம்பல் முறித்து எழுந்து செல்லமாய் தலையில் ஒரு தட்டு தட்டி நிறுத்தி விட்டு.. கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே பனி வழியும் அமீரகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பது சுகம் என்றால்.... மெல்ல எழுந்து ஹீட்டரைத் தட்டி விட்டு தண்ணீர் சூடாகும் வரை மீண்டுமொரு குட்டித்தூக்கம் போட்டு பின் எழுந்து போய் நடுக்கும் குளிரில் வெது வெதுப்பான நீரில் குளிப்பது இன்னும் சுகம்...!

திட்டமிடாத ஒரு வார இறுதியில் இரவு உணவுக்காய் ஒரு பாலைவன ஒரத்தில் நண்பனின் குடும்பத்தோடு சென்று விட்டு குளிர் தாங்க முடியாமல் மண்ணில் கிடந்த கட்டைகளையும் அட்டைகளையும் எடுத்து பக்கத்தில் கேம்ப் பயர் போட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு அரபி நண்பரிடம் இரவல் வாங்கிய சில மரத்துண்டுகளையும், போட்டு திடீர் கேம்ப்ஃபயர் உருவாக்கி, நெருப்பு அணையாமலிருக்க பாலை மண்ணை உதைத்து உதைத்து தேடி தேடி கட்டைகளையும், காய்ந்த  செடிகளையும் போட்டு எரித்து எரித்து நடுநிசி வரை பெரும் நெருப்பின் கதகதப்போடு நிறைய கபாப் துண்டுகளோடு கழிந்த அந்த ராத்திரி மிகவும் வசீகரமானது.

திருமணத்துக்கு முன்பெல்லாம் வியாழக்கிழமை இரவுகளை  அலையடிக்கும் தேரா க்ரீக் பாறைகளின் மீது தனியே அமர்ந்து சுகித்திருக்கிறேன். விடிய விடிய ஆட்கள் நடமாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். கடற்கரை காற்று உடல் தொட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் கற்பாறைகளில் மோதும் அலைகளை ரசித்தபடி பருத்து விரிந்து கிடக்கும் கருவானில் கண்களைப் பதித்தபடி கண் சிமிட்டும் நட்சத்திரங்களோடு விடிய விடிய பேசிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்.

வெயிலும், குளிரும் இயற்கையின் இரு முனைகள் என்றாலும்....குளிர் எப்போதும் சாந்த சொரூபி... அது புத்தியையும் உடலையும் மென்மையாக்கி ஏகாந்த உணர்வுகளை எப்போதும் கிளறிவிட்டு ஒரு காதலியாய் எப்போதும் வேடிக்கைப் பார்க்கும். புத்திக்குள் ஏதேதோ உணர்வுகள் சில்மிஷம் செய்ய...சட்டென்று நமது ஊரின் மார்கழி மாதம் புத்திக்குள் ஏறி உட்கார்ந்து சம்மணமிட்டுக் கொள்ளும்.

தலைக்கு சால்வை கட்டிக் கொண்டு கோலமிடும் பெண்களுக்கு நடுவே அதிகாலை பத்தாம் வகுப்பு ட்யூசனுக்காய் முண்டாசுக் கட்டிக் கொண்டு சைக்கிள் மிதித்து நகர்கையில் என் அவளின் வீட்டு வாசலில் இல்லாத அவளை நினைத்துக் கொண்டே...

அவள் வீட்டு வாசலில் இருக்கும் பூசணிப்பூவைப் பார்த்தபடி சைக்கிள் பெடலை அழுத்தி மிதித்து குளிருக்குள் நகர்ந்த சொர்க்க நாட்களை சொக்கட்டான் போட்டு இழுத்து வந்து நினைவுபடுத்தும் அந்த சமகாலக் குளிர். வாழ்க்கை எப்போதும் அழகுதான் என்றாலும் அதைக் காதலோடு பிணைத்துக் கொள்கையில் இன்னும் அழகாகிப் போகிறது.அப்படித்தான் அழகான மார்கழி அவளின் நினைவுகளால் இன்னும் அழகாகிப் போகும். 

ஆழமாய் சுவாசித்து அலாதியான நினைவுகளுக்குள் விழுந்து விட்டு மீள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கையில் இந்தக் கட்டுரையை முடிக்கும் பிரயாசை ஆயாசமாக எட்டிப் பார்க்க்கிறது. உணர்வுகளை  அனுபவிக்க தொடங்கும் முன்பே அதை வார்த்தைப்படுத்தி விடவேண்டும் என்ற அவசரப்புத்தி வெட்கத்தோடு நாணிச் சிரிக்கவும் செய்கிறது. அனுபவித்ததைப் பகிர்தல் என்பது எதன் பொருட்டோ தேவையாகிப் போய்விடுகிறது...!

அலாதியான விசயங்களைப் பகிர்தலை விட வேறென்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது...? என்றும் தோன்றுகிறது.....

அமீரகம் மட்டுமல்ல.... என் தாய்த்தமிழகமும் அழகான மழை நாட்களுக்குள் நுழையப்போகிறது, அதன் பின் மார்கழிக் குளிர், பின் விழாக்கள் என்று குதூகலிக்கப்போகிறது. வரவிருக்கும் மழைக்காலத்தில் நிறைய மழை பெய்யட்டும்.....!!!!சேதங்கள் விளைவிக்காத சிறப்பான பருவமாய் லயிப்போடு  கடந்து போகட்டும்....

பிறகென்ன....

பனிக்காலம் ஆரம்பிக்கப் போகிறது
இரவுகளில் யாரும் வெளியே வரமாட்டார்கள்...
இனிதான்..
நான் நடுங்கிக் கொண்டாவது
வெளியே நடக்கவேண்டும்..!


தேவா. S

Friday, September 21, 2012

தேடல்...21.09.2012!



























முன்பு ஒரு காலத்தில் கடவுளைத் தேடி ஓடிக் கொண்டிருந்தேன். நேர்த்திக்கடன்களை வாங்கிக் கொண்டு அந்தக் கடவுள் வாழ்க்கையை சீரமைத்து விடுவார் என்று நம்பினேன். நான்கு வயதில் கோவில் உண்டியலில் காசு போடச் சொல்லி கொடுத்த போது, காசு நிறைய போட்டா சாமி நிறைய கொடுப்பார் என்று கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது. நாளடைவில் நூறு ரூபாய் போடுபவனுக்குத்தானே சாமி நிறைய கொடுப்பார் என்று கையிலிருந்த பத்து ரூபாயை மடக்கி பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டு வந்த நாட்களும் உண்டு.

சிதறு காய் உடைத்து தேங்காய் நேர்த்திக் கடனாய் கடவுளுக்கு கொடுக்கலாம் என்று சொல்லப்பட்ட போது இது கொஞ்சம் வேறு மாதிரி இருக்கிறதே என்று அடிக்கடி தேங்காய் நேர்ந்து கொண்டு பின் அது ஒரு தோப்பையே விலைக்கு வாங்கும் அளவு அதிகமாகிப் போக நேர்த்திக்கடன் செய்யாவிட்டால் கடவுள் தண்டிப்பாரோ என்ற பயத்தில் தேங்காய் உடைக்கும் நேர்த்திக்கடனிலிருந்து மெதுவாய் வெளியே வந்து விட்டென். பத்தாவது படித்த போது பொதுத் தேர்வு முடித்து விட்டு மதுக்கூர் காளியம்மன் கோவில் கர்ப்பகிரகத்துக்குப் பின்னால் எண்ணெய் பிசுக்கான பலிபீடத்திலிருந்து ஆட்காட்டி விரல் தொட்டு கருப்பு நிற மசியை எடுத்து  என் பரீட்சை நம்பரை எழுதி இருக்கிறேன். அப்படி எழுதும் போது நிறைய காதலர்களின் பெயரைப் பார்த்து கடவுள் காதலைச் சேர்த்தும் வைக்கிறார் எனும் போது ஊருக்குள் பெரியவர்கள் எதற்கு காதலிக்கக் கூடாது என்கிறார்கள் என்றும் யோசித்து இருக்கிறேன்....

வேண்டுதல் எல்லாம் கோவில், கோவிலாக நிறைய, நிறைய கொஞ்சம் பயம் வந்தது. அந்த பயம் பகுத்தறிவை உசுப்பி விட....கடவுளுக்குத் தெரியாதா நமது தேவை என்னவென்று நாமெல்லாம் கடவுளின் குழந்தைகள், படைத்தவனுக்குத் தெரியாதா என்ன கொடுப்பதென்று எண்ணி நேத்திக்கடன்களை குறைத்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். கற்பூரம் வாங்கிச் சென்று கொளுத்துவது மிகவும் வசதியாய் இருந்தது. கற்பூரத்தோடு கண்மூடி கடவுள் வழிபாடு செய்து விட்டு கோவில் சுற்றியதின் பரிணாம வளர்ச்சி கல்லூரி காலங்களில் சைட் அடிக்கச் செல்வதாய் மாறியது. சாமிக்கு சாமியும் ஆச்சு... சைட்டுக்கு சைட்டும் ஆச்சு.

பேராவூரணியிலிருந்து வந்து திருப்பத்தூரில் படித்த என் சீனியர் அண்ணன் ராவுத்தரப்பாதான் தினமும் கோவிலுக்கு போகவேண்டும் என்று அடம் பிடிப்பார். சாமி கும்பிடவும் சைட் அடிக்கவும்தான். கோவிலுக்குப் போய்ட்டு வரும் போது ஒரு நிம்மதி இருக்குல்லடா என்று அடிக்கடி அவர் சொல்வார். நிம்மதி சாமியிடம் இருந்ததா... சைட்டிடம் இருந்ததா என்று புரிந்து கொள்ள முடியாத அளவுக்கு உடலுக்குள் ஹார்மோன்கள்  திருவிழாவே நடத்திய காலங்கள் அவை.

கடவுளைத் தேடி மனிதர்கள் பயத்தின் காரணமாகத்தான் செல்கிறார்கள். பிரச்சினைகளை அங்கே கூறிவிட்டு எல்லாம் அவன் செயல் என்று திரும்பி வரும் போது பிரச்சினைகள் எல்லாம் மைக்ரோ லெவலில் போய்விடுவதாக ஏற்படும் கற்பிதத்தில் நிம்மதி விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது. இந்து மதத்தின் ஆரம்பம் சிலை வழிபாடு என்றால் உச்சம் அருவ வழிபாடு.  அருவ வழிபாட்டிலும் உச்சம் நாத்திகம் என்னும் நம்பிக்கையையும் கடந்த மெளனம். அறிவின் நிலைக்கேற்ப கற்றுக் கொடுத்துக் கூட்டிச்சென்று......... நத்திங் இஸ் எவரித்திங் என்று உணரவைக்க...என் கடவுள், என் சாமி, என் மதம், எங்கள் வேதம் என்ற எல்லா மட்டுப்பட்ட நிலைகளும் அழிந்து போய்விடுகின்றன. சகல மதத்தினரையும் மதம் என்ற நிலைகடந்து மனிதன் என்று நேசிக்க  சட்டென்று ஒரு பக்குவம் வந்து விடுகிறது.

கோவில்கள் எல்லாம் இதை உணரத்தான் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும். எல்லோரும் கோவிலுக்குள் கர்ப்பகிரகம் நோக்கிச் சென்று கை கூப்பி வணங்கி கோரிக்கைகள் வைப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். நான் கர்ப்பகிரகத்தில் இருக்கும் கடவுள் என்று சொல்லப்பட்டவரை பார்த்துக் கொண்டே, கடவுளிடம் பேரம் பேசும் புத்திசாலி மனிதர்களையும் ஒரு சேர பார்த்திருக்கிறேன். இவன் கேட்பான், அவர் கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் அங்கே நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு. கருவறைக்குள் மந்திரம் என்று பெரியவர்கள் கம்போஸ் செய்து கொடுத்த நல்ல அதிர்வுகள் திம்..திம்... என்று பரவிக் கிடக்கும். கர்ப்பகிரகத்துக்கு மேலே இருக்கும் ஐம்பொன் கலசம் பூமி என்னும் பெரும் பந்தினைச் சுற்றி போர்த்தப்பட்டிருக்கும் பேரமைதிக் கதிர்களை உள் இழுத்து அங்கே குறுகிய வடிவில் திட்டமிட்டு கட்டப்பட்டிருக்கும் அந்த கருவறைக்கு கொடுத்து அங்கிருந்து அது எல்லா மனிதர்களுக்கும் அவர்களின் சுவாசம் வெளியே அவர்கள் அறியாமலேயே உட்செல்லும்.

பேரமைதிக் கதிர்கள் என்னும் அதிர்வுகள் மனிதனின் உள் சென்று அவன் மனம் என்னும் ஒரு விசயத்தை  உடைத்துப் போட்டுவிடும். மனம் இல்லாமல் இவனுக்கு எண்ணம் எழாது. எண்ணம் எழாமல் இருக்கும் போது அடுத்தவனை பற்றிய அல்லது புறம் பற்றிய நினைவுகள் அறுபட்டுப் போகும். சட்டென்று தன்னை யாரென்று பார்க்கும் ஒரு நிலையை அங்குள்ள சூழல் அவனுக்குள் திணிக்க... 

பக்குவமுள்ளவன் அதை பரிபூரணமாய் உள்வாங்கிக் கொண்டு நிம்மதியின் நுனியினைப் பற்றிக் கொண்டு விடுகிறான். பக்குவமில்லாத தன்முனைப்பு நிறைந்த மனிதர்கள் அந்த சூழல் என்ன என்று பிடிபடாமல் சுகானுபவத்தில் கதறி அழுகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் கோயிலுக்குப் போனால் நிம்மதி என்பதும் அதைக் கொடுத்தவர் அங்கே இருக்கும் கடவுள் என்பதும் மட்டும்தான். இதில் தெளிவுகள் இல்லாதவனை மதம் பிடித்துக் கொள்கிறது. அது பேயாய் ஆட்டுவிக்கிறது. என் மதம், என் கடவுள், என்றும் பேச வைக்கிறது.

முன்பெல்லாம் நான் கடவுளைத் தேடுகிறேன் என்று கூறிக் கொண்டிருந்தேன். இப்போது கடவுளைத் தேடினேன் அல்லது தேடுகிறேன் என்று கூற கூச்சமாய் இருக்கிறது. நான் கடவுள் தேடலை விட்டு விட்டேன். இப்போது மனிதர்களை தேடத் தொடங்கி இருக்கிறேன்.  ஆமாம்... மனமில்லாத கர்வம் இல்லாத, தன் முனைப்புகள் இலலாத செத்துப் போவோம் என்று தெரிந்தும் புஜம் தட்டி கொக்கரிக்காத, சிக்கலில்லாத மனிதர்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். எல்லாமாக இருக்கும் சூழல்களில் நீ வாழப் பழகவேண்டும் என்று அறிவுரை கூறுபவர்கள் எல்லா சூழல்களோடும் ஒத்து வாழ்வதாய் கூறிக் கொள்கிறார்கள். 

ஒத்து வாழவும் செய்கிறார்கள். பிடிக்காததை ஏற்றுக் கொள்வது போல நடித்து, பிடித்ததை மறுத்து விட்டது போல பாசாங்கு செய்து....ஒத்து வாழ்வது போல நடிக்கத்தான் செய்கிறார்கள். சகமனிதர்களை கேலி பேசும் மனிதர்களும் இங்கே இருக்கிறார்கள். அப்படி பேசுவதை சரி என்ற நிறுவவும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். கேலி பேசப்பட்டவனும் இதில் என்ன இருக்கிறது என்று ஏமாற்றிக் கொண்டு அவனும் வேகமாய் இந்தக் கூட்டத்தில் சேர்ந்து கொண்டு நடிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

முகத்துக்கு நேரே புன்னகை செய்து விட்டு மனதுக்குள் ரெளத்ரமான ஒரு பழிவாங்கும் உணர்வோடு, அல்லது ஏளன உணர்வோடு வாழ்வதைத்தான் ஒத்துப் போகுதல் என்று சொல்லி...,  விட்டுக் கொடுத்துக் கொள்வதாய் சொல்கிறான் அதிசூதுகள் நிறைந்த கபடமனிதன். இயற்கை எங்கேயும் விட்டுக் கொடுத்துப் போகாது. அது எப்போதும் இயல்பாய் இருப்பது. கபடம் அற்று நகர்வது. சகிப்புத்தன்மை என்பது மனிதனின் ஆறாவது அறிவு கண்டுபிடித்த நாடகம்.

வலிக்கும்போது திருப்பி அடிக்காத மனிதன் உணர்வற்றவன். சுயநலம் இல்லாமல் பொதுநலம் பேசும் ஒரு மனிதர் கூட இந்த பூமியில் இல்லை. மகாத்மாக்களின் பொது நலங்கள் கூட அவர்களின் சுயத்தை திருப்தி செய்துகொள்வதற்காகவே ஏற்படுகிறது. என்ன ஒன்று அவர்களின் சுய நலமும் பொது நலமும் நேர்கோட்டில் ஆச்சர்யமாய் ஒன்றாகவே இருந்து விடுகிறது.  அப்படியானவனை வரலாறு தத்து எடுத்துக் கொள்ளும். மனிதர்கள் அவர்களை வைத்து அரசியல் செய்வார்கள், பணம் சம்பாரிப்பார்கள். 

புரிதலோடு என் தேடல் கடவுளை  விட்டு இப்போது நகர்ந்திருக்கிறது. கடவுள் தேடப்படுவவர் அல்ல. அறியப்படவேண்டியவர். கடவுள் கட்டிடங்களுக்குள் மட்டும் இல்லை. அவர் என்னும் விகுதியை அழித்து அது என்று மாறிய இடத்தில் தடம் புரண்ட உணர்வுகள் எல்லாம் ஒரு பள்ளத்தாக்கிலிருந்து விழும் அருவியாய் அதளபாதாளத்தில் ஓ..என்று விழ.....கடவுள் என்னுள் பூர்த்தியாகிப் போனார்.


இப்போது கடவுளை விட்டு நான் மனிதர்களிடம் நகர்ந்திருக்கிறேன். இல்லாத கடவுளைத் தேடி அவர் இல்லாமல் இருப்பவர் என்றறிந்தது போல....இருக்கின்ற மனிதர்களைத் தேடி அவர்கள் இருக்கும் இல்லாதவர்கள் என்று உணரும்போது.....

நான் இல்லாமல் போயிருப்பேன்....!

சம்போ....!


தேவா. S



Tuesday, September 18, 2012

விநாயகனே...வினை தீர்ப்பவனே...!



காவிரி ஆறுன்னு சொன்னா எங்களுக்கு கல்யாணை ஓடை கால்வாய் தான். ஆத்துல தண்ணி வந்துருச்சுடோய்ய்ய்ய்ய்ய்னு..... கத்திக்கிட்டு துண்ட எடுத்து வீட்டுக்குத் தெரியாம இடுப்புல சுத்திக்கிட்டு மேல சட்டையப் போட்டு மறைச்சுக்கிட்டு பயலுகளோட ஓடிப்போயி எல்லோரும் தாவுற சந்தோத்தை இன்னொரு தடவ தாவித்தான் காட்ட முடியுமே தவிர எழுத்துல கொண்டு வர்றது கஷ்டம்...

பழைய மதுக்கூர்ல இருந்து மதுக்கூர்க்குள்ள தண்ணி உள்ள வந்துச்சுன்னா சுப்பையன் ஓட்டல்ல கொல்லப்புறமா ஆத்துக்குள்ள வீசி எறிஞ்ச எச்சி எலைய எல்லாம் துடைச்சு அள்ளிக்கிட்டு செத்த, குப்பை எல்லாம்  வாரி அடிச்சுக்கிட்டு போகும். தண்ணி வந்த ரெண்டு  நாளைக்கு குளிக்கப்புடாதுடா... ஆத்துலதான் தண்ணி இல்லையேன்னு சொல்லிட்டு உள்ளயே அசிங்கம் பண்ணி வச்சு இருப்பாய்ங்கன்னு பசங்க குசு குசுன்னு ஒருத்தன் காதுல மாத்தி ஒருத்தன் சொல்லி பள்ளிக் கூடத்துக்குள்ளயே ஆத்துல தண்ணி வந்த விசயத்தை ஒரு திருவிழா மாதிரி கொண்டாடிகிட்டு இருப்போம்.

ஆறுன்னு சொன்னா எங்க ஊருக்குள்ள வர்றது ஒரு சின்ன கால்வாய்தான்னு வச்சுக்கோங்களேன். ஊரச்சுத்தி அம்புட்டு குளம் இருக்கு, பெரிய ஏரி ஒண்ணு இருக்கு. தஞ்சாவூர் ஜில்லான்னா சொல்லவா வேணும்....மோட்டர் போட்டு இறைச்சாக் கூட அப்போ எல்லாம் கிட்டன்ஸ்ல தண்ணி இருக்கும்....அதனால தோப்புக்கு தோப்பு மோட்டர் பம்ப் வேற இருக்கும். இப்டி எவ்ளோதான் இருந்தாலும் ஓடுற ஆத்த பாக்கும் போதே அந்த தண்ணிக்கு உசுரு இருக்குன்ற மாதிரி தோணும்....

கால மட்டும் சரியா வச்சி நிக்கலேன்னா தண்ணி இழுத்துக் கொண்டு போயி கடல்ல விட்றும்டான்னு நல்லா நீச்ச தெரிஞ்ச பசங்க எல்லாம் பயமுறுத்த வேற செய்வாங்க. எங்க வீட்டப் பொறுத்த வரைக்கும் ஆத்துக்கு குளிக்க போகக்கூடாதுன்னு கண்டிசன் போட ரெண்டு காரணம்  இருக்கு. ஒண்ணு எனக்கு நீச்சல் தெரியாது, இரண்டாவது ஆத்துல பொணத்த வெட்டி மெதக்க விடுவாங்கன்னு ஒரு பயம் வேற.....

அடிதடி வெட்டுக் குத்துக்கு எல்லாம் சளைச்ச  மாவட்டம் இல்ல தஞ்சாவூர் மாவட்டம். ஆனாலும் எதைச் செஞ்சாலும் கமுக்கமா கருவம் வச்சு செஞ்சுப்புடுவாங்க.  அப்போ எல்லாம் ஆத்துல அடிக்கடி பொணம் வரும்னு சொல்லி நான் கேள்விப்  பட்டு இருக்கேன். அதாவது ஆளக் காலி பண்ணிட்டு தலைய மடக்கி வச்சு தலைவாணிய கட்டி ஆத்துல விட்டுருவாங்கன்னு சொல்வாங்க. தாவித்தாவி இழுத்துக்கிட்டு போற தண்ணியில குளிக்கிற சுகத்துல லேசா இந்த பயம் வேற உள்ளுக்குள்ள இருக்கத்தான் செய்யும்.

ஒரு கரையில ஆம்பளைங்களும் எதித்த கரையில பொம்பளைங்களும் சங்கோஜம் இல்லாம குளிக்கிறது எல்லாம் நம்மூர்ல சாதரணம்னு வச்சுக்கோங்களேன்...! அப்டியே தண்ணில பாஞ்சு விழும் போதே முதுக திருப்பி எதித்த கரையில துவட்டிக்கிட்டு இருக்க கூட்டாளி மேல தண்ணி அடிக்கிறது, அப்புறம் காலை சம்மணம் போட்டுக்கிட்டு மூக்கை பிடிச்சுக்கிட்டு தண்ணில முங்குறது, அப்டி நாம முங்குனதுக்கு அப்புறம் தண்ணி மேல ஜும்னு எந்திரிச்சு வரும்ன்றதுனால அதுக்குப் பேரு புள்ளையார் முக்குளின்னு சொல்லுவாங்க...

புள்ளையார்னு சொல்லும் போதே மனசு ச்ச்ச்ச்சும்மா ஜிவ்வுனு எங்கயோ பறக்குது. ஆமாங்க புள்ளையார் சதுத்தி வந்துருச்சுன்னா...புள்ளையார் சதுத்தி அன்னிக்கு மத்தியானம் பக்கத்து வீட்டு பாலு அண்ணா கூட சைக்கிள்ல பின்னாடி ஏறிகிட்டு ஒரு இரும்பு வாளியோட ஆத்துக்கு போவோம். அந்தண்ணாவோட வாளி  சைக்கில் ஹேண்டில் பார்ல இருக்கும். ஆத்துக் கரையோரமா இருக்குர களிமண்ண களைக்கோட்டுன்னு சொல்லுவாங்களே.. சின்ன மம்பட்டி மாதிரி இருக்குமே அதுல அள்ளி வாளில எடுத்துக்கிட்டு... அப்டியே ஆத்துல குளிச்சுட்டு....ஆத்துல இருந்து திரும்பி வர்ற வழியில நிறைய அருகம்புல் எல்லாம் பறிச்சுக்கிட்டு ஒரு மூணு மூணரைக்கு வீட்டுக்கு வந்துடுவோம்....

எங்க சைட்ல எல்லாம் புள்ளையார கடையில வாங்குறத ஒரு மாதிரி அவமானமா நினைப்போம். ஏன்னா எங்க வீட்ல எப்பவுமே எங்க அம்மாதான் புள்ளையார் செய்வாங்க....களிமண்ண குழைச்சு கும்பம் மாதிரி வச்சு தட்டி தட்டி அழகா ஒரு பிரமாண்டப் புள்ளையார அவுங்க செய்றத எங்க தெருவுல இருக்க எல்லோருமே ஆச்சரியமா ஒரு மேஜிக் ஷோவ வேடிக்கை பாக்குற மாதிரி பார்ப்பாங்க....! புள்ளையார் செஞ்சு அதுக்கு பூண்டு பல்லுல தந்தம் வச்சு.... குண்டு மணி தெரியுங்களா உங்களுக்கு....? அந்த குண்டு மணிய எடுத்து கண்ணு வச்சு... தலையில வெளக்குமாத்து குச்சிய வைச்சு அழகா பெரிய கிரீடம் பண்ணி, நாலு கை, பெரிய தொப்பை வச்சு அழகா காலை மடக்கி உட்கார்ந்து இருக்கமாதிரி செஞ்சுடுவாங்க...., துணைக்கு ஒரு குட்டி மூஞ்சுறு வேற.. அதுக்கும் குண்டு மணிதான்.. கண்ணு.... அதோட முன் நெற்றியில மூணு கோடு போட்டு பட்டை எல்லாம் போட்டு விடுவோம்...

செமையா காஞ்சு பிள்ளையாரும், மூஞ்சுறும் ரெடி ஆனவுடனே. புள்ளையார் வயித்துல ஒரு எட்டணா காயின வச்சு....சாமிப்படத்துக்கிட்ட கொண்டு போய் வச்சுட்டு...சாயங்காலமா, சக்கரைக் கொழுக்கட்டை, பூரணக் கொழுக்கட்டை, லட்டு, சர்க்கரைப் பொங்கல், வடை, பாயசம், சுண்டல், ஆப்பிள், திராட்சை, வாழைப்பழம், வெத்திலைப் பாக்கு...ஊதுபத்தி எல்லாம் வச்சுப் படைச்சு...

' பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை
நாலும் கலந்துனக்கு நான்தருவேன் - கோலஞ்செய்
துங்கக் கரிமுகத்துத் தூமணியே நீயெனக்குச்
சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா.....'

அப்டீன்னு கணீர் குரல்ல அப்பா பாட....கூடவே முடிக்கும் போது சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தான்னு நாமளும் புள்ளையார கெஞ்சிக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கையிலயெ... மனசுக்குள்ள அந்தப் பூரணக் கொழுக்கட்டை இனிச்சுக்கிட்டு இருக்கும். பூரண கொழுக்கட்டையில இருக்குற வெள்ளையான மாவை ஓப்பன் பண்ணிட்டு பூரணத்தை மட்டும் சாப்பிடுற சுகமே தனிதான்....

புள்ளையார் சத்தி அன்னிக்கு நைட் எந்திருச்சு நான் புள்ளையாரப் பார்ப்பேன்.. ஜீவனோட உக்காந்துட்டு இருப்பார். ஆமாம்.... ஆத்து மண்ணா இருந்து ஒரு உருவமா மாறி ஜீவனோட எங்க வீட்டுக்கு வந்த ஒரு புது ஆள்தானே.... புள்ளையார நெனச்சுக்கிட்டே தூங்கிடுவேன். புள்ளையார் எப்பவுமே ஒரு சமரசமான சாமானியனின் கடவுளாத்தான் நான் எப்பவுமே நினைச்சு இருக்கேன் அதாவது வீட்ல அம்மோவாட கடைசி தம்பி.. வயசுல கொஞ்சம் எல்லா மாமாவை விடவும் கம்மியா இருந்துட்டு நமக்கு எல்லாம் சப்போர்ட் பண்ணுவாரே.... எங்க வேணும்னாலும் கூட்டிட்டுப் போய் எது கேட்டாலும் வாங்கித் தருவாரே... அது மாதிரி ஒரு உறவாத்தான் புள்ளையார நான் பாத்து இருக்கேன்...

மூணு நாள் வீட்டுக்குள்ள இருந்த ஆள மறுபடி கொண்டு போயி தண்ணியில போடணும்னு அம்மா சொல்லும் போது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கும். மறுபடி வாளிக்குள்ள புள்ளையார வச்சு ஆத்துக்கு சைக்கிள் கேரியர்ல வச்சு தூக்கிட்டு போகும் போது மனசு ரொம்ப வலிக்கும்....ஏம்மா..ஏம்மா. வச்சுக்கலாமேம்மானு அம்மாகிட்ட கேட்டா.. .அட..அப்டி எல்லாம் செய்யக்கூடாது அப்டி வச்சுகிட்டா அது தப்புன்னு அம்மா சொல்லும் போது கண்ல இருந்து கண்ணீரே வந்துடும்....

மறுபடி எங்க இருந்து புள்ளையாருக்கு மண்ண எடுத்தேனோ அங்கேயே .....போய் புள்ளையாரப்பா எங்கள காப்பாத்துன்னு தண்ணியில புள்ளையாரப்பாவ கரைக்கும் போது  ச்ச்சே.... எவ்ளோ கம்பீரமா இருந்தப்பா நீன்னு தேம்பித் தேம்பி அழத்தோணும்....

அப்போ எல்லாம் தெரியாது. ஏதோ ஒரு நிலையாமையக் கத்துக் கொடுக்கத்தான் இப்டி மண்ல எடுத்து செஞ்சு வச்சு பூஜை பண்ணிட்டு மறுபடி மண்ணுலயே கரைக்கிறதுனு எனக்குத் தெரியாது. மனுச வாழ்க்கையும் அப்டிதானுங்களே.. ஆரவாரமா வந்து ஆரவாரமா அடங்கிப் போயிடுறோம்.  இடையிலதான் அலங்காரம், அது இதுன்னு எல்லாம்....!

புள்ளையார் சத்தின்னா அதுல கத்துக்குற பாடம் இதுதான்னு புரியாம ஏதேதோ செய்றவங்கள பாத்தா சிரிப்புதான் வருது.. இப்போ எல்லாம்...! நாளைக்கு புள்ளையார் சத்தி....எங்கூரு ஆத்துல தண்ணி இல்ல இப்போ.... அதோட மட்டும் இல்லை.. இப்போ எல்லாம் யாரும் புள்ளையாரு மண் எடுத்து செய்றதும் இல்ல... எல்லாரும் கடையில வாங்கிட்டு...பக்கத்துல கிணத்துல தூக்கிப் போட்றாங்க...! நிறைய பேர் புள்ளையாரை தூக்கிப் போடாம எடுத்து வச்சுட்டு... வருசா வருசம் அதையே எடுத்துக் கும்பிடவும் செய்றாங்க..


நான் இப்போ சிலை செய்றதும் இல்லை,  வாங்குறதும் இல்லை ஆனா மனசுக்குள்ள

' பாலும் தெளிதேனும் பாகும் பருப்புமிவை
நாலும் கலந்துனக்கு நான்தருவேன் - கோலஞ்செய்
துங்கக் கரிமுகத்துத் தூமணியே நீயெனக்குச்
சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா.....'

எனக்குள்ள நானே சொல்லிக்கிறது....! சங்கத் தமிழ தந்தாலும் சரி தரலேன்னாலும் சரி....நான் நிலையாமைய உணர்ந்துட்டேன் அம்புட்டுதான்...!

அப்போ வர்ர்ர்ர்ர்ர்ட்ட்டா.....!


தேவா. S



Monday, September 17, 2012

நான் உனக்கு யாருமில்லை...!



நீ எழுதி வைத்த
பழைய கவிதைகளை
மீண்டும் எடுத்து வாசிக்கிறேன்
கடந்து போன வாழ்க்கையை
மீண்டுமொரு முறை பார்க்கும்
ஒரு புகைப்படத் தொகுப்பை போல
ப்ரியங்களை நாம் சுமந்து திரிந்த
அந்தக் தருணங்களை மீண்டும்
மீட்டெத்துக் கொடுக்கும் வரிகளை
வாசித்துக் கொண்டிருக்கையில்
என்னை மீறி வரும் கண்ணீரில்
ஒளிந்திருப்பது உன் மீதான காதலா
இல்லை
உன்னை பிரிந்த ஏக்கமா
என்ற கேள்வியொன்று எட்டிப்பார்த்தது....
நான் அதன் முனை ஒடித்து எறிந்து விட்டு
மீண்டும் உன் வரிகளுக்குள் மூழ்குகிறேன்...

உன்  வார்த்தைகளுக்குள் முதல் முதலாய்
நான் உன்னைத் தேடாமல்
என்னைத் தேட ஆரம்பித்திருந்தேன்
நீ விட்டுச் சென்றிருக்கும் இந்த நீண்ட நெடிய
மெளனத்தில் என்னையே நான் பார்க்க
நீ....கற்றுக் கொடுத்திருப்பதாய் எனக்கு தோன்றுகிறது;
ஒரு பெருமூச்சுடன்.....
என் வீட்டுச் ஜன்னலைத் திறக்கிறேன்....
அப்போதுதான் பெய்து முடித்திருந்த
மழையை சேகரித்து வைத்திருந்த
மல்லிகைச் செடியொன்று....
ஒவ்வொரு துளியாய் சொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது...,

ஜன்னல் கம்பிகளில் முகம் புதைக்கிறேன்
வேகமாய் உன் ஞாபகங்கள் ஓடி வந்து
என்னை சூழ்ந்து கொள்கின்றன....
மிட்டாய் விற்பவனைச் சூழும்
சிறுபிள்ளைகளைப் போல....;
யாரோ ஒரு பெண்ணொருத்தி
கையில் காய்கறிக் கூடையுடன்
பிள்ளையை இடுப்பில் சுமந்து
என் ஜன்னலைக் கடந்து செல்கிறாள்
அவள் உன்னைப் போலவே இருக்கிறாள்..
நீயாகவும் இருக்கக் கூடும்...,

என் நினைவுகளைக் கலைத்துப் போட்டு
அதிரடியாய் என் அறைக்குள் நுழைந்த காற்றொன்று
உன் கவிதைப் புத்தகத்தைப் புரட்டிப் பார்க்கிறது...
எதேச்சையாய் ஏதோ ஒரு பக்கத்தில்
நான் உனக்கு யாருமில்லை என்று
தலைப்பிட்டு நீ எழுதியிருக்கும் கவிதை ஒன்று
நீ எனக்கு யாருமில்லை என்று சொல்கிறது....
என் வீட்டு மல்லிகைச் செடி இன்னமும்
சொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது...
சேமித்து வைத்திருந்த பெரு மழையின்
சிறு துளிகளை....!


தேவா. S



Friday, September 14, 2012

சம்போ.....!




நான் வாழ்க்கையைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். வாழ்க்கை என்னைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. எண் சாண் உடம்படி இது, வெறும் தோற்பையடி பெண்ணே, வயிற்றுப் பசிக்காய் வாழ்க்கையை விஸ்தாரித்துக் கொள்ளும் மட மானுட கூட்டமடி இது, சந்தோசைத்தை மட்டுமே குறி வைத்துச் செல்லும் சந்தையடி இது, உறங்கிப்போகையில் சகலமும் இழந்து போகும் தினசரி பாடங்களை வசதியாய் மறந்து போய்... விழித்துக் கொண்டிருக்கையில் பொருள் சேர்க்க, புகழ் சேர்க்க பேசித் திரியும் பதுமைகள் நிறைந்த பூமியடி....

நான் கனவு வாழ்க்கையை களைந்து விட்டு எங்கோ செல்ல முற்படுகையில் லெளகீகத்தில் சிக்கிக் கொண்ட பாவியடி..... தளை அறுக்க முயன்று, முயன்று அந்த முயற்சிகள் எல்லாம் புதிது புதிதாய் முடிச்சுப் போட.. மூச்சுத் திணறி எதுவுமற்று இருக்கையில், தானே முடிச்சுக்கள் அவிழக் கண்டு எதுவுமற்ற இந்தப் பிறப்பைக் கடந்து போக நினைக்கும் ஒரு பொதி சுமக்கும் கழுதையடி நான்...

உன்னை வசீகரிக்க என்னில் ஒன்றுமில்லை. வசீகரம் என்று நீ சொல்வது எல்லாம் எனது பலவீனங்கள். நான் கரடு முரடானவன். கட்டுக்கள் இல்லாமல் சீறிப்பாய்பவன். அப்படி சீறிப்பாய்வதாலேயே திமிர் பிடித்தவன் என்று, திமிரையே சுவாசிப்பவர்களால் அடையாளம் காட்டப்பட்டவன்..., நான் மூன்று வேளை உண்ண முன்னூறு பேரை நாசம் செய்பவன் இல்லை. பகட்டிற்காய் எப்போதும் சுயவிளம்பரம் செய்து கொள்ளும் சூத்திரதாரி இல்லை...

நானும் நீயும் கேட்டா பெண்ணே இந்த பிரபஞ்சம் ஜனித்தது? இல்லை உன்னையும் என்னையும் கேட்டா ஏதோ ஒரு பிரளயம் மூளப் போகிறது? ஆக்கமும் அழிவும் தனிமனித மனங்களைச் சார்ந்தது அல்ல அது பேரியக்கத்தின் பெரு விருப்பம். சுற்றி நிகழும் நிகழ்வுகளுக்கு தனித்தனி காரணங்களைத் தேடி அழியும் பித்து மனிதர்களின் சத்திலிருந்து ஜனித்தவள் நீ.....

என் மொழி உனக்குப் புரியாது. என் ப்ரியங்களைத் தெரிந்து கொண்டால் நீ மூர்ச்சையாகிப் போவாய்...., என் விலா எலும்புகளை நொறுக்கி, என் உடல் நரம்புகளை அறுத்து, உடலில் இருக்கும் குருதியை எல்லாம் வெளிக் கொண்டு வந்து நினைவுக் குப்பைகளை எப்போதும் ஏந்தித் திரியும் திரவ மூளையை எரியவிட்டு, பார்வைகள் என்று பொய்யையே எப்போதும் காட்சிப்படுத்திய விழியென்னும் தசைகளை வீசி எறிந்து விட்டு....

நான் மரித்துப் போய்விட்டேன் என்று உலகம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே உணர்வாய் விரிந்து நின்று மனிதர்களின் செவிகளுக்கு எட்ட முடியாத சப்தங்களால் பிரபஞ்சத்தில் அதிர்வுகளாய் பரவிக் கிடப்பேன். சராசரி கனவுகள் என்னும் சங்கடங்களை என்னிடம் திணிக்க முயலாதே பெண்ணே....!!!!! காதல் என்பதை உருவம் கடந்து நான் சுகிக்கத் தொடங்கி நாளாகி விட்டது, காமத்தை உடலுக்குள் தேடிக் கொண்டிருக்கும் போலிகளை நான் உடைத்துப் போட்டு விட்டு நான் அருவமான பெருவெளியில் கிடப்பவன் நான். அங்கே நானே நானாய் புணர்தலை விடுத்து புணர்ச்சியின் உச்சத்தை ஒத்த பெரு உணர்வில் மீளமுடியாத சுகத்தினை உடல் கடந்து அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்...

சுழற்சியின் ஓட்டத்தில், மனதுக்குள் குடித்தனம் நடத்தும் மனிதர்கள் பேரியக்கத்தின் பெருவிருப்பில் முழுமையை அடைய பிள்ளைகளை பெறுகிறார்கள். பிள்ளைகளும் பிறக்கின்றன. இது சுழற்சி, மனமாய் செயல்களைச் செய்தவன் மனமற்றுப் போய் மீட்டெடுக்க முடியாத பிரபஞ்சத்தின் ஆழ்மனதின் அங்கமாக வேண்டும் என்ற ஆன்ம விருப்பில்....ஜனவிருத்திகள் செய்கிறான். காமம் பிரபஞ்ச விருப்பம்.  இயக்கத்தின் சூட்சுமம். கர்மா அழிய காமம் ஒரு வழி என்றுதான் எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்து கிடக்கிறது காமம். காமத்தை உடல் வழிப் புணர்ச்சியாய் மட்டும் பார்ப்பவனும் ஆசைகள் கொண்டவனும், அகந்தைகள் கொண்டவனும் மீண்டும், மீண்டும் பிறக்கிறான்.

மரணத்தை அறிந்தால் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். மரணம் என்றாலே பெரும்பயம் கொள்ளும் மனிதர்களுக்கு அது எளிய வழிமுறையல்ல... ஆதலால் காமத்தைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் என்கிறேன். காமம் வெறுமனே உடல்களின் உரசல் அல்ல. மரணம் ஒரு ரகசியம். ஜனனம் ஒரு ரகசியம். யாரென்று இன்னாரென்று அறியுமுன்னே பெரும்பாலும் மரணித்து விடுகிறோம் அதனால் மரணத்தில் கொடுக்கபப்டும் துருப்புச் சீட்டை வாசிக்க முடியாமலேயே போகிறது.

ஆனால்...

காமத்தில் ஒரு ஜனனம் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஒரு உயிரை உருவாக்க இரண்டு உடல்கள் வெற்றுக் கருவிகளாகின்றன. கருவிகளின் புத்தி கலவியின்பத்தை மையமாய்க் கொண்டு இயங்குகையில் பிரபஞ்சத்தின் சூட்சுமம் மெதுவாய் சுழல ஆரம்பிக்கிறது. மனதை அங்கே நிறுத்தி இயங்கி இயங்காமல்..ஆமாம்.. உடல் இயங்கி மனம் இயங்காமல்,குரோதமில்லாத காமம் வழிவிட அங்கே என்ன நிகழ்கிறது என்ற உண்மையை ஆன்மா  மெல்ல உணர ஆரம்பிக்கிறது. அந்த உண்மையில் இயங்கும் உடலின் ஜன்மம் எப்படி ஜனித்தது என்ற பேருண்மை அலை அலையாய் அதிர்வுகளாய் மூளைக்குள் ஏற அந்த அதிர்வுகளை, மனம் சமகால புலன் உணர்வுகளுக்கு ஏற்றார் போல விஸ்தாரித்துப் பார்க்கிறது.....

ஆன்மா என்னும் விதை எங்கே இருந்து பிரிந்தது...? ஏன் பிரிந்தது? எங்கே பயணிக்கிறது...? என்ற விபரம் வார்த்தையாய் இல்லாமல் உணர்வாய் பிடிபட ஆரம்பிக்கிறது. புரியவில்லை என்றால் மீண்டும்.. காமம்... மீண்டும் இயங்கி இயங்காமல் அங்கே நின்று நிதானித்தல்.....! சரியான துணையோடு சீரான அதிர்வில் இதை உணரத்தான் ஏகபத்தினீயம் என்னும் ஒற்றை துணை நிறுவப்பட்டது. அதிர்வுகள் மாறி, மாறி மனிதன் காமம் கொள்கையில் அங்கே அவனின் மனம் புறத்தோற்றத்தில் லயிக்க, இவள் மாறி அவள், அவள் மாறி இன்னொருவள், அவன் மாறி இவன், இவன் மாறி இன்னொருவன்... என்று....,

தசையில்லா எலும்பினை கடித்து கடித்து வாய் கிழிந்து இரத்தம் வரும் ஒரு நாயாய், அதன் இரத்தத்தை அதுவே குடித்து அந்த இரத்தம் எலும்பிலிருந்து வருகிறது என்ற மாயையில் சிக்கி கடைசியில் பரிதாபமாய் அது செத்துப்போவது போல, மனிதனும் காமத்தில் இடம் மாறி மாறி சென்றால் தெருநாயைப் போல மனம் அமைதியற்றுச் செத்துப் போகிறான்.

காமம் ஜென்மங்களாய் நான் அறிந்து, புரிந்து, தெளிந்தது. காதலை மையமாய் வைத்து காமம் கொள்ளும் உலகத்தீருக்கு நடுவே நான் கொண்டிருக்கும் காதலும், காமமும் புலன்வயப்பட்டது அல்ல...! ஒரு பெளர்ணமி இரவில் நான் தனித்திருக்கையில் கோடாணு கோடி உணர்வுகள் என்னைத்  தாக்க கோடி முறை கூடினாலும் கிடைக்காத பெரும் கிளர்ச்சியை நான் அடைந்திருக்கிறேன்...., அடர்ந்த நிலவற்ற வெறுமையான அமாவாசையில் திசைகளை எல்லாம் தொலைத்துவிட்டு.....பல நாட்கள் கிளர்ந்தெழுந்த மனோநிலையில் எங்கோ கிடந்திருக்கிறேன்....

என் கர்மா இங்கே சில கடமைகளைச் செய்து நான் வெளியேற வேண்டுமென்பது, நான் ஒரு பெண்ணிடம் காதல் கொண்டு, அவளிடம் காமம் கொண்டு பிள்ளைகள் பெற்று வாழ்க்கையை நுகர்ந்து அனுபங்களைக் கிரகித்துச் செல்ல வேண்டும் என்ற அவசியமற்று இருக்கிறேன். மனிதர்களுக்கு என்னை யாரென்று தெரியாமல் இருக்கலாம்,  என்னை எள்ளி நகையாடலாம், என்னை பைத்தியக்காரன் என்று சொல்லலாம், அவர்களின் பணம் மற்றும் அதிகார பலங்களை வைத்துக் கொண்டும், லெளகீக அனுபவங்களை  செரித்துக் கொண்டும் என்னை உதாசீனப்படுத்தலாம்...

ஆனால் எனக்கு அவர்களின் பயணம் எங்கே என்பது தெரியும். என் முன்னே வந்து செல்லும் ஒவ்வொரு மனிதனின் அந்திமமும் எப்படி இருக்கும் என்பதை அறிவேன். அவர்களின் உயிர் எப்படி போகும் என்ற சூட்சும முடிச்சு தெரியும். வார்த்தைகளின் வீச்சுக்களை வைத்தும், மமதையின் ஆழத்தை வைத்தும், பேசும் போது முகத்தில் விரியும் சுருக்கங்களின் அளவினை வைத்தும், குரலின் ஏற்ற இரக்கங்களை வைத்தும், விழிகளின் உள்ளிருந்து எட்டிப்பார்க்கும்  மனதின் விஸ்தாரிப்புகளை வைத்து  நொடிப்பொழுதில் எடை போட முடியும்....

செழிப்புகள் வறட்சியை நோக்கியும், வறட்சிகள் செழிப்பினை நோக்கியும் பயணிக்கும். இது பிரபஞ்ச நியதி. மனிதர்கள் மாற்ற முயலுகிறேன் என்று கூறுவதும் ஒரு விசித்திர விளையாட்டுதான். மாற்றம் என்பதை தீர்மானிக்கும் பெருஞ்சக்தியாய் இயற்கையையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பிரமாண்டம் இருக்கிறது. அதுவே வானத்தை மழையற்று வரண்டு போகச் செய்கிறது. வானம் வரண்டு போக சூழலை உருவாக்கும் மனிதர்களையும், வானத்தை செழிக்க வைக்கும் மனிதர்களைக் கொண்டு வனங்களையும் படைக்கிறது....

அதுவே ' குன் ' என்ற மாத்திரத்தில் எதுவுமற்றதில் இருந்து எல்லாமாய் விரிந்தது. அதுவே அதிர்வுகளை மொழியாக்கி வேதங்களாய் பூமியில் நடை பயின்றது. அதுவே தேவனானது, மனிதரானது, அதுவே விலங்கானது, அதுவே மலையானது.....முரணாயும், தெளிவாயும் அதுவே இருக்கிறது. அதன் தேவை என்பது தனி மனித தேவை இல்லை....கூட்டு நிகழ்வின் சுமூக இயகத்துக்கான தேவை....

எனக்கு காதல் வராது. கட்டுக்குள் நின்று காதலிக்கும் அனுபவத்தை ஜென்மங்களாய் நான் அனுபவித்து இருக்கிறேன். எனக்கு அந்த உபாயம் தேவை இல்லை. விரல் விட்டு எண்ணி கூட்டிக் கழிக்கும் வித்தையை நான் எப்படி திரும்பச் செய்வது...? நான் மனதில் கணக்குகள் போடக் கற்றுக் கொண்டேன். பிரச்சினை உன்னிடம் இல்லை பெண்ணே.. பிரச்சினை என்னிடம் தான். என்னால் உனக்கு எப்போதுமே லெளகீக சந்தோசங்கள் கிடைக்காது. எரிமலையில் பேரமைதியை நீ ரசிக்கிறேன் என்று கூறும் அபத்தத்தை விளங்கிக் கொள். நான் வெற்றுக் கால்களுடன் முட்காடுகளுக்குள் பிரயாணம் செய்பவன்...

எனது இலக்கு எப்போதும் வாழ்க்கைக்குள் உழன்று கொண்டிருப்பவர்களுக்குப் புரியாது. லெளகீகத்தை விட்டு வெளியே நின்று, ஜட வாழ்க்கையைக் கடந்த பார்வையோடு  கொடுக்கல், வாங்கல், எதிர்ப்பார்ப்புகள்  கடந்து, புகழுக்காய் உறவுகள் கொள்வதைக் களைந்து, தன்முனைப்புக்கள் கடந்த, சுய தம்பட்டம் அற்ற மனிதர்கள் என்னை அடையாளம்  கண்டு கொள்வார்கள்....

முகஸ்துதி பாடும் உலகம் இது. முதுகிற்குப் பின்னால் புறம் பேசும் பூமி இது....இங்கே நான் காதலிக்க மனிதர்கள் மட்டுமல்ல இன்னும் நிறைய இருக்கிறது. அது எனது கர்மாவை கரைத்து எங்கோ என்னை அழைத்துச் செல்லும். நான் பிறப்பறுக்கும் பிஞ்ஞகனிடம் பெரும் காதல் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் நீயும் அடக்கம்....ஆனால் நீ மட்டுமேல்ல....

நான் நீங்கள் காண்பவன் மட்டுமல்ல.....என்னால் உன்னை ஆசிர்வதிப்பதை தவிர வேறொன்றும் செய்ய முடியாது.....

சம்போ.......!!!!!!!!!!

நான் எங்கோ நடந்து கொண்டிருந்தேன்....அவள் அங்கேயே நின்றாளா சென்று...விட்டாளா என்று யோசிக்கக் கூட தோன்றவில்லை...!

சம்போ.....!


தேவா. S




Thursday, September 6, 2012

ஹாய்...12.05.2011!






















எக்காலமும் நிலைத்து நிற்கும் எழுத்துக்களுக்கு சமகால நிகழ்வுகளின் சாரம் மட்டுமே போதும். சமகால நிகழ்வுகளோடு பந்தப்பட்ட எழுத்துக்கள் ஒரு 20 வருடங்கள் கழித்து எடுத்து வாசிக்கும் போது கண்டிப்பாய் சுவாரஸ்யம் கொடுக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. விஜயகாந்த் வேட்பாளாரை தாக்கி அடித்தது அந்த சமயத்தில் பரபரப்பு இருபது வருடம் கழித்து அது ஒரு செய்தியளவிலேயே நிற்கும் காலங்கள் கடந்தும் நிலைத்து நிற்காது. இப்படித்தான் அவ்வப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகள் ஒரு நாள் அல்லது இரு நாள் கழித்து அல்லது ஒரிரு மாதம் அல்லது வருடங்களில் செத்துப் போகும்.

முக்காலமும் படிப்பினை கொடுக்கும் விசயங்கள் எல்லாம் ஆத்மார்த்தமாக வெளிப்பட்டவை. இந்த வகையிலேதான் தமிழ் நாட்டின் பெரும்பாலான கோவில்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இந்திய தேசத்தில் தமிழக கோவில்கள் எல்லாம் கலைப் பொக்கிஷங்கள். அவை எல்லாம் மனிதனின் உள்ளுணர்வு தெளிவாக ஏதேதோ உணர்த்த, உணர்த்த அவற்றை எண்ணங்களால் உற்றுப் பார்த்து மனதினால் களிமண் பிசைவது போல பிசைந்து சக மனிதர்களிடம் கூறி அவற்றை விவாதித்து அவற்றை வரைபடங்களாக்கி, சாதக, பாதகங்களின் கூறுகளை திட்டமிட்டு பெரும் மனித உழைப்புக்குப் பின்னால் செய்து முடிக்கப்பட்டது.

மனித உள்ளுணர்வில் ஏராளமான விசயங்கள் ஸ்பூரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆழமான தெளிவான மனம் கொண்டவனுக்கு, புலன்களின் ஆட்டத்தில் மயக்கம் கொள்ளாமல் இருப்பவனுக்கு புறத்தின் செயல்கள் தனது மூளையை கற்பழித்து விடாமல் கற்போடு இருப்பவனுக்கு... தெளிவான நீரினடியில் கிடக்கும் எல்லாம் தெரிவது போல முன்னும், பின்னும், மேலும், கீழும் என்று சூழல்களும், மனிதர்களும், மனிதர்களின் எண்ணங்களும் நோக்கங்களும் அத்துபடியாகின்றன.

மனித வகைகளை இதுவரை ஓரளவிற்கு நான் கணித்து இருக்கிறேன். இது நாடு, மொழி, மதம், இனம் தாண்டிய எனது கவனிப்பு. இரு மனிதர்கள் அச்சில் வார்த்தது போல ஒன்றாயிருப்பது இரட்டைப் பிறவிகளில் சாத்தியம் என்று அனைவருக்குமே தெரியும் ஆனால் நிறைய ஒத்த மனிதர்களை நான் கவனித்திருக்கிறேன். இவர்கள் எல்லாம் அச்சு அசலாக ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை ஆனால் ஒரே சூத்திரத்தை அடிப்படையாக கொண்டவர்கள்.....

இவர்களின் கண்களின் தீட்சண்யம் ஒத்தது

விசயங்களை உ ள்வாங்கிக்க் கொள்ளும் போது முகத்தில் ஏற்படும் சுருக்கங்களின் எண்ணிக்கை ஒத்தது.

இவர்களின் பற்கள் ஒத்தது.

இவர்களின் நாசியின் நீளங்கள் ஒத்தது.

சுவாசிக்கும் தன்மை ஒத்தது.

தலை முடியின் அமைப்பு ஒத்தது.

விசயங்களை அணுகும் போக்கு ஒத்தது.

இதை நான் சட்டென்று நேற்றோ, இன்றோ கணித்து எழுதவில்லை. கடுமையான பலவித பரீட்சைகளை வைத்து இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாய் மனிதர்களின் சுபாவங்களை பிடித்து அவற்றை முன்பு கண்ட இதே போன்றவருடன் ஒப்பிட்டு அதன் இறுதியில் எட்டிய முடிவு.

இப்படி நான் ஒரு மனிதர்களை ஆராய்வது யாருக்கும் தெரிய வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் இருந்தது. இவற்றை எல்லாம் என் சொந்த ஆர்வத்தில் நானே ஒப்பிட்டு மனம் போடும் கணக்குகளை அபாரமான கற்பனைகளை ஒதுக்கி தள்ளி விட்டு மேலே நான் சொன்ன உள்ளுணர்வின் ஸ்பூரிப்பில் கண்ட உண்மைகள்.

இப்படி நான் இருப்பதற்கு எனது 4 நட்சத்திர ஹோட்டலின் ப்ரண்ட் ஆஃபிஸ் உத்தியோகம் ஒரு கருவியாக இருந்தது. பல நாட்டு மக்கள், பல மாநில மக்கள், பல மாவட்டத்து மக்கள் என்று ஒவ்வொரு மனிதரையும் அடிப்படையில் ஆராய்ந்து என்னுள் உள்வாங்கிக் கொள்வதை எனது பொழுது போக்காகவே செய்து வந்தேன். நாளடைவில் முத்து பேட்டை ரகீம் பாயைப் போல கிட்டத்தட்ட பற்கள் அமைப்பும், முக மேவாய் அமைப்பும் கொண்ட ஒரு ஆஸ்திரேலிய தேசத்து மனிதரின் குரல் கூட ஒத்து இருந்தது எனக்கு மிகுந்த ஆச்சர்யத்தை கொடுத்தது.

உணவு, உடை, மற்றும் பழக்க வழக்கங்கள் எல்லாம் புறச்சூழல்தான் நியமிக்கிறது என்றாலும் அடிப்படை முடிவெடுக்கும் திறன், ஒரு பிரச்சினையை எதிர் கொள்ளும் விதம், பேசும் வார்த்தைகளின் கட்டமைப்பு, ஆச்சர்யம் கொள்ளும் போது ஏற்படும் முக மாற்றம், கோபம் ஏற்படும் போது செய்யும் ஒரு பாவம் என்று எல்லாமே ஒத்துதானிருக்கிறது.

மனித மூலத்தின் கிளைகள் வெவ்வேறாய் இருந்தாலும் மூலம் ஒன்றுதான் என்பதை தெளிவாக உணர முடிந்தது. ஆமாம் சேம் தியரி... சூரிய குடும்பத்தின் மூலம் சூரியன், சூரியனின் மூலம் இன்னொரு சூரியன் என்று பின்னோக்கி சென்று கொண்டே இருந்தால் மூல அமைப்பில் எல்லாம் ஒரு பூர்வாங்க நிலையிலே போய் அடங்குவதை உணர முடியும்....!

இப்போது சொல்லுங்கள் நீங்களும் நானும் யார்? வெவ்வேறா? அல்ல...ஒன்றா?

சூழலும் மனம் கற்பித்த பாடங்களும் வெவ்வேறாய் காட்டினாலும் அடிப்படையில் என்னை நீங்கள் அடித்தால் எனக்கு எப்படி வலிக்குமோ அப்படித்தான் உங்களை நான் அடித்தால் உங்களுக்கும் வலிக்கும். உங்களுக்கு ஏதோ ஒன்று கிடைக்க கூடாதது கிடைத்து அதற்கு நீங்கள் எவ்வளவு சந்தோசம் அடைகிறீர்களோ அவ்வளவே நானும் அடைவேன்...!

அடிப்படயில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் சமூக அமைப்பினால் ஏற்பட்டவை. மனித உடலில் இருக்கும் வலுவின் அளவு, மேலும் அனுபவங்களை நிதானித்து அதன் மூலம் வரவிருக்கும் செயல்களை அனுமானித்து எடுக்கும் முடிவு இவையாவும் மனித வாழ்வை தீர்மானிக்கும் காரணிகள் என்றாலும்...

அடிப்படையில் கோபம், மகிழ்ச்சி, பயம், மரணத்தை கண்டால் அலறும் மனம், காமம், முரண்பாடு இவை எல்லாமே மனிதர்களுக்கு ஒரே மாதிரி உணர்வைத்தான் உண்டு பண்ணுகின்றன. சமூக சூழலுக்கு ஏற்ப தேவைகளும் ஏற்பட தேவைகள் ஆசைகளாக மாற, ஆசைகள் பேராசைகளாக மாற மொத்த சமுதாயமும் தெளிவான மன ஓட்டமும் தமது மூலமும் அறியாமல் குழம்பிக் கிடக்கிறது.

இந்த லெளகீக வாழ்க்கையில் பணம் சேர்த்தவன், அதிகாரம் செய்பவன், அத்துமீறல் செய்பவன், மதத்தை சொல்லி மனிதர்களை ஏமாற்றுபவன் என்று இவர்கள் எல்லாம் கடவுள்....

ஆனால்....

ஆன்ம விழிப்பு கொண்டவன், அகங்காரம் அற்றவன், தெளிவான சமுதாயம் படைக்க தன்னை உற்று நோக்கி நியாயமாய் நடக்கச் சொல்பவன், கடவுளென்ற ஒன்று வார்த்தை விளையாட்டுதான், நீங்கள் கற்பிதம் மூலம் கொண்டிருப்பது எல்லாம் பொய்கள், உண்மையாய் இருக்கும் எல்லாம் வல்ல சக்திகளை தன்னிடம் கொண்டு உங்களையும் என்னையும், இன்னும் கண்ணில் காணும், காணா விசயங்களோடு சேர்ந்து ஒரு ஒட்டு மொத்த இயக்கமும் தான் நிஜம்...என்று கூறுபவர்கள் எல்லாம்...

முட்டாள்கள் ..ஏமாளிகள், பரதேசிகள்....வாழத் தெரியாதவர்கள்..! .இப்படித்தான் மிகைப்பட்டவரின் பார்வைகள் சொல்கின்றன. இவையெல்லாம் கண்டு எரிச்சலடைய வேண்டிய அவசியம்ற்று இவையும் பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்கு தேவை என்ற அளவில்தான் தெளிந்தவனின் பார்வைகள் இருக்கின்றன.

முக்காலமும் வாசிக்கும் கட்டுரைகளை மிகையாக செய்ய ஆசிவர்தித்திருக்கும் பிரபஞ்ச பேரியக்கத்திற்கு நமஸ்காரங்களையும், அர்ப்பணிப்புக்களையும் நான் காணிக்கையாக்கத்தான் வேண்டும் என்ற அளவில் இத்தோடு நிறுத்துவதை நான் தீர்மானிக்கிறேன்...இல்லையேல் நீண்டு கொண்டே இருக்கும் செய்திகள்.

அடுத்தடுத்து பேசுவோம்....

நலமான செழிப்பான உங்களின் எல்லா செளகரியங்களுக்கும் எனது பிரார்த்தனைகள் மற்றும் வாழ்த்துக்கள்!


தேவா. S

Saturday, September 1, 2012

பதிவு எனப்படுவது யாதெனில்....!



முன்னாடி எல்லாம் விகடன் எப்படா வரும் அதுல விமர்சனத்துக்கு எத்தனை மார்க்கு போட்டு இருக்காங்களோன்னு பார்க்க அடிச்சு பிடிச்சு காத்துட்டு இருப்போம். 100க்கு 40 மார்க்குக்கு மேல போட்டு இருந்தாங்கன்னா ஓரளவுக்கு படத்தைப் பார்க்கலாம் போலடான்னு  கூட்டாளிங்களுக்குள்ள பேசிக்குவோம். விகடன் விமர்சனக்குழுவுக்கு அவ்ளோ ஒரு மரியாதை கொடுத்து பார்த்த காலம் அது...

பெரும்பாலும் எனக்குத் தெரிஞ்சு ரஜினி படத்துக்கு அவுங்க 45ஐ தாண்டி மேல மார்க் கொடுத்தது கிடையாது, அப்போ அப்போ ஏதாச்சும் ஒரு படம் 50க்கிட்ட வர்றதுல என்னைய மாதிரி ரஜினி ரசிகர்களுக்கு எல்லாம் விகடன் மேல செம கடுப்புன்னு வச்சுக்கோங்க... கூடவே கமல் படத்துக்கு எப்பவுமே விகடன் ஒரு ஹைப் கொடுத்துட்டே இருக்கறது  இன்னமும் டென்சன் ஆகும், ஆனாலும் விகடன் விமர்சனம்ன்னு சொன்னா எல்லோருமே ஒரு ரேஞ்ச்லதான் பார்த்துட்டு இருப்போம்...

குமுதம், ராணி, குங்குமம்,  இன்ன பிற அஸ்கா பிஸ்கா மேகஸீன்ஸ் எல்லாம் ஒரு ஒப்புக்கு வாங்கி விமர்சனம் படிக்கிறதும் உண்டு. அப்போ எல்லாம் சினிமா வெளிவந்த உடனேயே எப்படா விமர்சனம் வரும்னு காத்துக்கிட்டு இருக்கறது ஒரு அலாதியான சுகம்னு வச்சுக்கோங்களேன்...அட.. நீ பாட்டுக்கு அப்போன்னு சொல்றியே அப்போன்னோ எப்போடான்னு கேக்குறீங்களா? ஒரு குத்து மதிப்பா  1987ல இருந்து 1996  வரைக்கும் வச்சுக்கோங்களேன்...

அப்போ எல்லாம் விமர்சனங்கள் எல்லாம் நிச்சயமா படத்தை பத்தி சரியா சொல்றமாதிரிதான் இருக்கும். அதை எல்லாம் படிக்கவும் ஒரு ஆர்வம் இருக்கும். ஆனா இப்போ எல்லாம் ஒரு படம் ரிலீஸ்  ஆவுதுன்னாலே செம டென்சனா இருக்கு.....! படம் ரிலீசுக்கு முன்னாடியே டிக்கெட்ட ரிசர்வ்  பண்ணி வச்சுக்கிட்டு தியேட்டர்ல கிட்டத்தட்ட லேப்டாப்ப கொண்டு போகாத குறையா ஜிவு ஜிவுன்னு உக்காந்து படத்த பாத்துட்டு குடு குடுன்னு வீட்டுக்கு வந்து விமர்சனத்தை நான் முந்தி நீ முந்தின்னு போட்டி போட்டு பிளாக்குறத பார்த்து ச்ச்சும்மா மெரண்டுதான் போக வேண்டி இருக்கு.

அட என்னங்க இது அநியாயமா இருக்கு.. எதைப்பத்தியுமே பேசக்கூடாதுன்னா எப்டி...? நமக்குத் தோணுறத சொல்லக்கூட முடியலேன்னா ப்ரீயா ஒரு பிளாக் கிடைச்சு என்ன பிரயோசனம்  சொல்லுங்க...? தங்களுக்கு இருக்குற எல்லா தொழில் நுட்ப அறிவையும் மொத்தமா கொட்டி, வாசிக்கிற வாசகனுக்கு என்ன சொல்ல வர்றோம்ன்றதயே மறந்துடுறங்க பாஸ்...

இதுல என்ன கொடுமைன்னா தமிழ் கூறும் நல்லுலகத்துல வாயை பிளந்துகிட்டு வேடிக்கைப்பார்க்க ஒரு கூட்டம் இருக்கறது இவுங்களுக்கு எல்லாம் பெரிய ப்ளஸ் ஆகிடுது. சினிமா படம் ரிலீசாகி மறுநாளே இந்தப்படம் குப்பைன்ற ரேஞ்ச்சுக்கு அலசுற அத்தாரிட்டிய யார் இவுங்களுக்கு எல்லாம் கொடுத்திருப்பான்னு யோசிச்சு யோசிச்சு அது பாமர அறிவுக்கு எட்டவே மாட்டேங்குது....

பாமரன்னு சொன்ன உடனேயே இந்த எழுத்தாளர் பாமரன், சின்னக்குத்தூசி, ஞானி மாதிரி பத்திரிக்கைகள்ல  எழுதுற சார்ங்க எல்லாம் எனக்கு நியாபகத்துல வர்றாங்க. இந்த சார்ங்க எல்லாம் எல்லா பிரச்சினையிலும் மூக்கை நுழைச்சு ஒரு பார்வைய பதிஞ்சு வச்சுட்டு போயிடுவாங்க. அப்படி  எல்லாவற்றையும் அலசி ஆராய்ஞ்சு விருப்பு வெறுப்பு இல்லாம ஒரு சமூகத்தைப் பத்தின பார்வைய பதியவோ, ஒரு சினிமாவ அலசவோ அவுங்களுக்கு ஒரு விதமான கூர்மையான பார்வை இருந்துச்சு. எந்த சூழ்ல் நிலையிலும் தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக்காம பாக்குற, பிரச்சினையில இருக்குற சரி தவறுகளை சீர் தூக்கி பாக்குற ஒரு நடுநிலைமை இருந்துச்சு....

இப்போ எல்லாம் தடுக்கி விழுந்தா தெருவுக்கு நாலு பத்திரிக்கையாளனும், நான் யார் தெரியுமானு  எழுத்துலயே கேள்வி கேட்டு பதில் சொல்லிக்கிற அதிமேதாவிகளும் நிறஞ்சு போய் கிடக்குற ஒரு அசாதரண சூழலை சோ..கால்ட் பதிவுலகம்....( பதிவுலகம்ன்ற பேர சூஸ் பண்ணிக்கலாமா நான்...இல்ல ஏதாச்சும் ரைட்ஸ் வாங்கணுமா?)தாராளமா விதைச்சு வைச்சிருக்கு.

இங்க எல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட சில பேர்தான் பேசணும், பாக்கி இருக்கவன் எல்லாம் கையக்கட்டிக்கிட்டு வேடிக்கை பாத்துட்டு போகணும்ன்ற ரேஞ்சுல பல பக்கீஸ் பல்லாங்குழி ஆடிட்டு  இருக்கறதை பார்க்கும் போதே எலே....மக்காஸ் நீ எவ்ளோ உயரமோ அவ்ளோ நீளத்துக்குதான் உன்னால படுக்க முடியும் அதுக்கு மேல ஒரு தப்படி இடம் நினைச்சாலும் கிடைக்காதுன்னு சொல்ல தோணுது. என்ன ஒண்ணு இதையெல்லாம் சொல்லி எதுக்கு சும்மா ஜல்லி அடிக்கிறவங்க லிஸ்ட்ல நாமளும் சேர்ந்து, நானும் ரவுடிதான், நானும் ரவுடிதான்னு கொடி பிடிக்கணும்னு சொல்லிட்டு நாம கண்டுக்கறதே இல்லைங்க...

எந்த ஒரு வேலையையும் முழு ஈடுபாட்டோட, அதுவும் திரும்ப திரும்ப செஞ்சா நீங்க அதுல ஸ்பெலிஸ்ட்டுங்கண்ணா...அதுவும் அது பத்தின விசயங்கள கூடுதலா தெரிஞ்சுக்க கணிணியைக் தட்டி விட்டாலும் சரி தெரிஞ்சவங்க கிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சுக்கிட்டாலும் சரி...நாம கடை பிடிக்க வேண்டிய ஒரே விசயம் அர்ப்பணிப்பு மட்டும்தானுங்கண்ணா...

அப்டி இருந்துட்டா கன்னுக்குட்டி கூட  ஏரோப்ளேன் ஓட்டும்...., காண்டாமிருகம் கூட கவிதை எழுத ஆரம்பிச்சுடும்....(அடங்கொய்யால என்ன ஒரு ப்ளோ..அப்டீன்றீங்களா?!!!!!) நல்ல விசயத்துக்கு கூடாத கூட்டம் கருமாந்திரம் புடிச்ச எல்லா அக்கப்போருக்கும் ஒண்ணா சேரும்ன்றது...ஒலக விதிங்கண்ணா....இது நம்மூர்ல மட்டும் மாறிடவாப் போகுது...

எலேய்.. ரோட்ல எச்சித் துப்பதடேய்..., கண்ட கண்ட இடத்துல சுவர் ஓரமா நின்னு....சுவத்தைக் கரைக்காதடேய்....பொது இடத்துல ஒழுக்கமா இருங்கடேன்னு சொன்னா, அட இதை நீ ஏன் துபாய்ல ஒக்காந்துக்கிட்டு சொல்ற.. நீ களப்பணி ஆற்றி இருக்கியா, கொடி புடிச்சு இருக்கியா, போராட்டம் பண்ணி இருக்கியான்னு ஒரே போராளிங்களா நம்மள பாத்து கேள்வி கேக்கவும் செய்றாங்கண்ணா...!!!!

ஏதோ நமக்குத் தெரிஞ்சத சொல்லி, தெரியாததை கத்துக்கிட்டு போறதுதானுங்கண்ணா வாழ்க்கை..! எனக்கு மட்டும்தாண்டே தெரியும் கையக் கட்டிக்கிட்டு கேளுங்கடா பயலுவளான்னு சொல்ற படுவாக்கள எல்லாம் பாத்து எதுக்குங்கண்ணா நாம பயப்படணும்...? இணையத்துல சீறுற புலிகள எல்லாம் நேரா பாத்து ச்ச்சூ ச்ச்சூ  ஓடிப் போன்னு கையக்காட்டி விரட்டுனா ஓடித்தானுங்கண்ணா போயிடும். ஆரோக்கியமான உலகமா பதிவுலகம் இருக்கவே இருக்காதுங்கண்ணா.. ஏன்னா அல்லக்கைஸ்ன்றது காலம் காலமா கூட்டம் கூட்டமா சேர்ந்தே தானுங்கண்ணா நம்ம கூடவே பயணிச்சுட்டு இருக்குங்க....

வெட்டிநாயம் பேசுறதுக்காக ஒரு கட்டுரை கூட எழுதலன்ற குறைய இந்தக் கட்டுரை (மேதாவிங்க மன்னிச்சுக்கோங்க...) தீத்துகட்டும்ங்கண்ணா...! கட்டுச் சோத்த கட்டிக்கிட்டு ஆன்லைன்ல வந்து ஒக்காந்துகிட்டு ஒனக்கு எழுத தெரியுமா, கிழுதத் தெரியுமான்னு சவுடால் உடுற சாகித்ய அகாடமி வாங்குன அண்ணன்களுக்கு எல்லாம் நமஸ்காரமுங்க...


அப்போ வர்ர்ர்ர்ர்ட்ட்ட்டா...!


தேவா. S