Pages

Sunday, November 24, 2013

கடல்...!


கடற்கரை காற்று தலை முடியைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. கடற்கரை மனதின் சுமைகளை இறக்கி வைக்கும் ஒரு இடமாகத்தான் எனக்கு எப்போதும் இருக்கிறது. கடலை நெருங்கும் போதே ” ஹோ ” என்று பரந்து விரிந்து கிடக்கும் மண்ணை பார்க்கும் போதே ஒரு வித சந்தோசம் உள்ளுக்குள் விசிலடிக்கத் தொடங்கி விடும்.

பெரும்பாலும் கடற்கரைக்கு யாரோடும் நான் வருவதில்லை. கடலே துணை, கரையே எனக்கு இணை பிறகெதற்கு ஒரு துணை. கால் நீட்டி கடற்கரை மணலில் அமந்து கொண்டு இரைச்சலாய் கரையை நோக்கி வந்து பிறகு திரும்பும் அலைகளையும், பரந்து விரிந்த வானத்தையும் அதில் மிதக்கும் மேகங்களையும் பார்த்துக் கொண்டு வெறுமனே அமர்ந்திருத்தல் சுகம். எந்த எண்ணமுமற்று அந்த சூழலில் கரைந்து கிடப்பது தவம். நிறைய பேர் ஒவ்வொரு காரணத்திற்காக கடற்கரைக்கு வருகிறார்கள். கூட்டம் கூட்டமாய் வந்து அமர்ந்து உணவருந்துகிறார்கள். பேசிச் சிரிக்கிறார்கள். ஓடிப்பிடித்து விளையாடுகிறார்கள். பட்டம் விடுகிறார்கள். குதிரை சவாரி செய்கிறார்கள். அனுமதிக்கப்பட்ட பகுதிவரை கடலில் சென்று குளிக்கிறார்கள். கடலில் கால் நனைத்து சிலாகித்துப் போகிறார்கள். 

கடற்கரையில் வியாபாரம் செய்யும் சிறுதொழிலாளர்களுக்கு கடற்கரை எந்த வித உணர்வையும் கொடுத்து விடுவதில்லை. அவர்கள் பிழைப்புக்கான ஒரு இடம் என்ற அளவோடு கடல் அங்கே  சவலைப் பிள்ளையாய் சுருங்கிப் போய்விடுகிறது. காதலர்களுக்கு ஒரு விதமாகவும், காவலர்களுக்கு ஒரு விதமாகவும், திருடர்களுக்கு ஒருவிதமாகவும் கடல்.....வெவ்வேறு முகத்தைக் காட்டுகிறது. உண்மையில் சொல்லப் போனால் உலகத்தில் இருக்கும் எல்லா விசயங்களுமே அப்படித்தான். எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோமோ அப்படியான செய்தியை நமக்குச் சொல்கிறது. வெளியே ஒரு செய்தியும் இங்கே கிடையாது. ஒரு மனிதரோ, சூழலோ, இடமோ எப்போதும் நமக்குள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட முடியாது. வேண்டுமென்றால் தாக்கத்தை உண்டு பண்ணலாம். அப்போது கூட வாங்கும் தன்மையைப் பொறுத்துதான் விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன.

அடிப்படையில் பலவிதமான அபிப்ராயங்களை நமது அனுபவங்களின் மூலம் ஆழ்மனது கிரகித்து வைத்துக் கொண்டு அதற்கு ஏற்றார் போல நம்மை சிந்திக்கச் சொல்கிறது.  நாம் நம் சுயவிருப்பு விருப்போடுதான் விசயங்களை எப்போதும் அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோம். எந்த ஒரு பொருளுக்கும் இருக்கும் தனித்தன்மையைப் பற்றி நாம் கவலைகள் கொள்வது கிடையாது. எனக்கு இது இப்படி வேண்டும் என்ற ஒரு விருப்பத்தோடுதான் இங்கே எல்லா பரிமாறுதல்களுமே நிகழ்கின்றன. நான் மாலை வேளையில் கடற்கரை வருவது என்பது எதையோ வாங்கிச் செல்ல அல்ல, எதையோ பார்த்து செல்ல அல்ல, எதைப்பற்றியோ யோசித்து செல்லவும் அல்ல...

கடல் ஒரு பிரம்மாண்டம். கடலைத் தொட்டு நிற்கும் வானம் ஒரு பிரம்மாண்டம். கடலை ஒட்டிப்பரந்து விரிந்து கிடக்கும் கடற்கரை ஒரு பிரம்மாண்டம். இதற்கு நடுவில் அபிப்ராயமற்று வெறுமனே அமர்ந்திருத்தலோ அல்லது நடத்தலோ அல்லது நின்று கொண்டிருத்தலோ ஒருவித சுகம். கடலை நான் பார்க்கும் போதெல்லாம் அது ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை தன்னுள் தேக்கி வைத்திருப்பதாகவே நினைத்துக் கொள்வேன். ஒவ்வொரு முறையும் அலைகள் கரைக்கு வரும் போதும் அவை என்னிடம் ஏதோ சொல்ல முயல்வதாக உணர்வேன்...! இந்த அலை சொல்லவில்லை...அடுத்த அலை சொல்லுமா? இல்லை அடுத்தது சொல்லுமா என்று ஏக்கமாய் கடற்கரையில் நின்று காத்திருந்திருக்கிறேன். 

என்ன இது ஒரு அலையும் நமக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லையே என்று யோசித்து கவலைப்பட்ட நான், பின்னொரு நாளில் புரிந்து கொண்டேன் எல்லா அலைகளுமே என்னிடம் மெளனத்தை பகிர்ந்த்து சென்றன என்று...! ஆழ்கடல் சலனமில்லாமல் இருக்கும் என்றாலும் ஆழ்கடலில் தோன்றும் சலனமே பயணித்து அலைகளாக கரைகளை மோதுகின்றன. ஒரு ஏற்றம் ஒரு இறக்கம் என்று தொடர்ச்சியாய் பயணித்து கரையைத் தொட்டு பிறகு வெறுமனே திரும்பிச் செல்லும் அலைகளுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நிறையவே தொடர்பிருக்கிறது.

ஆர்ப்பட்டமாய் ஏதோ ஒரு இலட்சியத்துக்காகவே எல்லோரும் பயணிக்கிறோம். பயணத்தின் ஆரம்பம் வெகு சுவாரஸ்யமானது அல்ல. அது போல இறுதியும் வெகு சுவாரஸ்யமானது அல்ல. ரத்தமும், சதையும் இன்ன பிற வேண்டாத பல கழிவுகளுடன் தான் மனிதன் பிறக்கிறான். இன்னும் சொல்லப் போனால் அசுத்தம் வேறு ஒரு நிலைக்கு மாறிக் கொள்வதுதான் மானுடப் பிறப்பே.....

இந்த பூமியில் ஜனித்து மரித்த அல்லது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற யாராவது யாரிடமாவது கேட்டுப் பெற்றோமா எனக்கு இந்தப் பிறப்பு வேண்டுமென்று..? அது திட்டமிடாமல் தன்னிச்சையாய் நிகழ்ந்தது. உயிர் உருவவாதே சாத்தியக்கூறுகளினால்தான். மொத்த வாழ்க்கையும் சாத்தியக் கூறுகளால் கட்டியமைக்கப்பட்டதே. எது வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானலும் இங்கே நிகழலாம். எதேச்சையாய் நான் இங்கே வந்தவன். இங்கே எனக்கு எதற்கு பிணக்குகளும், இணக்கங்களும், துக்கங்களும் சந்தோசங்களும் வேண்டும்....? 

வேண்டாம்....எதுவுமே வேண்டாம்.

இதே கடற்கரை எனக்கு பல சூழல்களை கடந்த காலத்தில் கொடுத்திருக்கிறது. ஒரு சுனாமி தினத்தன்று...இங்கே பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்க்கை சூறையாடப்பட்டது. சுனாமி வந்த அந்த அதிகாலையில் இந்தக் கடலின் அலைகள் எல்லாம் ஊமையாகிப் போய் மனித ஓலங்களால் நிரம்பிக் கிடந்தது. வாழ்க்கையை எது கொடுத்ததோ அதுவே எடுத்தும் கொண்டது. கடலை அன்று திட்டாத மனிதர்கள் கிடையாது. கடல் மாதா என்று சொல்லி கையெடுத்துக் கும்பிட்டவர்கள் எல்லாம் சனியனே என்று சாடினார்கள். சுனாமிக்குப் பிறகு மறுநாள்  கடல்  ஒன்றும் தெரியாதது போல சலனமில்லாமல் படுத்துக் கிடந்தது. அலைகள் எல்லாம் எந்த வித குற்ற உணர்ச்சியுமின்றி கரைகளில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன.

பின்னொரு நாள்...என் காதலியை நான் சந்தித்ததும் பிரிந்ததும் இதே கடற்கரையில்தான். எதிர்ப்பாராமல் சந்தித்தோம். பல நாட்கள் வெகுதூரம் நடந்தோம். ப்ரியமானவைகள் பற்றி பட்டியலிட்டுக் கொண்டோம். கடவுள் தேடலில் கைகோர்த்துக் கொண்டோம். அவளை சகி என்றேன்.....என்னை அவள் பதி என்றாள்....! கைகோர்த்த படி கடற்கரையின் முடிவு எங்கே இருக்குமென்று தேடிக் கொண்டு வெகு நேரம் நடந்து கொண்டே வாழ்க்கையை கால்களால் அளந்தோம். கவிதைகள் சொல்வேன்...அவள் கனவுகளைச் சொல்வாள்.....கற்பனைகளை எல்லாம் வானத்தில் எழுதி வைப்போம். 

அதிகாலையிலும், உச்சிப் பகலிலும், மாலையிலும் நடந்து, நடந்து எங்கள் காதலை கடலளவு, வானளவு என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தோம்.... 

அடிப்படையில் அவளின் விருப்ப திசை வேறு என்னுடைய திசை வேறு என்று ஒரு நாள் உணர்ந்ததை அவளிடம் சொன்னேன். சரிகளை மட்டுமா மனிதம் சுமந்து கொண்டிருக்க முடியும் அப்படியானால் அது எப்படி மனிதமாகும்? அது இயந்திரமல்லவா? என் முரண்களையும் நீ ஏற்றுக் கொள்ள  வேண்டும், நான் என்பது நளினங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல நல்லவைகளின் கூட்டுமட்டுமல்ல...முட்டாள்தனமும், புரிதலின்மையும் கூட நான் தான் என்று நான் சொன்னது  அவளின் முற்போக்கு மூளைக்கு பிடிபடவில்லை. நான் நிர்ப்பந்திப்பதாக அவள் நினைத்தது தவறு என்று நான் நிறுவவும் முயலவில்லை.....

எங்கே ஒரே திசையில் சிறகடித்தோமோ...அங்கேயே ஒரு கணம் எங்களை எதிர் எதிர் திசையில் சிறகடிக்க வைத்தது. 

தெளி விசும்பினில்
கலை மேகமென
நாங்கள் தொலைந்து போனோம்!

செய்கவிதையின் படுபொருளென
அவளைக் கண்ட பொழுதினில்
அவள் மறைந்து போனாள்.....!

இந்தக் கடற்கரையில்தான்....அது நிகழ்ந்தது.

உறவினர் ஒருவர் இறந்து போக அவரின் அஸ்தியைச் சுமந்து வந்து கரைத்தது இந்தக் கடலில்தான். கடல் எனக்கு எல்லாமாய் இருந்தது. இருக்கிறது. நான் கடல் நிஜம் நிலம் பொய் என்று நம்புவன். எது மிகையோ அதுவே பொருளின் தன்மை. இந்த பூமி கடலுக்குச் சொந்தமானது. பரந்து விரிந்த இந்த வாழ்க்கையை உணர்வுப் பூர்வமாய் அணுகும் போது கடல், வான், மண், மலை, செடி, கொடி, என்று எத்தனையோ விசயங்கள் நம்மை இந்த வாழ்க்கைச் சுழற்சியை விட்டு வெளியே இழுத்துச் சென்று பிரபஞ்சத்தின் அதி நுட்பமான சூட்சுமத்தோடு இணைத்து விடுகின்றன. தத்துவங்களையும் கோட்பாடுகளையும் சித்தாந்தங்களையும் சுமந்து கொண்டு ஒரு கூலியைப் போல வாழும் வாழ்க்கை அங்கே முற்றுப் பெற்று விடச் செய்கிறது.

கடவுள் தேடல் என்பது எதையும் தேடாதிருத்தல் என்ற தெளிவினை அடையும் போது மொத்த பூமி மட்டுமில்லாது பிரபஞ்சமே நமது வசப்பட்டுப் போகிறது. பசி, கோபம், காமம் என்ற தலையாய உணர்வுகளை சுற்றி அதன் அடிப்படையில் தத்தமது வசதிகளை விஸ்தாரித்துக் கொள்ளும் ஒரு இயந்திர வாழ்க்கையை விட்டு சட்டென்று வெளியேறி சலனமில்லாத பேருண்மைக்கு செல்ல கடல் போன்ற பூமியின் நம்மெதிர்ப்படு பிரம்மாண்டங்களுக்குள் நாம் கரைந்து போகவேண்டி இருக்கிறது.

சுனாமியாய் வெளிப்பட்டு இந்த பூமி வாழ் மனிதர்களை சுக்குநூறாக்கிய கடல்தான் யுகங்களாய் பெரும் மெளனத்தில் தன்னை ஆழ்த்திக் கொண்டு கரைகளில் மோதி மோதி சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. சுனாமியாய் சூறையாடவும், பேரமைதியாய் சலனமற்று இருக்கவும் கடலுக்குத் தெரியும். கடலை மனிதர்கள் வெறுக்கலாம்....அதை ஆபத்தின் அறிகுறியாய் புயற்காலங்களில் அடையாளப்படுத்தியும் கொள்ளலாம்.....அல்லது கடலினால் கிடைக்கும் நன்மைகளைப் பட்டியலிட்டபடியே இந்த பூமிப் பந்து எங்கும்  ஆழ் கருநீலத்தில் படுத்துக் கிடக்கும் அதன் மெளனத்தை போற்றவும் செய்யலாம்....

ஆனால் கடலுக்கு அது பற்றியெல்லாம் ஒரு கவலையும் இல்லை. எப்படிப் பார்த்தாலும் கடல் கடலாகவே இருக்கிறது. நேர் எதிர் கலவையான வாழ்க்கையில் அறிவைக் கொண்டு பயணிக்கும் மனிதர்களுக்கு கடலைப் போன்ற ஆழம் கொண்ட கரிக்கும் உப்பு மனிதர்களைப் பற்றி தெரிவதில்லை. இரண்டும் இரண்டும் நான்கு என்ற கணக்குகளுக்கும் ஆன்ம தெளிவுக்கும் யாதொரு தொடர்பும் இல்லை. மனிதர்கள் ஜனிக்கிறார்கள் ....மரிக்கிறார்கள். இடையில் ஏதேதோ பேசுகிறார்கள்....அவ்வளவுதான் வாழ்க்கை.

காதலும் காமமும், கடவுளும் இந்த பூமிப்பந்தின் தீர்க்க முடியாத ரகசியங்கள்.. அப்படித்தான் கடலும். இந்த ரகசியங்களை அறிய முயல்தல் என்பது அறியாமை. அறிந்தேன் என்பது மடமை. இந்த பூமியில் வாழும் அத்தனை ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் சமுத்திரத்தின் கரிப்புத்தன்மை கரைந்து கிடக்கிறது. கரிப்புச் சுவை உணர்வோடு தொடர்புடையது....கரிக்கும் மனிதர்கள் கடலைப் போன்ற பெருங்குணம் கொண்டவர்கள்....

கடற்காற்றில் நான் அமர்ந்திருந்தேன். நிலவு கடலுக்கு மேலிருந்து ஏ...லே...லோ ஐலசா என்று பாடிக் கொண்டிருந்தது...அலைகள்....காற்றின் வேகத்திற்கு ஏற்றார் போல ஹோ....என்ற பேரிரைச்சலோடு கரையை மோதிக் கொண்டிருந்தன.

பலர் அந்தக் கடற்கரையில் பல்வேறு காரணங்களுக்காய் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்.

நான் கடலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.....கடல் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது...! 



தேவா சுப்பையா...




Thursday, November 7, 2013

தேடினேன் தேவ தேவா...!


இரண்டு மூன்று நாட்களாகவே மனதை ஏதோ செய்து கொண்டிருக்கிறது எனக்கு. அது ஒரு மாதிரியான பரவசம், ஆர்வம், இயலாமை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு நிலைக்குள் என்னை தள்ளி விட்டிருந்தது. ஆமாம் பாலகுமாரன் சார் பேஸ்புக்கில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறார் இப்போது. நண்பராக முயற்சி செய்தேன். அவரது கணக்கில் நண்பர்கள் நிறைந்திருப்பதால் உங்களால் அவரை பின்பற்ற மட்டுமே முடியும் என்று பேஸ்புக் சொல்லி என்னை அவரது ஃபாலோயர் ஆக்கியது. உண்மைதான் நான் என் குருவோடு எப்படி நண்பராக முடியும். பின்பற்றுபவனாய்த்தான் இருக்க முடியும். 

இன்றைக்கு நேற்றா நான் அவரைப் பின்பற்றுகிறேன். என்றைக்கு பதின்மத்தின் இறுதி முடிந்து வாலிபத்தில் அடி எடுத்து வைத்தேனோ அன்றிலிருந்து அவரைத்தானே பின்பற்றுகிறேன். இரண்டாவது சூரியன் என்னும் புத்தகத்தை என் 20 வயதில் தட்டுத் தடுமாறி வாசிக்கத் தொடங்கினேன். கதையின் ஓட்டத்தில் கரைந்து கிடக்கும் வாழ்க்கையின் போக்கும் எப்படி எங்கே நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற பண்பாட்டு முறைகளும், இதை எல்லாம் கடந்த ஒரு உள்நோக்குப் பார்வையையும் அவரின் கதைகள் எல்லாம் கொண்டிருந்தன. அவை வெறும் கதைகளாக மட்டும் எனக்குள் பதியவில்லை. அவை அத்தனையுமே வாழ்வியல் பாடங்கள்.

இரண்டாவது சூரியனுக்கு அடுத்து கை வீசு அம்மா கை வீசு  படித்தேன். பிறகு அசுர வேகத்தில் பாலாவின் புத்தங்களை படிக்க ஆரம்பித்தேன். கல்லூரி முடித்து அடுத்து என்ன செய்வது என்று தடுமாறி நின்ற போது அவரே எனக்குத் துணையாயிருந்தார். அவரே எனக்கு ஒரு வழிப் பாதையைக் காட்டினார்....இரும்புக் குதிரைகளாய் உணர்வுகளுக்குள் ஓடினார். மெர்க்குரிப் பூக்களாய் ஜொலித்தார். ஆலமரத்தடியிலும் அரச மரத்தடியிலும் அமர்ந்தேனோ இல்லையோ அவரின் ஆலமரமும் அரசமரமும் எனக்கு பெருநிழலைத் தந்தன. அரசமரம் நாவலில் அவர் இறப்புக்கு பிறகு இருக்கும் இரு சூட்சும ஆத்மாக்களைப் பற்றி மெலிதாய் சொல்லி இருப்பார். அந்தக் கதையை படித்த போது எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஏனென்றால் ஆரம்பமும் முடிவும் தேடிக் கொண்டிருக்கும் மனித மனதில் அப்படியான ஒன்றே இல்லை என்ற ரீதியில் சொல்லப்படும் கருத்துக்கள் எப்படி பிடிபடும்?

என்னை கால்கள் இல்லாமல் நடக்கப் பழக்கினார் என் குருநாதர் பாலகுமாரன். மனம் இன்றி நினைக்கப் பழக்கினார். சிறகுகள் இன்றி பறக்கப் பழக்கினார். பாலகுமாரன் நாவல் அடுத்தது எப்போது வரும் என்று சென்னை தி.நகர் பஸ்டாண்ட் எதிரில் இருக்கும் பெட்டிக் கடையில் காத்துக் கிடப்பேன். வந்த உடனே பத்து ரூபாய் கொடுத்து வாங்கி வாசித்து என் வாழ்க்கையை என் இருப்பை உறுதி செய்து கொள்வேன். பாலகுமாரன் எனக்கு மட்டுமல்ல தமிழகத்தில் தடுமாறிக் கொண்டிருந்த பல இளைஞர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்றப்பட்ட அருள் தீபம் அவர். பாலாவை வாசித்து அவரின் எழுத்தில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டவர்களுக்கு.....

நவீன இலக்கியவாதிகளின் கபடி ஆட்டங்கள் எல்லாம் பிடிக்காது. இலக்கியம் தெரிந்து நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்? எனக்கு வாழ்க்கை தெரியவேண்டும். எப்படி வாழ்வது என்று புரியவேண்டும். என் குருநாதர் எழுத்துச் சித்தர் ஐயா பாலகுமாரன் எங்களுக்கு வாழ்க்கையைச் சொல்லிக் கொடுத்தார். எது கடவுள் என்ற தெளிவைக் கொடுத்தார். சக மனிதரை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்று வழிகாட்டினார். உள்ளுக்குள் உற்று பார்....சுற்றி நிகழ்பவை  எல்லாவற்றையும் வேடிக்கைப் பார் என்று சொல்லிக் கொடுத்தார். தமிழ் படிக்கத் தெரிந்த தேடல் நிறைந்த அத்தனை பேருக்கும் அவர்தானய்யா குரு. அவர் சொல்லித்தான் நான் பட்டினத்தாரைப் படித்தேன். அவர் சொல்லித்தான் நான் பட்டினத்தார் சமாதிக்குச் சென்றேன்....

அவர் சொல்லித்தான் திருவொற்றியூர் ஒற்றீஸ்வரரையும், வடிவுடையம்மனையும் ஓடிப் போய் வணங்கி அன்பில் திக்கு முக்காடினேன். மயிலாப்பூர் வாலீஸ்வரர் கோயிலுக்கு போ என்றார், போனேன்.  கண் மூடி கோயிலின் மூலையில் அமர்ந்து அந்த அதிர்வுகளை உள்வாங்கிக் கொண்டேன். கபாலி கோயிலுக்கும், பார்த்தசாரதி கோயிலுக்கும், முண்டகன்னி அம்மன் கோயிலுக்கும் புரிதலோடு போய் வந்தேன். ஒரு களி மண்ணைப் பிசைவது போல உருட்டி உருட்டி உள்ளுக்குள் அவரின் எழுத்துக்கள் என்னை உருவாக்கின. முண்டகண்ணி அம்மன் கோயிலில் அமர்ந்து கண் மூடிய போது குதிரைகளின் சப்தமும், கோயில் கிணற்றின் உள்ளே அமர்ந்திர்ந்த பெண் தெய்வமும் புத்தியில் சுடராய் எரிந்தன. எனக்குள் ஒடுங்கினேன். நான் என்ற எண்ணம் ஒரு பெரும் நோய் என்று உணர்ந்தேன். என் பாலகுமாரன் தான் அதற்கெல்லாம் காரணம்.

தென் கோடியில் இருக்கும் சுசீந்தரம் தாணுமாலயன் கோயிலுக்கு சென்று அங்குலம் அங்குலமாய் நான் அனுபவித்து அங்கே இருந்த அத்தனை சிற்பங்களையும் செதுக்கிய சிற்பிகளையும் உள்ளுக்குள் பாலகுமாரனின் எழுத்துக்கள் அடையாளப்படுத்த கை குவித்து நீர் பருகும் தாகக்காரனாய் பருகிக் கொண்டேன். ஆமாம்...பாலாவை நான் படிக்காமலேயே போயிருந்தால் எப்படி எனக்கு இத்தனை அனுபவங்கள் புரிதோடு கிடைத்திருக்கும்? தன் முனைப்பு இல்லாமல் எப்படி வாழ்ந்திருக்க முடியும்? எல்லா இக்கட்டான சூழலிலும் நான் ஒரு சாட்சி என்று எப்படி எண்ணியிருக்க முடியும்?

எனக்கு என் பாலகுமாரன் நேரடி பரிச்சயம் இல்லாதவர். நான் ஒரு ஏகலைவன். தூரத்தில் நின்று அவரிடம் கற்றுக் கொண்டவன். மானசீகமாய் தினமும் அவரோடு நிறைய பேசுபவன்.  மீண்டும் மீண்டும் அவருடைய புத்தகங்களை படித்ததேயாயினும் மீண்டும் படித்துக் கொண்டிருப்பவன். அதிலிருந்து மீளமுடியாமல் லயித்துக் கிடப்பவன். இப்போது கூடப் பாருங்கள் உடையார் புத்தகம் ஆறு பாகமும் வாங்கி கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்களாகி விட்டது. இரண்டு வருடமாய் உடையாரின் சாம்ராஜ்யத்துக்குள் என் குருநாதரின் கையப் பிடித்துக் கொண்டு சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்போது 5வது பாகத்தின் இறுதியில் இருக்கிறேன். உடையார் ராஜராஜத்தேவர் பஞ்சவன் மாதேவியோடு படையெடுப்புக்கு கிளம்பி விட்டார். ராசேந்திர சோழன் மதுரைக்கு அருண்மொழியோடு சென்று விட்டார். போர் துவங்கப் போகிறது. கோயில் வேலைகள் முழு வேகத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. சோழ தேசமெங்கும் ஒரு பரபரப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது.

உடையார் ஐந்தாம் பாகத்தில் நான் பிரமிப்போடு சோழ தேசத்திற்குள் என் குருநாதரோடு அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன். உடையாரை வாசிக்கும் போதே புரிந்து விட்டது என் குருநாதர் பாலகுமாரன் தான் சோழ தேசத்தின் பிரம்மராயராய் இருந்திருக்க வேண்டும். கிருஷ்ணன் ராமன் என்னும் அந்த அந்தணர்தான் இப்போது பாலகுமாரனாய் பிறந்து சோழர் வரலாற்றில் கட்டப்பட்ட ஒப்பற்ற பெருங்கோயில் பற்றிய வரலாற்று நிகழ்வுகளை என்னைப் போன்ற சாமனியர்களுக்கு எழுத்தின் மூலம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று தோன்றியது.

வெறுமனே இது எனது மனதின் கற்பனை அல்ல. நான் அப்படி விஸ்தரித்துப் பார்க்கவும் இல்லை. இது என் உள்ளுணர்வு. இது சரியா தவறா என்பது எனக்குத் தெரியாது...ஆனால் பாலகுமாரன் ஐயாவுக்கு அது தெரியும். உடையாரை எழுதி முடித்து விட்டு இப்போது அவர் ராசேந்திர சோழனையும் இந்த சமூகத்திடமும் இனி வரப்போகும் தலைமுறைகளிடம் இரத்தமும் சதையுமாய் உலாவ விடப்போகிறார். பாலா சாரின் பிறப்பின் அவசியத்தை இந்த இரண்டு புதினங்களும் நியாயப்படுத்தப் போகின்றன. தஞ்சை பெருங்கோயிலைப் போன்று உடையாரும், கங்கை கொண்ட சோழனும் காலங்கள் கடந்து தமிழர்களின் கைகளில் தவழப்போகின்றன. இது உறுதி. ஏனென்றால் இது யாரோ ஒரு தனிமனிதரின் விருப்பம் அல்ல. இது பிரபஞ்சத்தின் விருப்பம். சனாதான தருமம் என்னும் சத்தியம் தனக்குத் தானே செய்து கொண்டிருக்கும் ஒரு ஏற்பாடு.

பாலா சாரை பேஸ்புக்கில் பார்த்து ஒரு கருத்து கூட அவரது நிலைத்தகவல்களுக்கு என்னால் இட முடியவில்லை. நான் ஸ்தம்பித்து நின்றேன். குருவின் அருகாமையில் ஆனந்தித்து இருந்தேன். புலன்களால் அவர் எனக்கு பரிச்சயமில்லையே அன்றி....ஆன்மாவால் என்னை இருகத் தழுவிக் கொண்டவர் அவர். அவரைச் சுற்றி நிறைய என்னைப் போன்ற வாசகர்கள் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். அத்தனை பேருக்கும் பாலா சார் வெறுமனே ஒரு பிடித்த நாவலாசிரியர் மட்டும் அல்ல. அவர் வழிகாட்டி. குரு. அவரைச் சூழ்ந்திருப்பது வெறும் வாசகர் கூட்டம் அல்ல......அது அன்பு நிறைந்த தேடல் கொண்ட  கூட்டம். 

பாலா சாருக்கு நான் வெகுநாட்கள் முன்பு எழுதிய ஒரு கவிதை ஒன்றை பேஸ்புக்கில் மின்னஞ்சல் செய்தேன்.  எனக்கு ஒரு திருப்தி கிடைத்தது. குருவின் பார்வை பட்டாலே போதும்தானே.....ஒன்றும் கருத்து கூற வேண்டாம். எதுவுமே பகிரவேண்டாம். அருட்பார்வை போதும் அல்லவா...அவரின் பார்வை என் மீது பட்டது. நான் திருப்தியானேன்.

எல்லோரிடமும் பேசுகிறீர்கள்...ஐயா.. ! எனக்கு உங்களிடம் அறிமுகம் செய்து கொள்ளவே ஒரு மாதிரி இருக்கிறது அப்பா...என்னை ஆளாக்கியது நீங்கள். உங்களின் கருத்துக்கள் என்னை செப்பனிட்டன.  நான் எப்படி உங்கள் முன் வந்து உங்களால் நான் இப்படி ஆனேன் என்று சொல்வேன். அப்படி சொன்னால் அது மட்டுப்பட்டதாகி விடாதா....? நான் என்னைப் பற்றி எதையோ உங்களிடம் பகிர வந்ததாகி விடாதா....அதனால் நான் தூரமாய் நிற்கிறேன் ஐயனே...! என்னை எப்போதாவது ஒரு முறை நீங்கள் பார்க்க வேண்டும். உங்கள் விழிகளுக்குள் என் பிம்பம் ஒரு முறையாவது விழ வேண்டும் அது போதும் எனக்கு.... என்று எனக்குள் புலம்பினேன்.....

தெளிந்த நிலவு பட்டப்பகல் போல் எரியுதே
உன் திக்கை நோக்கி என்னிரு புருவம் நெரியுதே
கனிந்த உன் வேணுகானம் காற்றில் வருகுதே
கண்கள் சொருகி ஒருவிதமாய் வருகுதே

நான் மூர்ச்சையாகிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன் ஐயா. எதுவுமே வார்த்தைகளாய் பரிமாறிக் கொள்ளாமல் உங்களை பற்றியே அல்லும் பகலு நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் சென்ற இடம் பார்த்த மனிதர்கள் என்று உங்களின் அனுபவங்களை நீங்கள் பகிரும் ஒவ்வொரு நொடியும் நான் சொக்கிப் போய் சாஸ்வதமான உங்கள் அன்பில் திக்குமுக்காடிக் கிடக்கிறேன்...!

கதறி மனமுருகி நான் அழைக்கவோ
இதரமாதருடன் நீ களிக்கவோ
இது தகுகோ.. இது முறையோ.. 
இது தருமம் தானோ....

நீங்கள் என்னைப் பார்க்க மாட்டீர்களா? என்னோடு பேச மாட்டீர்களா...? வாஞ்சையோடு இந்தச் சிறுவனைக் கட்டியணைத்து கடைத்தேற்ற மாட்டீர்களா? நான் உங்கள் நினைவுகளோடு அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்....நீங்கள் வேறு ஏதேதோ பேசுகிறீர்களே.. யார் யாருடனோ பேசுகிறீர்களே....புன்னகைக்கிறீர்களே.....என்னை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதிலையே ஐயா..? இது தகுமோ....இது முறையோ ...இது தருமம் தானோ என்று உள்ளுக்குள் பெருங்குரலெடுத்து கதறி அழுதேன்.

நீங்கள் என்னை பார்ப்பீர்கள் உங்கள் கருணை என் மீது மழையாய் பொழியும். உங்கள் பாதங்களை தொட்டுப் பார்க்காவிட்டலும் தூரத்திலிருந்து நான் பார்ப்பேன்...

என்றெல்லாம் பேசிகொண்டு இன்று காலை அலுவலகம் வந்தேன்.  பேஸ்புக்கை திறந்து பார்த்த போது உங்களின் நிலைத்தகவல் கண்ணில் பட்டது...

"தேடினேன் தேவா தாமரைப் பாதமே. வாடினேன் வாசு தேவா வந்தது நேரமே.....ஞானவாசல் நாடினேன் வேணுகானம் பாடினேன் 
காலகாலமாய் உனை......."

வாசித்து வாசித்து ஆனந்தத்தில் திக்குமுக்காடிப் போனேன். கூத்தாடினேன். உங்களுக்குள் ஏதோ ஒன்று தோன்றி இருக்க வேண்டும். உங்கள் மனதில் இந்தப் பாடல் வரிகள் ஓடிய கணத்தில் தேவா என்று ஒரு முறையாவது சொல்லி இருப்பீர்கள் தானே....போதும் ஐயா.. அது போதும்....உங்கள் கருணை அளப்பரியது. சாதரணமாய் வாழ்க்கையை எடுத்து நகர்பவர்களுக்கு இது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு..ஆனால் எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் சூட்சுமமாய் எல்லாம் உணரக் கூடியவர். உங்கள் கருணை என்னைப் போன்றவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் எப்போதும் வழிகாட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது.

கால காலமாய் தேடிய இடம் எதுவென்று உணர முடிகிறது. சூட்சுமமாய் எல்லாம் விளங்க வைத்த ஒரு குருவின் அருகாமை என்னைச் சுற்றி வெளிச்சத்தைப் பரப்பி இருக்கிறது. அவரின் கருணையும், அன்பும், அருகாமையும் சர்வ நிச்சமயாம் என்னைக் கடத்தேற்றும். வெறுமனே வாசித்து நகர்ந்து விட முடியாத சுவாசம் பாலகுமாரன் ஐயாவின் எழுத்துக்கள் அவரின் பெருங்கருணையிலிருந்து இன்னும் நிறைய எழுத வேண்டும். தலைமுறைகள் கடந்தும் என்னைப் போன்ற சிறுவர்களை கைப்பிடித்து அந்த எழுத்து அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

ஞானத் திருமேனி காண வர வேண்டுமே…
சீதப்பூ வண்ணப் பாதம் தொழ வேண்டுமே…
பக்தன் வரும்போது பாதை தடையானதே…
காட்டுப் பெருவெள்ளம் ஆற்றில் உருவானதே…
தாயாகி தயை செய்யும் தேவா…
தடை நீங்க அருள் செய்ய வா வா…
நான் செய்த பாவம் யார் தீர்க்கக் கூடும்…
நீ வாழும் இடம் வந்து நான் சேர வேண்டும்…


பாலகுமாரன் ஐயாவின் பாதங்களுக்கு என் அன்பு முத்தங்கள்...!!!!!!!



தேவா சுப்பையா...